บทที่ 3 รอยขีดข่วน

วันรุ่งขึ้นซูเจิ้งมาเรียกให้ซูเฉินไปกินอาหารเช้า

ชุดชั้นในที่เขาใช้เมื่อคืนยังคงอยู่ใต้หมอนและมันก็ยังเลอะไปด้วยสิ่งนั้น เมื่อเขาเห็นซูเจิ้งหัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นทันที ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเขาก็รู้สึกผิดอย่างมาก

“ ทำไมหน้าซีเซียวแบบนั้นล่ะ เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ?” ซูเจิ้งถามอย่างห่วงใย

"เปล่าครับ พี่ไปกินข้าวก่อนเถอะ ผมจะพับผ้าห่ม แปรงฟันเสร็จแล้วผมจะตามไป" ซูเฉินกล่าว

"โอเค!" ซูเจิ้งไม่ได้คิดอะไร เขาหันหลังและออกจากห้องไป

ซูเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก พับผ้าห่มและเอามือกดหมอนด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะไปกินข้าว

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรเวลาโกหกลูกพี่ลูกน้องของเขา แต่สุดท้ายเมื่อมานั่งที่โต๊ะอาหารเมื่อซูเฉินเห็นดวงตาของหลิวอี้อี้ หัวใจก็วูบหายไปอีกครั้ง!

"โธ่ กางเกงในพี่สะใภ้หายไปเสียได้ ไม่ต้องสงสัยว่าเธอรู้ว่าฉันจะเอามันไปทำอะไร" ซูเฉินรู้สึกกังวล

เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก้มหัวลงเพื่อปอกไข่ และในขณะเดียวกันก็ใช้หางตาของเขาเพื่อแอบดูปฏิกิริยาของหลิวอี้อี้อย่างประหม่า

หลิวอี้อี้ดูปกติดี เธอยังคงเคี้ยวอาหารในปากโดยไม่สนใจซูเฉิน

"น่าอายจัง... " ซูเฉินโล่งใจ เขากลัวจริงๆว่าหลิวอี้อี้จะถามกับเขาตรงๆ

เพราะต้องรีบไปทำงาน ซูเจิ้งจึงรีบกินข้าว เขาไม่เห็นปฏิกิริยาที่แปลกไปชองซูเฉินเลย หลังจากจัดการอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว ซูเจิ้งก็หยิบกระเป๋าเอกสารของเขาขึ้นและพูดว่า "ที่รัก ซูเฉิน กินต่อไปเถอะ , ฉันขอตัวไปทำงานก่อน! "

"ระมัดระวังตัวด้วยนะคะ" หลิวอี้อี้พูดเตือนเบาๆ

ซูเฉินรีบพูดว่า "ดูแลตัวเองด้วยนะพี่"

"เข้าใจแล้ว ฮ่าฮ่า" ซูเจิ้งยิ้มกว้างแล้วรีบผลักประตูออกไป เมื่อเร็ว ๆ นี้บริษัทได้รับคำสั่งซื้อจำนวนมากและลูกค้าก็กำลังเร่งกดดันให้งานสำเร็จ เฮ้อ！

หลังจากซูเจิ้งจากไปหลิวอี้อี้และซูเฉินก็กินอาหารเช้าต่อไป แต่สักพักบรรยากาศก็น่าอึดอัน ไม่มีใครพูดและไม่มีใครรู้ว่าควรพูดอะไร

หลังจากกินอาหารเช้าอย่างน่าอึดอัดซูเฉินกำลังจะเก็บจานทำความสะอาด

"ส่งมาให้ฉัน" หลิวอี้อี้ คว้าชุดอาหารจากมือของซูเฉิน และมือเล็ก ๆ ก็เลื่อนไปที่ฝ่ามือของซูเฉินโดยไม่ได้ตั้งใจ

หัวใจของซูเฉินหวั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาไม่กล้าพูดอะไรมาก

ในไม่ช้า หลิวอี้อี้ก็หยิบชามและตะเกียบไปที่ห้องครัว เธอเปิดก๊อกน้ำพร้อมฮัมเพลงเบา ๆ กก่อนล้างชามด้วยมือทั้งสองข้าง

อาจเป็นเพราะเธอขยับมือเคลื่อนไหวตลอดเวลา หรืออาจเป็นเพราะร่างกายของหลิวอี้อี้นั้นพลิ้วไหวเบา ๆ ตามจังหวะที่เธอฮัมเพลงเล็ก ๆ สั้น ๆ ฉากนี้ดึงดูดสายตาของซูเฉินมาก

เขาจ้องไปที่บั้นท้ายงามของหลิวอี้อี้ แม้มองจากด้านหลังก็ช่างได้สัดส่วนสวยงาม

รูปร่างของหลิวอี้อี้ดีมาก เธอสูง1.67 เมตร เอวบางคอดและขาเรียวยาว ร่างกายที่น่าดึงดูดนั้นเทียบได้กับนางแบบมืออาชีพเลยทีเดียว

เมื่อเห็นหลิวอี้อี้ฮัมเพลงพร้อมส่ายสะโพกไปมา ซูเฉินสงบใจไม่ได้อีกต่อไป