ตอนที่ 1076
บทที่ 1076 ระวังคนใกล้ตัว
October 31, 2026
“เฮ้ย！”
โรคประสาทหลอนกรีดร้องออกมาทันที
“คอมพิวเตอร์ฉัน！”
ใครจะไปคิดว่าโรคประสาทหลอนคือเด็กผู้หญิงผิวขาวกระจ่างใสคนหนึ่ง
เพียงแค่ตอนนี้เธอโกรธจนหน้าเขียว
เธอเพิ่งจะเก็บค่าขนมซื้อคอมพิวเตอร์ ยังใช้ได้ไม่ถึงวัน เธอเพียงแค่ลองดูว่าคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ใช้งานสะดวกหรือเปล่า และอีกอย่างก็เห็นว่าระบบป้องกันของคอมพิวเตอร์แถวนี้ที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นมานั้นโคตรเจ๋งแค่นั้นเอง ทำไมถึงได้ถูกคนต่อต้าน？
ใคร？
ไอ้สารเลวที่ลอบกัดเธอ？
คิดไม่ถึงว่าจะมีฝีมือเก่งกว่าเธอมาก
เธอโมโหแทบแย่ ก็ได้ยินเสียงไถ่ถามอย่างอ่อนโยนจากด้านนอก
“ชมพู เกิดอะไรขึ้น？อะไรระเบิดเหรอ？”
ชมพูรีบกระโดดลงจากเก้าอี้ ขาสั้น ๆ วิ่งออกมา
“หม่ามี้ ไม่มีอะไรค่ะ หนูปวดหัวนิดหน่อย อาจจะเป็นหวัด หม่ามี้ หม่ามี้ซื้อยาให้หนูหน่อยได้ไหม”
“ปวดหัว？มาให้แม่ดูเร็วเข้า”
หญิงสาวก้มลงไปอุ้มชมพู และออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
ชมพูถึงจะถอนหายใจโล่งอก
ทางฝั่งของกานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย
จบแล้วเหรอ？
โรคประสาทหลอนอะไรนี้ก็กากเกินไปหรือเปล่า？
คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีอะไรตามหลังมา
เขาลุกขึ้นอย่างหดหู่ใจ ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ต่อจากนี้แฮกเกอร์ที่กาก ๆ แบบนี้ไม่ต้องเรียกฉันนะ”
มุมปากของนะโมที่เมื่อสักครู่เรียกกานต์ว่าหัวหน้าทีมลูกรักกระตุกอย่างห้ามไม่ได้
“ลูกรัก……”
เขาเพิ่งจะพูดออกมาสองคำ ก็สังเกตเห็นสายตาที่เหมือนมีดของกานต์ยิงตรงมา เขาจึงรีบแก้คำพูด
“หัวหน้าทีม เมื่อสักครู่คุณยังพูดอยู่เลยว่าแฮกเกอร์คนนี้เก่งมาก”
“ฉันเคยพูดเหรอ？ใครได้ยินบ้าง？นายมีเสียงบันทึกเป็นหลักฐานไหม？”
กานต์กลอกตาอย่างเฉยเมย ผู้คนโดยรอบแยกย้ายกันออกไปทันที
พูดเป็นเล่น ในเวลานี้ใครจะกล้าแตะความโชคร้ายของกานต์？
นะโมทำลายระดับความไร้ยางอายของกานต์อีกครั้ง
“ครั้งต่อไปผมจะไม่ลืมเอามือถือบันทึกเสียงไว้”
เขากัดฟันพูด
“อืม ครั้งต่อไปอย่าลืมนะ”
กานต์พูดจบอย่างจริงจัง ถึงจะเดินไปหากิจจา
จริง ๆ เลย ทุกวันมีแต่เรื่อง
กานต์รู้สึกกังขาในใจ เมื่อมาถึงห้องของกิจจา เขากำลังอ่านหนังสืออยู่
“จัดการธุระเสร็จแล้วเหรอ？”
กิจจาปิดหนังสือ
กานต์มองกิจจา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ากิจจาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ในเวลาเกือบจะหนึ่งปีที่ผ่านมา
ตอนเพิ่งจะกลับมาในประเทศ เขาเป็นเพียงแค่เด็กเมื่อวานซืนที่สามารถร้องไห้ได้คนหนึ่งเท่านั้นเอง ตอนนี้ดูใจเย็นมาก
“นายอ่านหนังสือการแพทย์ที่น่าเบื่อเหล่านี้ทั้งวันไม่เหนื่อยแย่เหรอ？”
กานต์เดินเข้าไปหาทันที
กิจจาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “แล้วนายอ่านหนังสือโปรแกรมคอมพิวเตอร์ทั้งวันไม่เหนื่อยบ้างเหรอ？”
“ฉันชอบโปรแกรมคอมพิวเตอร์”
“ฉันก็เหมือนกัน”
คำพูดของกิจจาทำให้กานต์ชะงักไป
“นายไม่ได้ถูกบังคับเหรอ？”
“แต่ก่อนก็ใช่ แต่ตอนนี้ฉันชอบเรียนแพทย์จริง ๆ และมีความมุ่งมั่นที่จะเป็นคุณหมอคนหนึ่ง กานต์ นายเลือกที่จะสมัครเป็นทหาร หน้าที่ของนายก็คือปกป้องบ้านเมืองและปกป้องประเทศ แต่ก่อนฉันไม่รู้ว่าตนเองอยากทำอะไร เห็นว่านายสมัครทหาร ฉันจึงดูแลบริษัทของตระกูลโตเล็กแทนนาย ไม่ว่าอย่างไรก็ตามจะไม่ทำให้แด๊ดดี้กับหม่ามี้เหนื่อยเกินไป แต่หลังจากมาที่แอฟริกาฉันจึงรู้ว่า ฉันต้องการมีชีวิตแบบไหน คนที่นี่ต้องการหมอมาก”
นัยน์ตาของกิจจาเศร้าโศก
“นายอย่าบอกฉันนะว่าจะอยู่เป็นหมอที่แอฟริกา？”
กานต์ขมวดคิ้วแน่น
ถ้ากิจจาจะอยู่ที่แอฟริกาจริง ๆ จะเป็นไปได้เหรอ？
กลายเป็นคนผิวดำ？
เขาจินตนาการฉากนั้น อดตัวสั่นไม่ได้
กิจจากลับส่ายหน้าและกล่าวว่า “เป็นหมอไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ ฉันเชื่อว่าบนโลกใบนี้ยังมีสถานที่อีกมากมายที่ต้องการหมอ แต่ก่อนไม่ได้คิดว่าการช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บเป็นเรื่องที่ดีอะไร แต่หลังจากติดตามคุณครูในช่วงเวลาสั้น ๆ ฉันได้เรียนรู้หลายสิ่งจริง ๆ”
“มิลินล้างสมองนายสำเร็จแล้ว ไม่พูดเรื่องพวกนี้ดีกว่า เล่นเกมกันไหม？”
กานต์หยิบมือถือออกมา
กิจจากล่าวอย่างกลัดกลุ้ม “ไม่เอาเกมที่นายสร้างเอง ฉันเล่นไม่ชนะนาย”
“ช่วงนี้ไม่ได้อยู่ในอารมณ์นั้น เล่นROVเถอะ”
คำพูดของกานต์ทำให้กิจจาถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขารู้ว่ากานต์อารมณ์ไม่ค่อยดี ตอนนี้การปลอบโยนเขาคือทางเลือกที่ดีที่สุด
？