บทที่ 569

เสียงดังขึ้น เบื้องหลังของเอียนชิงเฉิงมีเงาของหงส์ฟ้าปรากฏ ทั้งร่างกายเหมือนแปลงร่างเป็นนกฟินิกซ์ ลอยขึ้นอากาศ ทะยานสู่ชั้นฟ้า

"เพลงกระบี่ที่แข็งแกร่งยิ่งนัก ยังดีที่เธอมีพลังบำเพ็ญอยู่แค่แดนในชั้นสูงสุด หากเธอเข้าสู่แดนแปรภาพ แม้แต่ฉันคงจะจัดการกับเธอไม่ได้!"

ฉินกวนไห่สีหน้าเคร่งเครียด ไม่กล้ารอช้า เพียงชั่วพริบตา ฝ่ามือก็ได้โบกสะบัดตรงหน้านับร้อยครั้ง

"มหาหัตถ์ปราบภูมิ!"

ฝ่ามือขนาดใหญ่ฟาดลงมาจากฟ้า เหมือนดั่งฟ้าถล่มลงมา มีพลังอำนาจมากมายฟาดเข้าใส่นกฟินิกซ์ตัวนั้นอย่างไร้ความเมตตา

เสียงกรีดร้องดังขึ้น เอียนชิงเฉิงถูกฟาดจนกระเด็นลอยออกไป และกระอักเลือดออกมากลางอากาศ

ยังไงซะปรมาจารย์ก็คือปรมาจารย์ แม้เอียนชิงเฉิงจะแข็งแกร่ง แต่สุดท้ายก็มีพลังบำเพ็ญเพียงแค่แดนในเท่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่แท้จริง แม้เพลงกระบี่หงส์ฟ้าจะใช้คู่กับสายเลือดหงส์ฟ้า สุดท้ายก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินกวนไห่

"คุณหนู!"

ซังซังอุทานออกมา บินเข้าไปรับตัวเอียนชิงเฉิงไว้ด้วยสีหน้าร้อนรน "คุณหนูคะ เป็นยังไงบ้าง?"

เอียนชิงเฉิงยกมือขึ้นข้างหนึ่ง พูดด้วยสีหน้ากังวลใจว่า "ฉันไม่เป็นไร รีบไปซะ!"

ซังซังจ้องฉินกวนไห่อย่างโมโห ในแววตามีความเกลียดชัง กัดฟันแล้วอุ้มเอียนชิงเฉิงไว้ กระโดดข้ามกำแพงแล้วโดดเข้าสู่ภายในหมอก

กงซุนจื่อยิงก้าวเข้าไป แล้วพูดอย่างร้อนใจว่า "ท่านอาจารย์คะ อย่าได้ปล่อยให้พวกมันหนีไปได้นะคะ!"

ฉินกวนไห่ยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง ขวางกงซุนจื่อยิงไว้ แล้วยิ้มอย่างชั่วร้าย "ไม่เป็นไร ปล่อยพวกมันหนีไปเถอะ!"

แม้กงซุนจื่อยิงจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่กล้าต่อต้านฉินกวนไห่ จึงทำได้แค่พนมมือตอบว่า "ค่ะ!"

ที่จริงแล้วในใจฉินกวนไห่มีการคาดการณ์ไว้แล้ว เพลงกระบี่ของเอียนชงเฉิงเก่งมาก ไม่รู้ว่าอาจารย์คือใคร หากว่าฆ่าเอียนชิงเฉิงทิ้ง แล้วทำให้มีศัตรูตัวฉกาจโดยไม่จำเป็น อย่างนั้นก็จะไม่คุ้มเสีย

นี่คือเหตุผลที่ฉินกวนไห่ปล่อยเอียนชิงเฉิงและซังซังหนีไป