ตอนที่ 1089
บทที่ 1089 วันนี้เป็นวันเกิดของผม
October 31, 2026
ชอบหรือไม่?
คุณยังจำเป็นต้องถามคำถามนี้อีกหรือ?
แต่บุริศร์ไม่ต้องการตอบในตอนนี้ เพียงแต่คิดที่จะกินหญิงสาวตัวเล็กที่อยู่ข้างหน้าเขา
นรมนรู้สึกเพียงว่าเลือดทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ในที่เดียว ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วแรงขึ้น
บุริศร์เกือบจะกินนรมน แต่เขาหยุดอยู่ที่ขั้นตอนสุดท้าย
“ทำอย่างไร?”
นรมนมองไปที่ท่าทางคับข้องใจของบุริศร์ และอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร วันข้างยังอีกยาวไกล”
“แต่ผมไม่อยากให้คุณน้อยใจ”
“ไม่น้อยใจ”
ใบหน้าของนรมนดูร้อนแรงยิ่งขึ้นไปอีก
วันนี้ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรไป?
เมื่อนรมนต้องการลุกขึ้น แต่บุริศร์ก็คว้าเธอไว้ และกระซิบที่ข้างหูของเธอ “อันที่จริงผมยังคงทำให้คุณมีความสุขได้”
ในตอนที่นรมนกำลังตกตะลึง บุริศร์ก็ได้เริ่มปฏิบัติการไปแล้ว
ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปยังต้นคอ
หลังจากเสร็จกิจ ล้มตัวลงนอนแล้ว นรมนก็ตัวระทวยเปียกชื้นไปด้วยเหงื่ออยู่ในอ้อมแขนของบุริศร์
ดวงตาของบุริศร์ถูกย้อมไปด้วยสีสันที่ดูเลือนราง
“ผมจะพาคุณไปอาบน้ำ”
“ฉันไปเองได้ค่ะ”
นรมนรู้สึกเขินอาย
ทำไมถึงยังเดินเครื่องอย่างนี้?
บุริศร์รักนรมนที่มีท่าทางเขินอายอย่างนี้มาก “คุณยังเดินได้ใช่ไหม?”
“เกลียด”
นรมนอยากจะหนีหายออกไปจากตรงนี้เสียจริง
บุริศร์ยิ้มพร้อมทั้งพานรมนไปยังห้องอาบน้ำ
หลังจากที่ทั้งสองอาบน้ำเสร็จ นรมนก็เหนื่อยล้าเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ บุริศร์ก็เข้านอนพร้อมเธอ
นรมนหลับไปอย่างรวดเร็ว แต่บุริศร์กลับนอนไม่หลับ
เขาลุกขึ้นมาที่ดาดฟ้า อยากจะสูบบุหรี่แต่กลับพบว่าไม่ได้พกมา
ไม่รู้ว่าชายสองคนมายืนอยู่ตรงด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
“พี่บุริศร์”
“วินเซนต์อยู่นี่แล้วเหรอ?”
เสียงของบุริศร์ไม่ดัง ลมทะเลพัดผ่านใบหน้าของเขา ทำให้ฟังไม่ค่อยชัดเท่าไหร่
นี่เป็นวันเกิดที่มีความสุขที่สุดที่เขาเคยมีมาตั้งแต่เกิด แต่น่าเสียดาย ที่ท้ายที่สุด เขาก็ยังไม่สามารถอยู่กับนรมนได้โดยไม่มีสิ่งใดมารบกวน
ตราบใดที่ยังมีชีวิต เขาก็ยังต้องแบกรับสิ่งต่างๆ มากมาย ยิ่งเขาอยู่บนที่สูงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องระวังเรื่องราวต่างๆ มากขึ้นเท่านั้น
เพื่อความปลอดภัยของภรรยาและลูกๆ เขาทำได้เพียงตกอยู่ในเรื่องธรรมดาเหล่านี้
หลังจากที่บุริศร์ถาม เขาก็อดไม่ได้ที่จะนวดขมับ
ลูกน้องของเขาพูดเสียงต่ำว่า “เฮียอยู่ที่นี่จริงครับ แต่ไม่สะดวกมาพบพี่บุริศร์”
“บอกเขา ว่าให้มีชีวิตกลับมา”
“ครับ”
ดวงตาของบุริศร์หรี่ลงเล็กน้อย มองไปยังทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ลูกน้องเหลือบมองเขาและพูดด้วยเสียงต่ำ “คนของเราตามโสธรไป หลังจากที่เขาออกมา ผู้หญิงที่พบเจอกับเขาก็ออกมาด้วย ก็คือ… …”
มือของบุริศร์สั่นเล็กน้อย
“ใคร?”
