ตอนที่ 1025
บทที่ 1025 หม่ามี้ หนูหนาว
October 31, 2026
ตอนที่กมลเห็นนรมนก็ตกใจ จากนั้นก็รีบวิ่งไปหานรมน
“หม่ามี้!”
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ครูอิงฟ้า เห็นกมลเดินออกจากที่เดิม ก็รั้งตัวกมลไว้ เพราะออกแรงมากเกินไป เด็กจึงล้มลงก้นกระแทกพื้น ทันใดนั้นเธอก็ร้องไห้โฮ
“หม่ามี้”
นรมนใจเต้นรัว
ของล้ำค่าที่เธอทะนุถนอมประคองในมือ จะปล่อยให้คนอื่นทำอย่างนี้ได้ยังไง
สายตาของนรมน สมจิต ตรงเข้าไป เพียงลูกเตะเดียวทำให้ครูอิงฟ้า ลงไปกองกับพื้น
“ผู้ปกครองเด็กมาแล้ว คุณยังจะลงโทษอะไรอีก”
สมจิตเตะไม่เบา ทำให้ครูอิงฟ้าทรุดกับพื้นลุกไม่ขึ้น
“โอ๊ย ก้นฉัน!”
ร้องโอดโอย สายตาดุร้าย “พวกคุณกล้าทำร้ายครูหรือ มีผู้ปกครองแบบนี้ มิน่าถึงสอนให้กมลเป็นเด็กผู้หญิงห้าวหาญแบบนี้”
สายตาของนรมนเย็นเยียบ “ลูกสาวฉันเป็นยังไงแน่นอนว่าฉันเป็นคนสอน แต่คุณให้ยืนทำโทษนี่คือวิธีสอนแบบไหน”
“เธอทำผิด ก็ต้องลงโทษ ไม่งั้นก็ไม่จำ”
ครูอิงฟ้ามองนรมนโต้แย้ง ไม่มีท่าทางเกรงกลัวแม้แต่น้อย
นรมนโกรธจนถึงขีดสุด
“ทำผิดก็ต้องลงโทษหรือ งั้นขอถามหน่อย ลูกสาวฉันทำผิดอะไร”
“เธอตีหัวของเพื่อนนักเรียนสกายแตก แล้วยังไม่เรียกว่าทำผิดอีกหรือ”
นรมนดึงกมลขึ้นจากพื้น ถามสมจิตที่อยู่ข้างๆ “ถ่ายคลิปแล้วใช่มั้ย”
“ถ่ายแล้วค่ะ”
“ถ่ายรูปอีกหน่อย โดยเฉพาะกางเกงกับเสื้อเปียกของลูกสาวฉัน แล้วก็ภาพถ่ายชัดแล้วใช่มั้ย”
“ชัดแล้วค่ะ”
นรมนค่อยพูดเสียงเบา “เอาชุดใหม่มาให้กมล ไม่ว่าลูกสาวฉันทำผิดร้ายแรงแค่ไหน คนเป็นครู ก็ไม่มีเหตุผลให้เด็กสี่ขวบถูกทำโทษยืนใส่เสื้อผ้าเปียก”
ครูอิงฟ้ามองกมลแวบหนึ่ง พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็แค่ยืนครึ่งชั่วโมง ไม่ถึงกับเป็นไข้หรอก”
ขณะที่พูดนั้น จู่ๆ กมลก็ดึงมือนรมน “หม่ามี้ หนูไม่สบายค่ะ”
นรมนรีบแตะหน้าผากกมล ร้อนจี๋จนน่าตกใจ
เธอใจเต้นเร็ว สีหน้าเย็นชาขึ้นมาก
“ปกติเด็กจะเป็นไข้หรือไม่ฉันไม่รู้ แต่ลูกสาวฉันเป็น! เธอเคยผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะ ภูมิคุ้มกันต่ำ อิงฟ้าใช่มั้ย ลูกสาวฉันไม่เป็นไรยังพอว่า ถ้าเป็นอะไรล่ะก็ คอยดูฉันละกัน”
