บทที่ 1056 ภรรยาของคนอย่างบุริศร์มีสิทธิ์นี้

พอบุริศร์สัมผัสได้ถึงสายตาของนรมนแล้ว อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

“ที่รัก ปล่อยฉันครั้งหนึ่งนะ!”

ถ้าหากว่าเป็นปกติละก็ นรมนเห็นบุริศร์เป็นแบบนี้คงดีใจไม่น้อย แต่ว่าตอนนี้เป็นช่วงพิเศษ เห็นภรรยาอดอยากปากแห้งแบบนี้ ต้องทำยังไงดี?

นรมนหัวเราะขึ้นมาทันที

คิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าจะมีวันที่บุริศร์ถูกตัวเองแกล้งได้ถึงขนาดนี้

“ฉันก็ยังไม่ได้บอกว่าจะทำอะไร คุณคิดไปไกลถึงไหนแล้ว?”

นรมนทั้งพูดทั้งหัวเราะ พร้อมกับลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูแล้วโยนไปที่ศีรษะของบุริศร์

“นั่งลง”

บุริศร์ก็ไม่กล้าที่จะขัดขืน

ตอนนี้ขอเพียงแค่นรมนไม่ขอเรื่องนั้น จะขอเรื่องอะไรก็ได้หมด

หลังจากที่บุริศร์นั่งลง นรมนก็เอาผ้าขนหนูเช็ดผมให้เขาจนแห้ง พร้อมกับเอาไดร์เป่าผมมาเป่าให้ พอทำทุกอย่างเสร็จ เธอถึงยื่นชุดให้เขา

“ต่อไปถ้าไม่เช็ดให้แห้งก่อนห้ามออกมา มีประโยคหนึ่งเคยกล่าวว่า เสน่ห์ผู้ชายทำให้ลุ่มหลง คุณเคยได้ยินไหม? คุณออกมาแบบนี้ฉันอาจจะคิดไปไกลได้”

“แล้วเป็นความผิดของฉันเหรอ?”

บุริศร์ทนกลั้นไม่ไหวจึงหัวเราะขึ้น

“ไม่ใช่ความผิดคุณ แล้วเป็นความผิดของฉันงั้นเหรอ?”

“ก็ได้ ความผิดฉันเอง”

บุริศร์ยอมรับผิดด้วยความเต็มใจ จนนรมนไม่รู้จะแหย่เขายังไงแล้ว

“ตอนนี้ปล่อยฉันไปก่อนนะ”

ทั้งสองคนพูดคุยกันสักพัก บุริศร์ก็ไปที่ห้องทำงานเพราะมีเรื่องงานของบริษัทต้องจัดการ

นรมนนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน

วันที่สองตอนที่ตื่นขึ้นก็พบว่าเป็นเวลาสิบโมงกว่าแล้ว และบุริศร์ก็ไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ เธอแล้ว

ผู้ชายคนนี้วันก่อนยังบอกว่าจะพาตัวเองออกกำลังกายตอนเช้า แต่วันนี้ก็ยังให้นางตื่นสายอีกแล้ว

นรมนบิดขี้เกียจไปมา พร้อมกับจัดการตัวเองเรียบร้อยก็ยังไม่เห็นบุริศร์

ป้าหวานยกรังนกเข้ามาให้เธอ

“คุณนาย คุณท่านบอกว่าให้ท่านดื่มหลังตื่นนอนค่ะ”

“เขาไปไหน?”

บุริศร์จามออกมาทันที และรู้สึกเหนื่อยไปทั้งตัว

แปลกจริง เมื่อคืนไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด ทำไมถึงได้เหนื่อยขนาดนี้?

ป้าหวานรีบพูดขึ้น “คุณท่านบุริศร์ออกไปบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว เหมือนว่าที่บริษัทมีงาน และบอกว่าคุณนายไม่ต้องรอ ตอนเที่ยงคงจะกลับมาไม่ได้”

“ก็ได้”

นรมนโบกมือไปมา และพอดื่มรังนกหมด ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนWeiboดูด้วยความเคยชิน แล้วอยู่ๆ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

นักข่าวของศิลปินณัจยาได้ประกาศว่าทำพังแล้ว!

เป็นได้ยังไง?

พริมาเป็นคนของบุริศร์ เรื่องการทำงานนั้นไม่ต้องพูดถึง และเรื่องของณัจยานั้น เพียงแค่หาหลักฐานได้ก็สามารถเคลียร์ปัญหาได้แล้ว ทำไมถึงพังได้?

