ตอนที่ 1058
บทที่ 1058 พวกเรามีการเตรียมการแล้ว
October 31, 2026
“งานออกแบบเขตทหารเหรอ? ตอนนี้บริษัทเราเริ่มทำงานของเขตทหารแล้วเหรอ?”
นรมนเงยหน้าถามวิศวกรพงศ์ภร
วิศวกรพงศ์ภรมองซ้ายมองขวาแล้วพูดขึ้น“อันนี้เป็นแค่ต้นแบบ ประธานบุริศร์ต้องการให้เราออกแบบตอนนี้ เผื่อว่าต้องใช้งานจะได้เอาไปคุยกับเขตทหารในการร่วมงานกันได้ ถ้าหากว่าสามารถคุยกันได้จริงๆ กลุ่มนักออกแบบของพวกเราก็จะขึ้นกับทหารครึ่งหนึ่ง แบบนั้นจะดูสุดยอดมากเลย”
“ฉันว่าให้ผลงานพูดแทนเถอะ นักออกแบบของเขตทหารก็มีอยู่ไม่น้อย”
นรมนพูดให้พวกเขา เพื่อจะได้ไม่ให้หลงตัวเองมากเกินไป
“ใช่ใช่ใช่ แคทเธอรีพูดถูก”
นักออกแบบโค้ชแม้อายุจะเยอะแล้ว แต่ว่าก็ยังให้ความเคารพนรมนมาก ก็ใช้ไม่ได้ ใครใช้ให้นรมนมีความสามารถสูงล่ะ แม้ว่าช่วงนี้เธอจะยอมวางมือจากการแข่งออกแบบแล้ว แต่ว่าที่เนตราขโมยความคิดไปนั้นแสดงถึงว่าได้ยกให้นรมนอยู่ในระดับสูง
นรมนยกการออกแบบส่วนหนึ่งออกมาพูด“ตรงนี้ต้องทำให้สมบูรณ์หน่อย ฉันคิดแบบนี้ สำหรับรถทั่วไปจะทำยังไงก็ได้ แต่ถ้าเป็นรถในเขตทหารจะต้องมีการป้องกันการระเบิด เรื่องความปลอดภัยต้องมาก่อน การออกแบบในส่วนนี้ดูฉูดฉาดไป และไม่ค่อยเหมาะสม ดังนั้นฉันแนะนำว่าให้แก้ไขตรงนี้อีกหน่อย ส่วนรายละเอียดพวกคุณดูกันเองก็ได้”
นักออกแบบโค้ชหันมามองตรงส่วนที่นรมนแนะนำ พร้อมกับขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้น“นักออกแบบแคทเธอรี ถ้าหากว่าต้องการเพิ่มความปลอดภัยตรงนี้ รูปแบบก็ต้องดูโดดเด่นหน่อย แต่ถ้าให้ตรงนี้โดดเด่น ความน่าดึงดูดของรถก็จะได้รับผลกระทบ คุณเองก็รู้ สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาก็คือสีสัน ถ้าหากสีสันไม่โดดเด่น ก็ไม่สามารถเทียบใครได้”
“แต่ว่าก็ไม่ควรเห็นแก่ความน่าสนใจจนลดความปลอดภัยลงนะ คุณดูแก้ตรงนี้อีกหน่อยก็ดูดีขึ้นแล้วจริงไหม? นรมนหยิบปากกาออกมาแล้ววงในแบบ รูปแบบรถทั้งคันดูเปลี่ยนไปทันที
“สุดยอดมาก”
นักออกแบบโค้ชพูดออกมาอย่างคาดไม่ถึง
นรมนเองก็รู้สึกดีไม่น้อย
เธอชอบการออกแบบรถเป็นที่สุด ตอนนี้เธอละทิ้งตรงนี้เพื่อไปเปิดบริษัท ถึงเธอจะบอกว่าไม่เสียดาย แต่พอกลับมาจับปากกาอีกครั้งก็ยังรู้สึกถึงความสุขในการทำอีกครั้ง
“โอเค ที่เหลือก็ยกให้เป็นหน้าที่ของพวกคุณค่อยๆ คิด ฉันขอตัวกลับก่อน เดี๋ยวคุณบุริศร์หาฉันไม่เจอก็จะเริ่มโทรมาแล้ว”
นรมนลุกขึ้นพร้อมเตรียมจะออกไป
แม้ว่าเธอจะรักในการออกแบบ แต่ว่าการออกแบบกลุ่มนี้ ตัวเองก็แค่แนะนำไปนิดหน่อย ถ้าหากว่ามันมากเกินไปอาจจะทำให้คนอื่นเกลียดได้
เธอรู้ดีว่าเวลาไหนควรไม่ควร
นักออกแบบโค้ชได้ออกมาส่งนรมนจากห้องออกแบบ
และพอออกมาเธอก็เห็นบุริศร์ยืนตรงทางเดินพร้อมกับยิ้มๆ แล้วจ้องเธออยู่
เธอแลบลิ้นใส่เขา แล้วก็เดินไปหาเขาทันที
“ทำไมรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่?”
“ในบริษัทฉันนอกจากที่นี่แล้ว เธอจะชอบไปไหนได้อีก?”
บุริศร์ยื่นแขนออกมา
นรมนก็ยื่นมือไปเกาะทันที
“คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วเหรอ?”
