บทที่ 1074 ขายหน้าจริง ๆ

ทางฝั่งบุริศร์ในที่สุดก็มีการตอบรับ เพียงแต่มองรูปเรขาคณิตบนหน้าจอ สีหน้าของบุริศร์ดูไม่ได้อย่างยิ่ง

“เกิดอะไรขึ้น？”

นรมนถามออกไป

อันที่จริงเธอไม่อยากถาม เพราะแค่ถามก็มีเรื่อง เมื่อมีเรื่องก็ต้องออกไปจัดการ จากนั้นก็จะเสียเวลาที่เธอจะได้อยู่กับบุริศร์

เฮ้อ อยากอยู่กับสามีสักวันสองวันทำไมมันยากแบบนี้？

นรมนคิดอย่างกลุ้มใจ

บุริศร์กลับไม่ได้สังเกตสีหน้าของนรมน เขามองจอตรงหน้าและกล่าวเสียงเบาว่า “วินเซนต์ยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ไม่ต้องการให้ผมเข้าไปแทรกแซง ผมกลัวว่าเขาจะไม่สามารถผ่อนคลายจากเรื่องของทรรศยาได้ และถูกทรรศยาคนปัจจุบันหลอก”

“คุณอย่าตีตนไปก่อนไข้เลย วินเซนต์ก็ไม่ใช่เด็กแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขายังเป็นผู้นำ ต้องรู้แหละว่าตนเองควรจะทำอย่างไร บางครั้งเรียกของความรู้สึกก็พูดยาก คุณต้องให้เขาแก้ไขด้วยตนเอง จริงด้วย คุณถามเขาหน่อยว่าหนังสือโบราณไปไหนแล้ว”

ตอนนี้นรมนนึกถึงหนังสือโบราณเล่มนั้น

บุริศร์ส่งข้อความไปทันที

ทางฝั่งนั้นไม่ตอบกลับมานาน เมื่อบุริศร์กำลังจะปิดเครื่อง ในที่สุดข้อความของวินเซนต์ก็ส่งมา

“ฉันจะหาคนฝากไปให้พฤกษ์”

“เข้าใจแล้ว ดูแลตัวเองด้วย มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้นะ”

“อืม”

หลังจากทั้งสองวางสาย บุริศร์จึงพบว่านรมนหลับตาเหมือนกำลังหลับอยู่

“นรมน？”

เขาเรียกเบา ๆ

นรมนไม่มีการตอบสนอง

บุริศร์ถอดเสื้อโค้ตของตนเองคลุมร่างกายของเธอ จากนั้นหลับตาพักผ่อน

รถเคลื่อนที่ เสียงลมหายใจอย่างสม่ำเสมอดังขึ้นข้างหู

ดูเหมือนเขาจะหลับลึกมาก

นรมนถึงจะลืมตาขึ้นมา

อาการปวดหนึบ ๆ ที่แผ่นหลัง ทำให้เธอรับไม่ไหว แต่เธอไม่อาจส่งเสียงได้ และไม่กล้าส่งเสียง

มองจากด้านข้าง บุริศร์ยังคงหล่อ 360 องศาจริง ๆ ถึงแม้จะดูซีดเซียวแบบนี้ก็ยังคงดูดีสุด ๆ

นรมนรู้ว่าหนังสือโบราณจะกลับมา ก็รู้สึกสบายใจ

เธอมองบุริศร์อย่างบ้าผู้ชาย แววตาชื่นชม

ทำไมถึงได้ดูดีแบบนี้？

คนขับมองเห็นสีหน้าของนรมนจากกระจกหลังก็รีบหันหน้าหนี กลัวว่าถ้าถูกเห็นเข้าจะทำตัวไม่ถูก

คุณนายคนนี้ท่าทางไม่เหมือนคนที่แต่งงานกับประธานบุริศร์มานานแล้วจริง ๆ

นรมนมองสักพัก ก็กลัวจะปลุกให้บุริศร์ตื่น จึงรีบถอนสายตากลับไป

เมื่อถึงสถานที่ตั้งของกองกำลังทหาร บุริศร์ยังคงหลับอยู่ อาจเป็นเพราะมีนรมนอยู่ด้วย เขาจึงหลับอย่างสนิท

นรมนก็ไม่ได้ปลุกเขา แต่ถอดเสื้อคลุมของตนเอง ห่มลงบนตัวของบุริศร์

เสื้อคลุมมีกลิ่นของนรมน หวังว่าจะสามารถทำให้บุริศร์พักผ่อนได้สักครู่

นรมนค่อย ๆ ลงจากรถอย่างเงียบ ๆ จนแม้แต่ปิดประตูรถอย่างระมัดระวัง

บุริศร์หลับสนิทโดยตลอด

นรมนลงจากรถถึงกล้าหายใจอย่างเต็มที่

เธอกลั้นเอาไว้แทบแย่

นรมนรีบเข้าไปในตั้งของกองกำลังทหาร เจอมิลินเป็นคนแรก

“ยมราช ช่วยฉันหน่อยสิ”

