บทที่ 4 การพูดคุยทางโทรศัพท์

ซูเฉินกำลังรู้สึกเพลิดเพลิน แต่คอของเขายังมีความเจ็บปวดเมื่อถูกสัมผัส ตอนนี้เขาถูกลูบเบา ๆ ด้วยปลายนิ้วของหลิวอี้อี้ เพียงเขารู้สึกว่าส่วนที่สัมผัสนั้นเย็นและลื่น โดยเฉพาะมือของพี่สะใภ้ของเขา ทำไมจู่ๆ ความเขินอายก็กลับมาอีก!

“ พี่ พี่สะใภ้ ... ครีมหกลงไปบนพื้นแล้ว” ซูเฉินเตือน

หลิวอี้อี้เริ่มมีสติ เธอบีบครีมไว้ที่มือซ้ายและใช้ปลายนิ้วมือขวาของเธอทาครีมให้ซูเฉิน แต่เมื่อเธอเดินไปมา ทำให้ครีมในมือซ้ายของเธอหล่นลงไปที่พื้น

"อุ๊ย" เมื่อ หลิวอี้อี้เห็น เธอก็ดึงทิชชู่ออกอย่างรวดเร็วจากนั้นคุกเข่าลงเพื่อเช็ดมัน

การนั่งลงไปยังไม่น่ามองเท่า บางอย่างทรงกลมสีขาวราวกับหิมะ หน้าอกของเธอปรากฏในสายตาของซูเฉินอีกครั้ง อาจเป็นเพราะเธออยู่แต่ในบ้าน หลิวอี้อี้จึงไม่ได้สวมเสื้อชั้นใน ไม่น่าแปลกใจที่ตอนที่เขาจับเธอไว้ในครัวในตอนนั้น เนินอกและยอดปทุมถันจึงแทบจะทะลุเสื้อออกมาก!

แท้จริงแล้ววันนี้หลิวอี้อี้สวมชุดชั้นในแบบครึ่งตัว แม้ว่าเธอจะไม่ได้เปิดให้เห็นยอดหน้าอกทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้ไม่สวมอะไรเลย เพียงแต่ซูเฉินมีความรู้เพียงเล็กน้อยและเมื่อเห็นความขาวของหลิวอี้อี้ เขาจึงคิดว่าเธอไม่ได้สวมเสื้อชั้นใน

"อืม" ซูเฉินกลืนน้ำลายอีกครั้งและน้องชายของเขาก็ตอบสนองอีกครั้ง

หลิวอี้อี้ไม่รู้ตัวว่าเนินหิมะทั้งสองปรากฏขึ้นบนหน้าอกของเธอ เพราะเมื่อเห็นครีมหล่นลงบนพื้นเธอรีบหยิบทิชชู่ออกมาแล้วหันมาเช็ดโดยไม่ทันคิด ลืมแม้กระทั่งท่อนล่างที่ใส่

เธอใส่กระโปรงยีนส์เอวต่ำเมื่อเช้านี้ เมื่อเธอหันกลับไปเอวเรียวของเธอก็เผยให้เห็นกางเกงในบางและขาว ไล่เรียงไปยังส่วนโค้งที่ขยายออก ส่วนต่ำลงมาระหว่างก้นขาวทั้งสอง ซูเฉินเห็นร่างกายส่วนลึกนั้นเช่นกัน

ยิ่งคิดก็ยิ่งคิดลึก เขาเขยิบอยู่ห่างออกไปด้วยความกังวล ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืนและปรับมุมของตัวเองโดยต้องการที่จะมองเห็นภาพทั้งหมด

หลังจากเช็ดครีมบนพื้น หลิวอี้อี้ ก็ยืนขึ้นและโยนทิชชู่ในมือลงในถังขยะ และมองไปที่รอยขีดข่วนบนคอของซูเฉินมันไม่เป็นสีแดงอักเสบอีกต่อไป

"นายอยู่บ้านทบทวนบทเรียนของนายไปนะ ฉันนัดเพื่อนไปซื้อของ มื้อเที่ยงนายก็สั่งข้าวมากินเองแล้วกัน" หลังจากทำความสะอาดเสร็จ หลิวอี้อี้ก็เดินไปหยิบเงินห้าสิบหยวนออกมาจากกระเป๋าของเขา ก่อนส่งให้ซูเฉิน

เมื่อรู้ว่าพี่สะใภ้ของเขากำลังจะออกไป ซูเฉินก็ลังเลอยู่สักพัก แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ จึงรับเงินไว้แล้วพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้

หลังจากที่หลิวอี้อี้จากไปซูเฉินก็รู้สึกโดดเดี่ยวอยู่สักพัก เมื่อเขากำลังคิดว่าเขาควรทำอะไรดี จู่ๆเขาก็จำได้ว่ากางเกงในของเธอยังคงอยู่ใต้หมอนของเขา

เขารีบกลับไปที่ห้องนอน พลิกกางเกงชั้นในลูกไม้สีแดงขึ้นดูอีกครั้งและมองที่รอยเปื้อนที่มีทั้งร่องรอยของเขาเองรวมทั้งของหลิวอี้อี้ด้วย

ซูเฉินไม่ใช่พวกโรคจิตของสะสมกางเกงในผู้หญิง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในสองวันที่ผ่านมานั้นยากที่จะควบคุมจิตใจได้ ในหัวของเขายังยังคงมีภาพหน้าอก กลมกลึงของหลิวอี้อี้ บั้นท้ายสีขาวราวดอกไม้ของเธอจนแทบทนไม่ได้ แต่ก็ไม่สามารถระบายออกไปได้

"คนที่มณฑลกวางตงนั้นไม่ติดต่อกลับมาหา บางครั้งพวกเขาก็ลืมไปแล้วว่าที่เดิมที่เคยเดินนั้นเป็นอย่างไร... "

เขารู้สึกตื่นเต้นเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น และเสียงเรียกเข้าดังกล่าวเป็นริงโทนเพลงใหม่ล่าสุด เมื่อเห็นว่าสายนั้นมาจากหลิวอี้อี้ เขาก็รีบรับสายทันที

"มีอะไรเหรอครับพี่" ซูเฉินถาม ร่างกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นเล็กน้อย และเริ่มเคลื่อนไหวมืออย่างช้าๆ

หลิวอี้อี้ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของซูเฉิน และพูดว่า : "ฉันน่าจะลืมทิ้งกุญแจไว้นาย นายช่วยเป็นเด็กกีอยู่แต่ในบ้านก็แล้วกันนะ ไม่ต้อองออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก... "