ตอนที่ 1075
บทที่ 1075 กานต์ลูกรัก
October 31, 2026
นรมนเห็นบุริศร์ทำหน้าตาไม่ได้รับความเป็นธรรม จึงอดทำปากมุ่ยไม่ได้ “อะไรกัน？เชื่อถือคำพูดของประธานบุริศร์ไม่ได้เหรอเนี่ย？”
“เปล่านะ ผมแค่เพียง……”
“ฉันรู้ว่าคุณไม่รักฉันแล้ว ตอนนี้ฉันแก่และไร้ประโยชน์ ไม่ได้เป็นสาวน้อยอ่อนโยน และไม่ได้ชำนาญการแพทย์เหมือนอย่างรมัยอะไรนั่น ที่ยอมสละชีวิตเพื่อคุณ คุณต้องรู้สึกเสียใจที่แต่งงานกับฉันใช่ไหม？ไม่เป็นไร เพียงแค่คุณพูดมาคำเดียว ฉันรับรองว่าจะให้คุณไปหาหญิงสาวที่คุณรู้สึกดีด้วยเลยเอาไหม？”
บุริศร์รู้สึกว่านรมนยิ่งพูดตนเองยิ่งกลายเป็นคนชั่วร้าย เมื่อทำอะไรไม่ได้เขาจึงทำได้เพียงใช้ริมฝีปากบางอุดปากของนรมนเอาไว้ ในใจรู้สึกทอดถอนใจ ช่วงนี้ภรรยารู้สึกน้อยใจบ่อยมาก ส่วนตนเองเมื่อไหร่ถึงจะได้พลังกลับคืนมา？
วันไหนจะต้องถามป้องดู
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงจะทนไม่ไหวจริง ๆ
นรมนเคลิบเคลิ้มไปกับจูบของเขา คาดไม่ถึงว่าจะลืมคำถามเมื่อสักครู่ทันที
บุริศร์เห็นแววตาของเธอเลือนราง จึงถอนริมฝีปากออกมาเบา ๆ
เขาอุ้มนรมนขึ้นมา พาเธอเข้าไปในที่ตั้งกองกำลังทหาร
เป็นสามีภรรยามาหลายปีแล้ว จะทำอะไรก็ควรจะปิดประตูให้มิดชิดก่อนจริงไหม？ให้ทหารหนุ่มเหล่านั้นมองเห็น เดี๋ยวจะเกิดอารมณ์รักกันไปหมดจริงไหม？
บุริศร์รู้สึกว่าสิ่งที่ตนเองคิดมีเหตุผลมาก
นรมนถูกโยนลงบนเตียงถึงจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง
เธอกล่าวอย่างน้อยใจ “ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้รักฉันแล้ว รู้ว่าฉันบาดเจ็บก็ยังโยนฉันลงมาได้ลงคอ”
บุริศร์รู้สึกจนปัญญาทันที
เขาโยนเธอลงมาอย่างมีฝีมือมาก หรือจะพูดอีกอย่าง เตียงนี้เขาให้คนเสริมผ้าห่มเพิ่มลงไปสามชั้น เธอจะเจ็บได้อย่างไร？
“บาดเจ็บเหรอ？มา ผมขอดูหน่อย”
บุริศร์ดึงแขนเสื้อขึ้นทันที นรมนกระโดดขึ้นด้วยความตกใจ
“คุณจะทำอะไรเนี่ย？”
“บาดเจ็บไม่ใช่เหรอ？สามีจะช่วยดูให้คุณ ช่วยเป่าให้คุณ ถ้ายังไม่ดีจริง ๆ ผมจะอุ้มคุณขึ้นมาสูง ๆ ตอบสนองความต้องการทางจิตใจของสาวน้อยอย่างคุณ
บุริศร์พูดแล้วก็เดินตรงมาหานรมน
นรมนตกใจอย่างสิ้นเชิง
ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
ถูกเขาอุ้มขึ้นมาสูง ๆ ตนเองจะไม่ขายหน้าเหรอ？
เธอทำเป็นแอ๊บแบ๊วแกล้งทำเป็นอ่อนแอก็ยังได้อยู่ บุริศร์มาแบบนี้เธอรับไม่ได้
“ไม่ต้องแล้ว มิลินเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ฉันแล้ว”
“อ่อ”
บุริศร์ถึงจะหยุดเดิน มองนรมนด้วยรอยยิ้ม
“เป็นสามีภรรยากันมาตั้งนานแล้ว คุณกลัวอะไร？”
“คุณสั่งสอนฉัน”
นรมนกระโดดไปอีกฝั่งของเตียงทันที
“คุณนอนพักผ่อนให้ฉันสักหน่อยเถอะ หลังจากมาที่แอฟริกาใต้ยังไม่พักผ่อนเลยใช่ไหม？รีบ ๆ เข้าเถอะ ตอนนี้แก้ไขปัญหาไปแล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก？ฉันยอมให้คุณนอนสามวันสามคืนเลย”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์หัวเราะออกมาเล็กน้อย