“ใช่ ไมค์บอกว่าตอนบ่ายจะพาตุลยามาที่เมืองชลธี เธอคิดว่าจะทำยังไง?”
บุริศร์ไม่ได้กลัวว่านรมนจะขังตุลยาไว้ แต่การที่จะให้ตุลยาอยู่แต่ในที่ที่หนึ่ง ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องง่าย
นรมนกลับหัวเราะออกมา“อะไรคือทำยังไง? ก็พาไปหาตาของฉันที่ลานใหญ่เขตทหารก็สิ้นเรื่อง ไม่ว่าจะพูดยังไง ตุลยาก็เป็นหลานสาวคุณตา ไม่เจอกันนานหลายปี คุณตาต้องจัดการสั่งสอนหล่อนในเรื่องของกฎของตระกูลพรโสภณอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
บุริศร์นิ่งไปชั่วขณะ แต่ว่าจะไม่พูดไม่ได้ว่านี่ก็เป็นอีกวีธีหนึ่ง
ไม่ว่าใครที่เข้าไปในลานใหญ่แล้ว ถ้าไม่มีคำสั่งของท่านหัวหน้าตนุวร ถึงตุลยาอยากจะออกมาก็ออกมาไม่ได้ และยังบอกได้ว่าให้นางไปอยู่เป็นเพื่อนคุณตาด้วย
“แต่แบบนี้ควรจะไปบอกกล่าวคุณตาก่อนดีไหม?”
“ต้องไปบอกอยู่แล้ว ไม่อย่างงั้นคุณตาต้องไล่ตะเพิดหล่อนออกมาแน่”
นรมนหัวเราะแล้วเดินออกมาพร้อมกับบุริศร์
เป็นครั้งที่คนในบริษัทเห็นบุริศร์ยิ้ม แถมยังยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน จนผู้หญิงบางคนหัวใจแทบจะกระโดดออกมา
ประธานบุริศร์หล่อมากเลย!
แต่บุริศร์กลับไม่ได้สนใจพวกหล่อน ในสายตาของเขามีเพียงนรมนคนเดียว แล้วหลังจากเดินขึ้นรถแล้ว นรมนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาคุณท่านตนุวร
“คุณตา หนูกับคุณบุริศร์กำลังจะไปเยี่ยมนะคะ คุณตาอยากกินอะไรไหม? หนูจะซื้อเข้าไปให้”
นรมนพูดขึ้นด้วยนำเสียงหวานหยดย้อย
คุณท่านตนุวรแสยะยิ้มที่มุมปากทันที
“ซื้อกล้วยมาก็ได้ ช่วงนี้ตากินอะไรไม่ค่อยได้”
“ได้ค่ะ”
นรมนวางหูโทรศัพท์ บุริศร์ก็ขับรถมาถึงร้านขายผลไม้
พวกเขาไม่ได้ซื้อแค่กล้วย และยังซื้อผลไม้อื่นๆ ไปอีก และสุดท้ายบุริศร์ยังซื้อใบชาเกรดพรีเมี่ยมไปอีกหนึ่งกล่อง แล้วทั้งสองคนถึงได้ขับรถไปที่บ้านของคุณท่าตนุวร
โตษิณเห็นพวกเขามาแล้ว ก็รีบออกมารับทันที
“คุณหนูนรมน คุณหนูกมลตีคนแล้ว หัวหน้าไม่ยอมให้ดิฉันบอกคุณหนู แต่ว่าอีกฝั่งดูจะมีอำนาจ ในเมื่อคุณหนูมาแล้วก็ช่วยจัดการหน่อยนะคะ”
โตษิณพูดเสียงเบาๆ
ปากนรมนขมุบขมิบนิดหนึ่ง พร้อมกับหันไปมองบุริศร์
“น้องสาวผู้น่ารักของเธอไม่ใช่รู้จักแต่กินเหรอ? ทำไมถึงได้เรียนแบบลูกสาวคุณรมิดา ที่ชอบใช้กำลังแล้วล่ะ?”
“ฉันจัดการเอง”
บุริศร์รับฟังเรื่องพวกนี้ด้วยอารมณ์ดี
นรมนเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็พลางยิ้มออกมา
“คุณตา หนูมาถึงแล้วนะคะ”
นรมนเดินตรงไปที่ห้องรับแขกทันที
คุณท่านตนุวรกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ทหารอยู่ มองเห็นนรมนเดินเข้ามา ก็พลันหลี่ตาแล้วพูดขึ้น“โอ้ ซื้ออะไรมาให้เยอะแยะ? ตาเดาว่าคงจะมีเรื่องอะไรมาให้ช่วยล่ะสิ? ไม่อย่างงั้นตาคงไม่มีวาสนาได้ของพวกนี้”
“คุณตาก็ ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ? เหมือนกับว่าหนูเป็นคนอกตัญญูเลย”
นรมนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
เธอทั้งพูดและเดินเข้าไปกอดแขนเขาไว้
“ดูฝีปากสิ ตายังไม่ว่าอะไรเลย กลับพูดจนตาพูดไม่ออกแล้ว เด็กคนนี้อยู่บ้านคงไม่มีใครกล้ารังแกเลยสินะ?”
คุณท่านตนุวรรีบหันไปมองบุริศร์ทันที