เสียงของเขาเย็นชาเล็กน้อย
ลูกน้องนิ่งไปครู่ เขาจึงค่อยตอบ “น้องสาวของคุณครับ ธิดาวีร์”
ดวงตาของบุริศรหม่นลงเล็กน้อย
เป็นเธอจริงๆ
“ฉันจำได้ว่าเธอและนาวินถูกนรมนจัดให้อยู่ในบ้านพักคนชรา”
“ครับ แต่คนของกล้าณรงค์ได้แทรกซึมเข้าไปในบ้านพักคนชรา เพื่อติดต่อเธอ”
เมื่อได้ยินรายงานจากลูกน้อง ริมฝีปากของบุริศร์ก็เยาะยิ้มหยัน
“เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“คืนก่อนที่แพรวาจะถูกส่งไปยังประเทศFครับ”
“ถ้างั้นช่วงนี้เธอเลยเก็บไว้ในใจ”
มีบางเรื่องที่บอดี้การ์ดของตระกูลโตเล็กไม่สามารถค้นพบได้ เนื่องจากธิดา นาวินและเขาโตมาด้วยกัน ถึงแม้คนตระกูลโตเล็กจะผ่านพิธีล้างบาปมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็มีคนไม่กี่คนที่รู้สึกลึกซึ้งกับพวกเขา
ดังนั้นเรื่องนี้จึงสามารถตรวจสอบได้โดยคนของสหภาพQT
บุริศร์รู้สึกหดหู่ใจมาก
ธิดาเป็นน้องสาวของเขา น้องสาวที่รัก บนโลกนี้เขามีญาติไม่มากนัก ถ้าหากทำได้เขาก็ไม่อยากทำอะไรกับญาติตัวเองอีกแล้ว น่าเสียดายที่บางเรื่องไม่เป็นไปดั่งปรารถนา
เมื่อเห็นว่าบุริศร์อารมณ์ไม่ดี ลูกน้องของเขาจึงกระซิบว่า “อาจจะไม่สามารถพูดอย่างนี้ได้ ธิดาวีร์อยู่อย่างสงบตั้งแต่ที่เธอกลับมาครั้งที่แล้ว มันเป็นเรื่องจริงของคุณและพี่สะใภ้ แต่ครั้งนี้เรื่องการตายของแพรวาอาจจะทำให้เธอยากที่จะยอมรับ”
“แพรวาสมควรได้รับมันแล้ว! นึกไม่ถึงว่าเธอจะเห็นผิดเป็นชอบ!”
บุริศร์โกรธจริงๆ
ลูกน้องถอนหายใจ ก่อนกล่าวว่า “อย่างไรกล้าณรงค์ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ”
“ฉันยังเป็นพี่ชายแท้ๆของเธอ”
บุริศร์รู้สึกผิดหวังมาก
“ส่งคนตามดูเธอ ดูว่าเธอทำอะไรบ้าง ส่วนโสธร… …”
“ผมมัดเขาไว้แล้ว ใกล้ๆที่นี่”
ดวงตาของบุริศร์มืดหม่นลงเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินคำพูดของลูกน้อง
“ขังไว้คืนหนึ่ง โสธรเป็นคนของนรมน จะทำอย่างไรก็ให้เธอตัดสินใจ”
คำพูดของบุริศร์ ทำให้ลูกน้องของเขาพยักหน้า แล้วถอยกลับไป
เขายังคงยืนอยู่บนดาดฟ้า
ลมทะเลพัดมาที่แขนเสื้อของเขา มันหนาวเล็กน้อย แต่ในใจเขากลับเหน็บหนาวกว่า
ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงว่าคนที่ติดต่อกับโสธรคือธิดา