ตอนที่ 10 เธอรู้ดีว่าฉันตายไปแล้ว

หลังจากคาร์เตอร์กลับไป ลุคก็ยังคงยืนอยู่ริมแม่น้ำที่ว่างเปล่า พลางมองโทรศัพท์

มีแจ้งเตือนมากมาย แต่ไม่มีของฉันเลย

เขาคงกำลังคิดถึงเรื่องในอดีต ฉันรู้มานานแล้วว่าเขามีใจให้แอนนา และมันทำให้ฉันเสียใจมากกว่าที่จะยอมรับ

แต่ทุกครั้งที่ฉันโกรธ ฉันก็จะคิดว่าตัวเองใจแคบ แอนนาเป็นน้องสาวต่างแม่ของเขา การที่เขาใจดีกับเธอก็ไม่เห็นจะเป็นไร

ฉันก็เลยพยายามมองข้าม และคอยสงสัยในความรู้สึกของตัวเอง พลางปลอบใจตัวเองว่าอย่าเอาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มาทำลายความสัมพันธ์ในครอบครัว ฉันมักจะเป็นฝ่ายง้อเขาตลอด

ข้อความสุดท้ายของฉันผ่านมายี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว

ฉันหายไปทั้งวันแล้ว

ลุคขว้างก้อนหินลงไปในแม่น้ำด้วยความหงุดหงิด "จ๋อม"

"เอาเลยสิ งอนเลย ดูสิว่าจะทนได้สักกี่วัน" เขาพึมพำ เสียงของเขาดังในความเงียบ

ฉันยืนอยู่ข้างเขา พลางยิ้มอย่างขมขื่น ต่อให้ฉันจะโกรธแค่ไหนก็ไม่เคยหายไปเกินสามวัน

เขาคิดว่าเขารู้จักฉันดี และมั่นใจว่าฉันจะไม่กล้าทำอะไร

ฉันมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของเขาก็นึกถึงตอนพวกเราอายุสิบสอง เราไปเข้าค่ายฤดูร้อน และระหว่างฝนตกหนัก ฉันติดอยู่บนภูเขา ลุคก็ฝ่าดินถล่มมาช่วยฉัน

ฉันร้องไห้และกอดแขนเปื้อนโคลนของเขาแน่น กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไปเพราะฉัน

เขายิ้มทั้งที่ตัวเต็มไปด้วยโคลน "ฉันจะทิ้งเธอไว้คนเดียวได้ยังไง พอคิดว่าเธอกำลังกลัวแล้วฉันก็อยากจะมีปีกบินไปหาเธอ"

ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจความรัก รู้แค่ว่าอ้อมกอดของเขาอบอุ่น และอยากให้เขาปกป้องฉันตลอดไป

แต่ตอนนี้ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นฝ่ายผิด แต่เขาก็ไม่รู้สึกผิด กลับคิดว่าฉันงี่เง่า

พอคนหมดรัก แค่หายใจก็ผิดแล้ว

วันที่สี่หลังจากที่ฉันตาย ลุคก็เริ่มร้อนใจ

เขาเปิดแชทของพวกเรา แล้วมองข้อความเสียงที่เขาส่งไป

โทรศัพท์ของฉันยังคงปิดเครื่องอยู่

"คุณโบลตัน กาแฟครับ" รอยวางกาแฟลงบนโต๊ะ หวังว่าจะปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์

ลุคเพิ่งจะรู้สึกตัว เขาจ้องโทรศัพท์มาครึ่งชั่วโมงแล้ว

ผ่านมาสี่วันแล้ว ต่อให้โคลอี้จะโกรธแค่ไหนก็น่าจะหายโกรธแล้ว

เขาลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะคว้าเสื้อโค้ท แล้วเดินออกไป

"คุณโบลตัน คุณมีประชุมสำคัญนะครับ" รอยเตือน

"เลื่อนไป" ลุคไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

เขาขับรถเข้าเมืองไปหา เมแกน การ์ดเนอร์

"คุณการ์ดเนอร์ มีคนมาหาค่ะ" เพื่อนร่วมงานบอก

เมแกนรีบร้อนเดินมา แต่สีหน้าของเธอก็เย็นชาทันทีที่เห็นลุค เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่สมัยมัธยม โดนพ่อแม่บังคับให้มาเป็นครู แต่ก็เข้าข้างฉันตลอด

เธอรู้ว่าฉันเจอเรื่องอะไรมาก็เลยไม่พอใจ "มาทำอะไร"

"โคลอี้อยู่กับเธอใช่ไหม" ลุคถาม "บอกให้เธอก่อเรื่องได้แล้ว อับอายขายขี้หน้าคนอื่นหมดแล้ว"

เมแกนหรี่ตา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พูดอะไรของนายน่ะลุค นายเพ้อเจ้อเหรอ นายเป็นคนทิ้งเธอไปกลางงานแต่ง เธอยังต้องไปขอโทษแขกทุกคน ใครกันแน่ที่ก่อเรื่อง"

ลุคหน้าเสียเมื่อได้ยินคำพูดของเมแกน

"ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟัง โทรหาเธอแล้วบอกให้เธอกลับบ้านก็พอ"

เมแกนเพิ่งจะรู้ตอนนั้นเองว่าฉันไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว เธอไม่ได้ด่าลุค แต่กลับถามว่า "โคลอี้ไม่ได้กลับบ้านเหรอ"

"อย่ามาตีหน้าซื่อ เธอเป็นเพื่อนสนิทหล่อน ทุกครั้งที่พวกเราทะเลาะกัน หล่อนจะไปหาเธอ" ลุคพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

เมแกนเป็นที่พึ่งคนเดียวของฉัน ฉันระบายกับใครไม่ได้นอกจากเธอ

ลุคก็เลยคิดว่าฉันอยู่กับเธอ

เมแกนมีสีหน้าเปลี่ยนไป "พูดอะไรของนาย ยายฉันป่วยหนัก หลังจากงานแต่งฉันก็กลับบ้าน เพิ่งจะกลับมาวันนี้เอง โคลอี้เป็นอะไร นายไปหาเรื่องเธออีกแล้วใช่ไหม ไอ้สารเลว"

ลุคมองดวงตาที่แดงก่ำของเธอ ใต้ตาเธอคล้ำ และริมฝีปากแห้งแตก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว เธอไม่ได้โกหก