นรมนอุ้มกมลขึ้นมา ไม่อาจรอให้สมจิตเอาเสื้อผ้าสะอาดมาเปลี่ยน รีบอุ้มเด็กเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
“คุณหมอ เร็ว! ลูกสาวฉันเป็นไข้ เธอเคยผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะเมื่อครึ่งปีก่อน”
นรมนร้องเรียกร้อนใจ แต่ไม่มีหมอสักคนออกมา มีแต่พยาบาลมองอย่างขี้เกียจ “หมอกำลังผ่าตัด รอก่อน”
“เป็นไข้รอได้หรือไง”
นรมนโกรธจนแทบระเบิด
นี่มันโรงพยาบาลอะไรกัน
พยาบาลพูดเรียบๆ “ช่วยไม่ได้ ที่นี่หมอไม่พอ ยังมีหมออีกสองคนลาหยุด ฉันเป็นแค่พยาบาล ตรวจเธอไม่ได้ คุณช่วยเธอลดไข้ละกัน แค่เป็นไข้ ไม่เป็นไรหรอก เด็กก็มักเป็นไข้อยู่แล้ว”
“ลูกสาวฉันเคยผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะ คุณไม่เข้าใจหรือไง ตอนนี้เป็นไข้อาจตายได้!”
เสียงนรมนดังขึ้น
สีหน้ากมลแดงจนคล้ำแล้ว
เธอดึงแขนนรมน กระซิบ “หม่ามี้ หนูไม่เป็นอะไรค่ะ ไม่ต้องห่วง”
นรมนจะไม่ร้อนใจได้ยังไง
เธอโกรธจนอยากจะโทรหาบุริศร์ ถึงได้รู้สึกตัวบุริศร์ติดต่อไม่ได้ เขายังถูกขังอยู่
นรมนลูบหน้าผากที่ร้อนจัดเหมือนอังไฟของลูกสาว โทรไปหาธรณี
“อาเล็ก ส่งเครื่องบินมารับฉันกับกมลได้มั้ยคะ กมลเป็นไข้ ที่นี่หมอกับพยาบาลไม่ต้อนรับ ฉันกลัวเหลือเกิน”
เสียงของนรมนสั่นเครือ
ธรณีรีบพูด “ส่งที่อยู่มา จะให้นักบินไปรับเดี๋ยวนี้ อีกประมาณสิบนาที เตรียมรอได้เลย”
“ค่ะ”
นรมนได้ยินธรณีพูดอย่างนี้ค่อยวางใจ
สมจิต เอาเสื้อผ้ามาแล้ว แต่นรมนอุ้มกมลออกไปข้างนอก
“เธออยู่ที่นี่ ครูคนนั้นที่ชื่ออิงฟ้า และยังมีผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้ ควบคุมไว้ให้หมด เด็กสกายทำไมถูกกมลทำร้ายฉันไม่รู้ เรื่องที่ต้องรับผิดชอบฉันจะรับ แต่ครูกับหมอที่จัดการเรื่องนี้ ฉันจะต้องทวงความยุติธรรมให้กมล”
“ค่ะ แต่คุณอุ้มเด็กไปอย่างนั้นดีหรือคะ คุณเองก็เปียกแล้ว”
สมจิตเห็นท่าทางนรมนเหนื่อยล้า ก็อดเตือนเธอไม่ได้
ที่นี่ไปถึงในเขตเมืองยังอีกชั่วโมงกว่า
นรมนพูดเสียงเบา “ฉันติดต่อให้อาเล็กส่งเครื่องบินส่วนตัวมารับแล้ว กมลเป็นไข้ รอไม่ได้”
พูดจบก็เดินออกไป
กมลตัวร้อนผ่าว เธอกอดนรมนแน่น ถามเสียงแผ่วเบา “หม่ามี้ หนูต้องเข้าผ่าตัดอีกแล้วมั้ยคะ”
เป็นเวลายาวนาน กมลต่อสู้เพื่อมีชีวิตรอดในโรงพยาบาล จนถึงตอนนี้ยังเป็นเงามืดในใจ