ตอนที่ 1052
บทที่ 1052 ทานก็ยังคงไม่สามารถหยุดปากของคุณได้
October 31, 2026
“มาอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่”
บุริศร์ที่กำลังเก็บโทรศัพท์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นรมนพูดด้วยน้ำสียงอ่อนหวาน “อาหารเสร็จแล้ว ล้างมือทานข้าวกัน”
“ครับ”
ขณะที่บุริศร์ลุกขึ้นนั้น นรมนรีบยื่นมือมาพยุงเขา
“ผมไม่เป็นไรแล้ว ผมลุกขึ้นเองได้”
“ให้ฉันพยุงคุณเถอะนะ ตอนนี้คุณเหมือนระเบิดที่ตั้งเวลาไว้ จะระเบิดขึ้นเมื่อไรไม่รู้”
คำพูดของนรมนทำให้มุมปากบุริศร์กระตุกขึ้น
“เมื่อสักครู่โทรศัพท์หาอินทรีเหรอ”
นรมนถามขึ้นลอยๆ
“อืม เนตราไตวายเฉียบพลัน”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนชะงัก
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้”
บุริศร์แค่มองก็รู้ว่าเธอนั้นกำลังคิดมากเรื่องอะไร จึงรีบพูดขึ้น “ไม่เกี่ยวกับพวกเรา น่าจะเป็นเพราะไตของเธอมีปัญหาอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่อาการมาออกในเวลานี้”
“อย่างนั้นคุณวางแผนทำอย่างไรต่อ”
นรมนพยุงบุริศร์นั่งลงบนเก้าอี้
บุริศร์มองนรมน ทันใดนั้นยิ้มแล้วพูดขึ้น “ผมอยากดูฉากละครดีๆ”
“หือ”
นรมนมึนงงเล็กน้อย
“รอดูนะ แต่ว่าคุณวางใจได้เลย ผมไม่ยอมให้เนตราตายหรอก ผมจะส่งเธอไปที่โรงพยาบาล สำหรับความผิดของเธอ ผมจะให้ทางตำรวจรับเรื่องต่อ และเข้าสู่กระบวนการทางกฎหมาย ตอนนี้จิตใจรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง”
บุริศร์รู้ว่านรมนเป็นคนจิตใจดี แม้ว่าจะถูกคนทำร้าย ก็ไม่อยากให้ตัวเองมือเปื้อนเลือดและติดคดีฆ่าคนเพราะเนตรา บุริศร์ไม่อยากให้เธอเป็นห่วงจุดๆนี้ แต่แม้ว่าจะเข้าสู่กระบวนการทางกฎหมายแล้ว เขาก็มีวิธีของตัวเองในการทวงความยุติธรรมให้กับนรมน
คนที่ทำร้ายภรรยาของเขา เข้าเรือนจำแล้วทุกอย่างก็จบลงแบบง่ายๆได้อย่างไร เพียงแต่ว่าคำพูดเหล่านี้เขาไม่มีทางพูดกับนรมนก็เท่านั้น
เรื่องบางเรื่องควรจะปกปิดนรมนไว้ดีกว่า
บุริศร์ที่สมองกำลังแล่น นรมนพยักหน้า
“แบบนี้ดีที่สุด ฉันไม่ใช่ไม่อยากแก้แค้น เพียงแต่ว่าพวกเรามีลูกชายลูกสาว ยังมีธุรกิจที่ใหญ่โตของครอบครัว เพื่อเนตราคนเดียว ที่เป็นขยะนั้นมันไม่คุ้ม บางครั้งฉันเองก็คิดว่าหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ตาต่อตาฟันต่อฟันถึงจะสาสม ทำแบบนี้แล้วรู้สึกสะใจจริงๆในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ แต่ลูกๆของพวกเราล่ะจะทำอย่างไร บางคนก็เหมือนกับหนูแมลงสาบที่อยู่ในมุมมืด พวกเขามีชีวิตอยู่ในความมืดมาตลอดทั้งวัน และมักจะออกมาทำร้ายในยามที่พวกเราไม่ได้เตรียมการป้องกัน ไม่ว่าจะเป็นลูกคนไหนหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ฉันก็ไม่สามารถรับได้ บุริศร์ เมื่อฉันรักคุณแล้ว มีลูกกับคุณแล้ว ใจฉันก็เซาะลง คุณเข้าใจฉันไหม”
“ผมเข้าใจ ผมเข้าใจอย่างดี วางใจเถอะ ต่อไปจะไม่ทำให้คุณต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”
บุริศร์กุมมือของนรมนไว้แน่น
นรมนโล่งใจขึ้นไม่มากก็น้อย
“รีบทานเถอะ วันนี้ฉันได้ทำเมนูแผ่นปอดสองสามีภรรยา อาหารที่คุณชอบทานที่สุดด้วย”
