บทที่ 304

"ดูแล้วตระกูลถานของฉัน ครั้งนี้คงจะหนีไม่พ้นแล้วละ!"

ถานชิวเซิงมองไปที่เฉินโม่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล เห็นว่าเฉินโม่ยังสีหน้านิ่งเฉยเหมือนเดิม จึงรู้สึกวางใจขึ้นเล็กน้อย

สายตาของจินเคอหนิง ย้ายไปที่ตัวเฉินโม่ ทุกคนในห้องโถง ล้วนสีหน้าแปรเปลี่ยนไปกันหมดเมื่อได้พบเจอเขา ยกเว้นเพียงแค่เฉินโม่ ที่เหมือนกับมองไม่เห็นเขา

"คำพูดเมื่อกี้ นายเป็นคนพูดสินะ?" สีหน้าของจินเคอหนิงเย็นชาลง หากเขาอยากจะพัฒนาในอำเภอเฟิ่งซาน ก็ต้องสร้างความน่าเกรงขามไว้ก่อน ส่วนเฉินโม่ที่มองข้ามเขา สามารถใช้เป็นตัวสร้างความน่าเกรงขามได้พอดี

เฉินโม่มองจินเคอหนิง สีหน้าแปลกประหลาด เขาจำได้ว่าตอนนั้นที่จินเอี๋ยนหยู่เห็นเขา ก็จำตัวตนของเขาได้ในทันที แต่ทำไมจินเคอหนิงคนนี้ถึงจำเขาไม่ได้ละ?

ถึงแม้ว่าจินเคอหนิงจะเป็นลูกชายคนโตของจินเจิ้งเหอ ผู้อื่นเรียกว่าคุณชายใหญ่จิน แต่กลับไม่ได้เป็นนักการเมืองเหมือนกับจินเจิ้งเหอ แล้วเลือกที่จะไปเป็นนักธุรกิจ หลายปีมานี้คอยทำงานอยู่นอกบ้านมาตลอด กลับเข้าบ้านน้อยมาก ดังนั้นจึงไม่ใส่ใจการมอบหมายของคุณท่านจินเท่าไหร่นัก เพียงแค่เคยได้ยินชื่อเฉินไต้ซือ แต่ไม่ได้รู้จักเฉินโม่

เห็นว่าเฉินโม่ไม่พูดอะไรเลย หูเหวินเหว่ยที่อยู่ข้างกายที่ตะคอกด่า "ไอ้หนุ่ม คุณชายใหญ่จินกำลังถามนายอยู่นะ? นายหูหนวกหรือไง?"

เฉินโม่เหลือบมองหูเหวินเหว่ย แล้วพูดนิ่งๆว่า "เสียงดัง!ตบปากซะ!"

เฉินซงจื่อก้าวเข้าไปใกล้ ตบหน้าหูเหวินเหว่ยดังเพี๊ยะๆติดต่อกันหลายที ตบจนใบหน้าของหูเหวินเหว่ยบวมเป่ง

"เฉินโม่ ไอ้ขยะอย่างแกกล้าตบหน้าพ่อฉัน ฉันจะฆ่าแกซะ!"

หูเจี้ยนหวาโมโหจนเสียสติ ลืมไปแล้วว่าตัวเขาเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินโม่ แต่ก็พุ่งเข้าไปใส่

เฉินโม่ขี้เกียจแม้กระทั่งมองเขา พูดนิ่งๆว่า "พูดจาหยาบคาย ตบปาก!"

เฉินซงจื่อสายตาเย็นชา แล้วก็ตบหน้าหูเจี้ยนหวาดังเพี๊ยะๆอีกหลายทีจนตาลาย สติเบลอจนแยกทิศทางไม่ออก

มองดูพ่อลูกตระกูลหูที่ล้มอยู่บนพื้น ทุกคนต่างก็คิดในใจว่า "ไอ้หนุ่มคนนี้มันบ้าไปแล้วงั้นหรอ!กล้าทำร้ายคนตระกูลหู แล้วยังทำต่อหน้าคุณชายใหญ่จินด้วย!"