“หือ？”

มิลินแปลกใจเล็กน้อย

“บาดเจ็บเหรอ？”

จมูกของเธอยังคงใช้งานได้ดีมาก ได้กลิ่นเพียงเล็กน้อย ถึงแม้จะไม่แรงมาก แต่ยังสามารถสังเกจได้

นรมนหัวเราะแหะ ๆ และกล่าวว่า “อย่าบอกบุริศร์นะ”

“เธอคิดว่าบุริศร์ของเธอเป็นผู้ชายธรรมดาเหรอ？”

คำพูดของมิลินทำให้นรมนแปลกใจเล็กน้อย

“หือ？”

“ฉันสามารถได้กลิ่นคาวเลือดจากร่างกายของเธอ แล้วเธอคิดว่าบุริศร์ของเธอจะไม่ได้กลิ่นหรือไง？บางครั้งแค่ไม่พูด เธอไม่อยากให้เขารู้แล้วเป็นห่วง เขาจึงทำเป็นไม่รู้ เพราะเขารู้ว่ามีฉันอยู่ที่นี่ เธอต้องมาหาฉันก่อนอยู่แล้ว ถ้าไม่เชื่อเธอกลับไปดูสิ บุริศร์ของเธอจะต้องตื่นแล้วแน่นอน ทหารกองกำลังพิเศษคนหนึ่งถ้าแม้แต่ไม่สังเกตเห็นว่าคนข้างกายอยู่หรือไป ก็คงไม่สามารถเรียกว่าทหารกองกำลังพิเศษได้”

มิลินพูดจบก็หันตัวเดินเข้าห้อง

นรมนอึ้งไปเล็กน้อย ในสมองมีแต่คำพูดเมื่อสักครู่ของมิลิน

เธอไม่ค่อยเชื่อจึงหันตัวเดินออกไปข้างนอก เมื่อใกล้จะถึงประตูก็รีบแอบอย่างรวดเร็ว และมองจากซอกประตูออกไปข้างนอก

เป็นไปตามคาด บุริศร์กำลังนั่งอยู่ที่เบาะหลังคุยอะไรกับคนขับรถอยู่ สีหน้าและแววตาไม่เหมือนคนที่เพิ่งจะตื่นนอนเลยสักนิด

ไอ้ผู้ชายเจ้าเล่ห์！

แต่กลับทำให้เธออัดอั้นตันใจจนอยากจะร้องไห้

เขาโปรดปรานเธอ รักเธอ แต่ก็ให้ความเคารพและอิสระต่อเธออย่างเต็มที่ ขอเพียงแค่ตนเองอยากทำอะไร เขาก็จะคอยสนับสนุนอยู่เงียบ ๆ ผู้ชายแบบนี้จะให้เธอตัดใจได้อย่างไร？

มุมปากของนรมนยกขึ้นเบา ๆ เมื่อหันตัวกลับไปจังหวะฝีเท้ามีความอ่อนช้อยมาก

เธอไปที่ห้องของมิลิน

มิลินเตรียมของเรียบร้อยแล้ว

“ถอดเสื้อผ้าออก”

มิลินมักจะนิ่งเฉยเสมอ ดูเหมือนนรมนจะไม่เคยเห็นเธอยิ้มมาก่อน

จู่ ๆ ก็นึกถึงตัวตนอีกอย่างของมิลินขึ้นมา หลังจากนรมนถอดเสื้อออกก็นอนคว่ำไปบนเตียง และเอ่ยถามเสียงเบาว่า “มิลิน เธอกับคุณป้าของฉันนงลักษณ์มีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร？”

มิลินชะงักไปเล็กน้อย แววตาปรากฏแสงสว่างขึ้นมาแวบหนึ่ง และหายไป

“ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่”

“อย่าปิดบังเลย กานต์ของพวกเราตรวจสอบเธอจนรู้แน่ชัดแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าพวกเขาจะวางใจให้คนของเธอเข้ามาช่วยพวกเราได้อย่างไร？ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่านงลักษณ์เป็นคุณป้าของฉันหรือเปล่า แต่ถ้าหล่อนคือแม่แท้ ๆ ของราเชน ก็น่าจะพอเดาได้ เธอวางใจเถอะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อคนที่มีอำนาจอย่างเธอเพื่อราเชน ในเมื่อตอนแรกแม่ของเขาไม่ยกอำนาจขอ HG ให้แก่เขา นั่นก็ต้องมีเจตนาอย่างอื่นแน่นอน ฉันแค่อยากรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับนงลักษณ์คุณป้าของฉัน”

！