บทที่ 610

เฉินโม่ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ด้วยสีหน้ากังวล "พลังของรากทิพย์พรสวรรค์แข็งแกร่งมากจริง ๆ เกือบจะควบคุมไม่ได้ แล้วมันก็จะเข้าสู่ชั้นหกแดนรวมพลังโดยตรง แต่โชคดีที่ผมสามารถควบคุมได้ตอนวินาทีสุดท้าย"

ชาติก่อน เฉินโม่เสียเปรียบเพราะฝึกพลังบำเพ็ญรวดเร็วเกินไป เวลาต่อมาตอนที่เขาฝึก เขารู้สึกว่ารากฐานของตนเองไม่มั่นคง

คราวนี้ เฉินโม่ตัดสินใจฝึกอย่างมั่นคง พยายามขัดเกลาทุกแดนให้สมบูรณ์แบบไปทีละขั้น และหวังว่าจะสามารถก้าวไปบนเส้นทางบำเพ็ญเซียนได้ไกลมากขึ้น

"คุณครูหวางยังไม่โทรมา ผลสอบเอ็นทรานซ์น่าจะยังไม่ออก ผมสัญญากับเจียงเหอซานว่าหลังจากจัดการเรื่องของที่นี่เสร็จแล้ว จะไปทำงานที่หน่วยรบพิเศษเทพอินทรี และขั้นแรกต้องหลอมกระบี่ที่เคยสัญญากับเอียนชิงเฉิงให้เสร็จก่อน"

เฉินโม่หยิบกระดูกเซียนชั้นมนุษย์ครึ่งท่อนออกมา ตอนเขาหลอมคราวที่แล้ว ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ที่ชั้นสี่แดนรวมพลังเท่านั้น ถ้าต้องการหลอดกระดูกเซียนชั้นมนุษย์มันเป็นเรื่องที่ยากมาก

คราวนี้ พลังบำเพ็ญของเฉินโม่อยู่ที่ชั้นห้าแดนรวมพลังแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาตั้งใจควบคุม เกรงว่าเขาคงจะทะลวงไปถึงชั้นหกแดนรวมพลังแล้ว

โลกบำเพ็ญเซียน ทุกครั้งที่ขึ้นไปอีกระดับ ความแข็งแกร่งก็จะก้าวกระโดด

ตอนนี้ เฉินโม่รู้สึกว่าเขาน่าจะสามารถหลอมกระดูกเซียนชั้นมนุษย์ได้แล้ว

เขาเคลื่อนจิต กระดูกเซียนชั้นมนุษย์สีขาวก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเฉินโม่ และลอยอยู่กลางอากาศ

สีหน้าของเฉินโม่จริงจัง มือทั้งคู่ดึงผนึกที่ซับซ้อนออกมา ใช้เวลาสิบนาทีถึงจะเสร็จสิ้น

"ผมจะใช้ค่ายกลเพลิงอุดรหลอมมัน และคราวนี้จะต้องสำเร็จ"

ไฟสีขาวห่อหุ้มกระดูกเซียนชั้นมนุษย์ครึ่งท่อนอย่างน่าประหลาด และเผาไหม้อย่างนุ่มนวล

มองแล้วเปลวเพลิงนั้นประหลาดมาก ดูเหมือนมันจะไม่มีอันตรายใด ๆ แต่อากาศโดยรอบมีรอยพับที่รุนแรง ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าเปลวไฟนั้นร้อนกว่าไฟธรรมดามาก

ตั้งแต่ตอนเย็นถึงตอนดึก จนถึงรุ่งเช้า เฉินโม่ยังคงหลอมอย่างต่อเนื่อง หากไม่ใช่เพราะพลังบำเพ็ญของเขาก้าวหน้าไปอีกระดับแล้ว เขาอาจจะไม่สามารถยืนหยัดไป

ถึงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ในที่สุดกระดูกเซียนชั้นมนุษย์ก็ถูกหลอมละลาย สีหน้าของเฉินโม่ซีดเล็กน้อย มีเหงื่อเม็ดเล็กอยู่บนหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าเขาใช้พลังไปมาก

แต่เฉินโม่ยังคงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขานำวัสดุหายากออกมาจากแหวนเก็บของหลายชนิด แล้วเติมลงในของเหลวสีเงิน ที่เกิดจากการหลอมกระดูกเซียนชั้นมนุษย์