“หือ คุณฝึกเรียนทำอาหารนี้ด้วยเหรอ”
บุริศร์รู้สึกประหลาดใจ
อันที่จริงเขาก็ไม่มีอาหารจากโปรดที่อยากทานจริงๆ เพียงแต่เมื่อห้าปีก่อนหลังจากที่นรมนถูกฝังอยู่ในทะเลเพลิง เขาก็สนใจอาหารนี้เป็นพิเศษ และก็เป็นครั้งแรกที่คิดถึงนรมนโดยผ่านอาหารเมนูนี้
ห้าปีผ่านไปจึงกลายเป็นความเคยชิน ไม่คิดว่านรมนจะจำใส่ใจ
ความอบอุ่นประกายแวบเข้ามาในดวงตาของบุริศร์
นรมนพูดอย่างภูมิใจว่า “แน่นอน ฉันเป็นอัจฉริยะนะ อยากจะเรียนรู้วิธีทำของเมนูอาหารง่ายนิดเดียว”
“ใช่ๆๆ ภรรยาของผมนั้นฉลาดหลักแหลมที่สุด ไม่อย่างนั้นจะคลอดลูกๆที่ฉลาดให้ผมได้อย่างไร”
การพูดอวยของบุริศร์ยิ่งอยู่ยิ่งไหลลื่น
มุมปากนรมนยกยิ้มขึ้น
“ทานเถอะ ทานก็ยังไม่สามารถหยุดปากของคุณได้”
ถึงแม้ว่าจะพูดแบบนี้ แต่มุมปากของนรมนกลับอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น ช่างตราตรึงมาก
บุริศร์รู้สึกว่าหากสามารถหยุดเวลานี้ได้ก็คงจะดี
หลังจากที่ทั้งคู่ทานอาหารเสร็จ นรมนต้องการอยากไปงีบพักยามบ่ายสักหน่อย บุริศร์จึงอาศัยจังหวะนี้ไปที่วิลล่าริมชายหาด
คนของวินเซนต์เห็นบุริศร์มา จึงลุกยืนขึ้นอย่างเป็นระเบียบ
“เฮียบุริศร์”
“วินเซนต์ออกไปทำธุระ เรื่องทางนี้ได้มอบหมายให้ใคร”
บุริศร์ถามด้วยเสียงเบาๆ ท่าทางที่ไม่โมโหแต่ทรงพลังของเขาทำให้ทุกคนรู้สึกเกรงกลัว
“มอบหมายให้กับปทัยหัวหน้าหน่วยสองครับ”
“เรียกเขามาพบผม”
บุริศร์เดินตรงเข้าไปที่ห้องหนังสือของวินเซนต์
ห้องหนังสือของวินเซนต์เหมือนกับตัววินเซนต์ ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือก ให้ความรู้สึกหดหู่ แต่บนโต๊ะทำงานของเขามีรูปคู่วางไว้ หญิงสาวที่อยู่ในนั้นยิ้มอย่างร่าเริงสดใสประทับใจคน แต่กลับสามารถหยุดอยู่แค่ในรูปถ่ายตลอดไปเท่านั้น
บุริศร์หยิบรูปถ่ายขึ้น ในใจรู้สึกหน่วงนิดๆ
ภารกิจสายลับในตอนนั้นได้สูญเสียสหายร่วมรบไม่เพียงแต่ทรรศยาคนเดียว แต่ว่าคนที่รักเธออย่างสุดซึ้งเช่นนี้ก็เห็นทีจะมีแต่วินเซนต์ ได้ยินมาว่าพ่อแม่ของทรรศยาทำใจได้แล้วกับการเสียสละของเธอ แต่ตอนนี้เพราะชื่อเสียงโด่งดังของวินเซนต์ ทำให้ได้รักษาระยะห่างกับวินเซนต์ ไม่ยอมให้เขาไปที่เซ่นไหว้ทรรศยาอีก
อดีตนักบินที่ภาคภูมิใจที่สุดของค่ายทหาร ตอนนี้กลับเข้าไปเขตสุสานผู้กล้าไม่ได้ เซ่นไหว้หญิงสาวที่ตัวเองรักไม่ได้ ความเจ็บปวดทรมานเช่นนี้ก่อนหน้านั้นบุริศร์ไม่เข้าใจ ตอนนี้เมื่อผ่านเรื่องราวเหตุการณ์ที่นรมนถูกฝังในทะเลเพลิงแล้ว ถึงได้เข้าใจความเจ็บปวดทรมานนั้นได้อย่างถี่ถ้วน
ตัวเองเมื่อห้าปีก่อนนั้นแทบไม่กล้าจะหวนกลับไปคิดถึงอีก
ความคิดของเขาถูกเสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้น
“เฮียบุริศร์”
ปทัยเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา เห็นบุริศร์ถือรูปคู่ของทรรศยากับวินเซนต์จึงตกใจชะงัก จากนั้นพูดเสียงเบาๆขึ้น “เฮียบุริศร์ครับ ลูกพี่ของพวกเราไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามแตะต้องรูปถ่ายใบนี้ เคยมีลูกน้องคนหนึ่งแตะต้องแล้วโดนลูกพี่ตัดมือทั้งสองข้างทิ้ง”
“อย่างนั้นก็บอกวินเซนต์ว่าผมแตะต้องไปแล้ว ดูสิว่าเขาจะตัดมือของผมทิ้งไหม”