“ยังไม่ได้ ผมต้องไปดูชัยณรงค์สักหน่อย ไม่ว่าจะพูดอย่างไรรมัยก็สละชีวิตเพื่อผม ถึงแม้ชัยณรงค์จะทำผิดกฎหมาย แต่มีบางเรื่องยังต้องชี้แจง”
“ชี้แจงอะไร คุณจะไปชี้แจงกับเขาได้อย่างไร？เขาเป็นผู้ป่วยทางจิต ตนเองทำอะไรไม่ได้และไม่มีความสามารถเอาพี่สาวของเขากลับมาจากสงคราม ความรู้สึกไร้อำนาจแบบนี้บังคับให้เขาต้องหาที่ระบาย และคุณก็โชคร้ายที่สุดกลายเป็นที่ระบายของเขา คนคนนี้ค่อนข้างดื้อรั้น ตอนนี้คุณไปหาพูดอะไรเขาก็ไม่ฟังหรอก หรือจะพูดอีกอย่าง ฉันไปเองจะดีกว่า คุณหลับไปเถอะ ฉันจะไปต่อรองกับชัยณรงค์แทนคุณเอง ที่รัก ถ้าคุณยังดื้อดึงอีก ฉันจะฉีดยาให้คุณสักเข็มหนึ่ง รับรองว่าจะให้คุณหลับจนกลับประเทศเลย”
ท่าทางของนรมนในตอนนี้โคตรหล่อเลย
บุริศร์มองเธอด้วยรอยยิ้มและถามว่า “เข็มฉีดยานั้นของคุณ……”
“อ่อ ขอรมิดาเอาไว้ตอนที่มา เพื่อป้องกันตนเอง ไม่คิดว่าจะเอาไปใช้กับชัยณรงค์ ว่ากันว่ายามีความแรงมาก ไม่รู้ว่าเขาจะกลับไปนานแค่ไหน คุณรีบพักผ่อนเถอะ วางใจได้ เขาไม่หนีไม่รอดหรอก”
นรมนโบกมือทันที บุริศร์ทำท่าทางถูกเธอกด จากนั้นยื่นสองแขน ดึงนรมนเข้ามาในอ้อมกอดทันที
“นอนด้วยกัน？”
นรมนรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้จงใจยั่วยวนเธอ
เธอยิ้มตาหยี่และกล่าวว่า “ตอนนี้คุณไม่ได้เป็นผู้ชายปกติ นอนด้วยกันมันเสี่ยง คุณจะทำอะไรได้？”
ใบหน้าของบุริศร์กลัดกลุ้มทันที
“คุณภรรยา ช่วงนี้คุณมีความต้องการสูงจังเลยนะ”
“คุณรู้หรือเปล่าว่าผู้หญิงอายุสามสิบเหมือนหมาป่าอายุสี่สิบเหมือนเสือ？ไม่ว่าอย่างไรก็ตามฉันใกล้จะถึงวัยของหมาป่าแล้ว คุณยังจะไม่ยอมให้ฉันมีความต้องการทางกายภาพตามปกติอีกเหรอ？”
คำพูดของนรมนทำให้มุมปากของบุริศร์ยกขึ้นทันที
“คุณถึงได้หิวกระหายมากใช่ไหม？”
สายตาของเขาเปลี่ยนไป
“คุณภรรยา คุณต้องรู้เอาไว้นะ บางครั้งผู้ชายก็ไม่ได้ต้องการสิ่งนั้น”
นรมนตกใจแววตาชั่วร้ายของบุริศร์
เธอรีบหนีออกมาจากอ้อมกอดของบุริศร์ทันที และกล่าวเตือนว่า “คุณอย่าทำตามอำเภอใจนะ”
“คุณไม่ได้ต้องการเหรอ？”
“ไปให้ไกล ๆ เลยนะ！ฉันเป็นคนหิวโหยขนาดนี้เลยเหรอ？”
นรมนรรีบล้มล้างการยั่วยุก่อนหน้านี้ของบุริศร์
การหาทางรอดเป็นสิ่งที่ดี
เธอแทบจะจินตนาการได้ในกรณีที่บุริศร์ต้องการทรมานตนเองจริง ๆ ผลสุดท้ายเธอจะน่าสมเพชมาก
“เอาล่ะ ฉันจะออกไปดูว่ากานต์กับกิจจากลับมาหาหรือยัง คุณรีบนอนเถอะ”
ในขณะที่พูดนรมนก็วิ่งออกไปราวกับวิ่งหนี
บุริศร์มองเห็นท่าทางอยากแต่ไม่กล้าของเธอ อดหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ได้
เพียงแต่บุริศร์เหนื่อยมากจริง ๆ
กิจจากับนรมนปลอดภัย นี่คือความโล่งใจที่สุดของเขา ในขณะที่เปลือกตาของเขาลืมไม่ขึ้นแล้วจริง ๆ
เขารู้ว่ายังมีเรื่องที่ยังไม่ได้จัดการ แต่ตราบใดที่มีนรมนอยู่ด้วย เขาก็รู้สึกสบายใจ
บุริศร์หลับตาลงอย่างห้ามไม่ได้
หลังจากนรมนออกไปก็ตบหน้าอกและถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธออดคิดถึงไม่ได้ หลังจากนี้เมื่อบุริศร์ฟื้นตัวกลับมาจะคิดบัญชีย้อนหลังอย่างไร？
เธออดหนาวสั่นไม่ได้