บทที่ 781

โมอาดคำราม ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็พองตัวอย่างแปลกประหลาดราวกับลูกบอล และปกคลุมไปด้วยแสงหลากสี

ต้นสนที่อยู่ข้างหลังในระยะหลายเมตรแห้งตายทันที

งูที่พันอยู่รอบคอของโมอาดมีขนาดใหญ่ขึ้นเช่นกัน และยาวประมาณสี่ห้าฟุต

มู่หรงยานเอ๋อร์ที่อยู่หลังเฉินโม่ตกใจจนหน้าซีด และอุทานว่า “สัตว์ประหลาดเหรอ?”

เฉินโม่มองด้วยความรังเกียจ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เขาไม่ใช่ปีศาจ แต่ก็ไม่ต่างจากปีศาจมากนัก ร่างกายของเขาอาบด้วยพิษ และตอนนี้ร่างกายเต็มไปด้วยพิษ ถ้าคนธรรมดาสัมผัสก็จะถูกพิษตายทันที!”

“ไปดูดเลือดมันซะ สุดที่รักของฉัน!” โมอาดหัวเราะด้วยความดุร้าย จากนั้นปล่อยงูยักษ์ที่อยู่ในมือออกไป

งูยักษ์พ่นพิษมาทางเฉินโม่ และพุ่งเข้ามาหาเฉินโม่อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

“เย้!” โมอาดร้องเสียงแปลก ๆ แขนของเขาเหมือนรากต้นไม้สองต้น พุ่งเข้ามาเพื่อจะพันร่างกายของเฉินโม่

เอี๋ยนจั่วพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา เขาขยับร่างกาย แล้วปล่อยพลังหมัดไปที่เฉินโม่

เฮ่อไต้ซือพ่นเลือดลงบนหนังสือโบราณที่อยู่ในมือ และคำรามอย่างดุดันว่า “หินยักษ์ปราบมัน!”

เพียงแต่ไม่ว่าเฮ่อไต้ซือจะท่องอาคมอย่างไร เขาก็ไม่สามารถใช้พลังของห้าธาตุได้

“เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไง!” เฮ่อไต้ซือมองมือทั้งคู่ของตนเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และสีหน้าตกใจ เขาโลดแล่นอยู่ในแวดวงนี้มานานหลายปีแล้ว ยังไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

เฉินโม่มองคนสองคนกับงูหนึ่งตัว แล้วพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา จากนั้นปล่อยพลังหมัดออกไป

ปัง!

พลังที่ทรงพลังทำให้โมอาดและเอี๋ยนจั่วกระเด็นออกไปทันที ส่วนงูยักษ์ก็ถูกพลังหมัดของเฉินโม่ฆ่าตาย

สมาชิกของหน่วยมังกรสามคนที่อยู่ในป่า ส่งเสียงออกมาพร้อมกัน จนลูกปัดแยกเขตแดนเกือบจะหลุดมือ