นรมนเห็นในWeiboกำลังเม้นด่าณัจยาทั้งหมดเลย แถมยังลามมาถึงบริษัทผลิตภาพยนตร์ของนรมนอีกด้วย คิ้วของเธอขมวดเข้าจนแทบติดกัน

“ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อย”

นรมนใส่เสื้อคลุมเสร็จแล้วรีบบึ่งรถออกไปจากบ้านตระกูลโตเล็กทันที พร้อมกับตรงไปที่บริษัทของบุริศร์ แต่ดันไปเจออรอุรชาตรงประตูทางเข้า

ทำไมหล่อนถึงอยู่มาที่นี่?

นรมนขมวดคิ้วมองหล่อน แต่ก็ยังลงมาจากรถ

“พี่นรมน ฉันของคุยกับพี่ได้ไหม?”

อรอุรชาขวางนรมนเอาไว้

นรมนรีบจึงพูดขึ้น “ตอนนี้ฉันมีเรื่องต้องจัดการ กลับมาค่อยคุยกันนะ”

พูดจบเธอก็กำลังจะเดินออกไป แต่หล่อนกลับเข้ามาขวางไว้

“พี่นรมน ฉันมีเรื่องที่ต้องการให้พี่ช่วยจริงๆ นะ ขอร้องล่ะ”

อรอุรชาพูดด้วยท่าทางน่าสงสารมาก แต่ว่าขณะนั้นสีหน้าของนรมนเริ่มไม่ดีแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่าฉันพูดไม่ชัดหรือว่า หูของเธอมีปัญหา ไม่ได้ยินเหรอว่าฉันบอกว่าตอนนี้ฉันมีเรื่องต้องจัดการ?”

“แต่ว่าเรื่องของฉันมันเร่งรัดมาก”

อรอุรชาก้มหน้าลง พร้อมกับใบหน้าที่ดูเสียใจ

นรมนสบถออกมาแล้วพูดขึ้น“เรื่องของเธอมันเร่งรัด แล้วคิดว่าคนอื่นว่างงั้นเหรอ? เธอเป็นเงินหยวนเหรอ? ทุกคนต้องห้อมล้อมเธออย่างงั้นเหรอ? เธอคิดให้ดีๆ ว่าตอนนี้เธอกำลังร้องขอให้ฉันช่วยอยู่ ฉันช่วยเธอก็ถือเป็นน้ำใจ ฉันไม่ช่วยก็เป็นสิทธิของฉัน เธอมาทำท่าทางน่าสงสารแบบนี้ให้ใครดูเหรอ? ”

เรื่องของบริษัทอยู่ในช่วงคับขัน นรมนไม่มีอารมณ์มาเสวนากับหล่อนในตอนนี้ เพราะหล่อนเองก็ไม่ได้สำคัญอะไร จะไปโทษนรมนที่โมโหก็ไม่ได้

แต่อรอุรชากลับไม่คิดแบบนั้น

หล่อนคิดว่านรมนจงใจแกล้งตัวเอง จึงทนไม่ไหวแล้วพูดขึ้น “ฉันรู้ เจตต์กับขวัญตาจดทะเบียนกันแล้ว พี่ก็เลยดูถูกฉันอย่างนั้นใช่ไหม? ไม่สิ พี่อาจจะดูถูกฉันตั้งแต่แรกแล้ว ฉันเองที่โง่ เสียดายที่คิดว่าพี่เป็นคนดี”

นรมนยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น พร้อมกับจ้องอรอุรชาด้วยความโมโหถึงขีดสุด

“เธอคงคิดว่าตัวเองเป็นคนจนแล้วพูดอะไรก็ฟังขึ้นใช่ไหม เธอเป็นกลุ่มคนอ่อนแอพวกเราก็ต้องยอมอย่างงั้นเหรอ? ใครสนใจในความจนของเธอ? หลีกไป!”

นรมนพูดจบก็ผลักอรอุรชาออก

แรงของเธอไม่มาก ถึงแม้ว่าจะมีความโกรธ ก็ยังออมมือไว้อยู่ แต่อรอุรชากลับล้มลงไปที่พื้นทันที พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมา

“พี่นรมน ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้กับฉัน?”

เสียงของหล่อนไม่ดังมาก แต่ก็สามารถทำให้คนที่อยู่รอบข้างได้ยินกันหมด

“แฉะ” มีเสียงดังขึ้นเสียงหนึ่ง นรมนรู้สึกแค่ว่ามีแสงสว่างจ้าขึ้นมา และเพียงแค่แวบเดียวบรรดานักข่าวก็ต่างมาล้อมเธอเอาไว้ทันที

？