บทที่1422

“เดินดูรอบๆตามฉัน ต้องเดินตามฉันนะ และอย่าจับไปเรื่อย!” เฉินโม่พูดสั่งอย่างเคร่งขรึม

“ครับ ค่ะ!” พวกหลินหยุนเคยเห็นความสามารถของเฉินโม่มาแล้ว ก็ต้องเชื่อฟังเฉินโม่อยู่แล้ว

ตำหนักใหญ่มาก มีห้องทั้งสองฝั่ง เฉินโม่ทำได้เพียงเดินดูทีละห้อง

ในห้องไม่ได้มีของพิเศษอะไร นอกจากพวกคันฉ่องและของที่ผู้หญิงใช้หวีผม ไม่ได้พวกของล้ำค่าอะไรเลย

หรือต่อให้มีของล้ำค่า ก็คงถูกคนที่เข้ามาก่อนหน้านี้เอาไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อเฉินโม่และคนอื่นๆ มาถึงห้องสุดท้ายที่ใหญ่เป็นพิเศษ พวกเขาเจอกับพลังต้องห้ามอีกครั้ง

“ผู้อาวุโส ห้องนี้เป็นห้องสุดท้ายแล้ว ห้องก่อนหน้านี้ล้วนไม่มีพลังต้องห้ามเลย มีแต่ห้องนี้ที่มี ดูแล้วห้องนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน” หลินหยุนพูดวิเคราะห์

เฉินโม่พยักหน้า แล้วกล่าว “ที่นี่ไม่เหมือนจริงๆ ขนาดของห้องนี้ใหญ่กว่าห้องก่อนหน้านี้ ดูเหมือนห้องนี้จะเป็นห้องพักประจำของเจ้าของ ที่เหลือล้วนเป็นห้องรับแขกเท่านั้น”

หลินหยุนกล่าว “แต่ว่าห้องนี้ได้ตั้งพลังต้องห้ามเอาไว้ ผู้อาวุโสจะสามารถเปิดมันได้หรือไม่?”

เฉินโม่ยื่นมือออกไป มีความสั่นเล็กน้อย ขยับเบาๆและช้าๆในความว่างเปล่าที่มองไม่เห็น ราวกับสัมผัสงานศิลปะที่ล้ำค่า

“ใช่แล้ว มันคือพลังเขตแดนไร้จำกัดของสำนักเสวียนเต๋า

“ศิษย์น้องหญิง ใช่เธอหรือเปล่า?”

โพธิจิตของเฉินโม่ซึ่งไม่เคยสั่นไหวมาเป็นเวลาหกร้อยปี ในขณะนี้มันเต้นอย่างรุนแรงราวกับมนุษย์ที่มีอารมณ์อ่อนไหวคนหนึ่ง

พลังเขตแดนไร้จำกัดเป็นพลังต้องห้ามระดับสูงของสำนักเสวียนเต๋า ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญระดับเดียวกันก็ไม่สามารถทำลายมันได้ นอกจากคนของสำนักเสวียนเต๋า

ถ้าหากตอนตั้งพลังต้องห้ามนี้ พลังบำเพ็ญของศิษย์น้องหญิงเหนือกว่าเฉินโม่อย่างมากล่ะก็ เกรงว่าแม้แต่เฉินโม่ก็คงไม่สามารถทำลายมันได้เช่นกัน

“หวังเพียงว่าพลังบำเพ็ญของศิษย์น้องหญิงในตอนนั้นยังไม่ถึงแดนจิตปฐม！”

ตอนนี้เฉินโม่อยู่ในชั้นแปดแดนรวมพลัง ถ้าหากพลังบำเพ็ญของศิษย์น้องหญิงถึงแดนจิตปฐม อย่างน้อยเฉินโม่ก็ต้องถึงแดนยาทองถึงจะสามารถทำลายพลังต้องห้ามนี้ได้

“ลองดูสักตั้ง！”