ตอนที่ 1090
บทที่ 1090 ทรยศฉันทำไม
October 31, 2026
นรมนขมวดคิ้ว
เรื่องของโสธรไม่เพียงพอที่จะทำให้บุริศร์อารมณ์เสีย
“อย่าไปรบกวนเขา ให้เขานอนเถอะ อีกอย่างไปซื้ออาหารเช้ามาหน่อยสิ ทางที่ดีขอเป็นโจ๊กลูกเดือยนะ บำรุงกะเพราะ ดูท่าทางช่วงนี้เขาสุขภาพไม่ค่อยดี”
คำสั่งของนรมน ทำให้พวกเขาทั้งสองรีบเร่งไปทำ
ที่จริงแล้ว บุริศร์ตื่นง่ายมาก เป็นเพราะการฝึกในเขตทหารที่รอบตัวมีแต่เสียงจอแจปลุกให้ตื่น แต่วันนี้เขากลับหลับลึก
หรือเขาจะนอนดึก ง่วงมาก หรือเขาป่วย
ป่วย?
นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไป
เธอเอื้อมมือไปแตะศีรษะของบุริศร์ มันค่อนข้างร้อน
นรมนรีบหยิบเครื่องมือวัดไข้มาวัดอุณหภูมิร่างกายของบุริศร์อย่างรวดเร็ว
เป็นไข้จริงด้วย!
นึกไม่ถึงว่าชายคนนี้จะมีไข้!
นรมนกังวลเล็กน้อย
“เรียกหมอมาได้ไหม?”
นรมนพูดกับลูกน้องของเขา
หลังจากลูกน้องของเขารู้ว่าบุริศร์มีไข้ เขาก็รีบไปที่โรงพยาบาล ก่อนจะขอให้แพทย์ท้องที่มารักษาบุริศร์
หลังการรักษา หมอพูดเสียงต่ำว่า “เขาเป็นไข้เพราะเป็นหวัด แค่กินยาลดไข้ก็ดีขึ้นแล้ว แต่เขาขาดการนอนพักผ่อนจริงๆ ดังนั้นเขาควรพักผ่อนให้มากกว่านี้”
นรมนพยักหน้า ก่อนจะออกไปส่งคุณหมอด้วยตัวเอง
เมื่อเธอกลับมา บุริศร์ก็ยังไม่ตื่น
เขาไม่ค่อยทำเช่นนี้
นรมนจับมือของบุริศร์เอาไว้ เธอรู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายของเขายังคงเพิ่มขึ้น
ผู้ชายคนนี้เป็นอะไร?
ทำไมถึงมีไข้
หรือเป็นเพราะดูดาวเมื่อคืน?
แต่ก็ไม่ได้ออกไปนี่!
นรมนสงสัย เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงก้นบุหรี่บนดาดฟ้า
“เมื่อคืนเขานอนกี่โมง?”
“ตีห้ากว่าครับ”
นรมนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับคำตอบของลูกน้อง
ผู้ชายคนนี้ทำอะไรโดยไม่ได้นอนทั้งคืน?
ยืนบนดาดฟ้าคนเดียวมองทะเล?
นรมนรู้สึกกังวลเล็กน้อย
เธอไปเอาน้ำอุ่น ก่อนจะเอาผ้ามาเช็ดตัวบุริศร์ และป้อนยาให้เขา
นานกว่าสองชั่วโมงอุณหภูมิของบุริศร์ก็ลดลงในที่สุด
เขารู้สึกอ่อนแรงเมื่อลืมตาขึ้น
“ผมเป็นอะไรไป?”
บุริศร์ต้องการจะลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกอ่อนปวกเปียก
นรมนรีบประคองเขาทันที ให้เขาดื่มน้ำอุ่น ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “คุณไม่สบาย”
“ผม?”
บุริศร์รู้สึกสับสนเล็กน้อย
เขาจะมีไข้ได้อย่างไร?
แต่การแสดงออกของนรมนก็ทำให้รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง
“ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณเป็นห่วง”
“คนที่กินธัญพืชห้าชนิด จะไม่ป่วยได้อย่างไร? ทำไมคุณถึงขอโทษฉัน กลับกันต้องเป็นฉันที่ต้องขอโทษ นอนอยู่ข้างคุณโดยไม่รู้ว่าเป็นไข้ได้อย่างไร”
นรมนโทษตัวเอง
บุริศร์จับมือเธอและพูดว่า “เป็นผมเองที่ไม่ระวังตัว เดิมทีไม่เคยเป็นหวัด ไม่คิดว่าจะมาเป็นที่นี่”
“คุณหิวไหม? ฉันซื้อโจ๊กลูกเดือยมา คุณต้องการดื่มอะไรไหม?”
นรมนถาม
“โอเค”
บุริศร์พยักหน้า และยิ้มเบา ๆ
นรมนรู้สึกว่าดวงตาของเขามีความอ่อนโยน แต่ก็มีบางอย่างด้วย แต่เธอไม่เข้าใจ
เธอหยิบโจ๊กลูกเดือยมา ก่อนจะป้อนเขา
บุริศร์มองหน้านรมน ที่ป้อนโจ๊กให้เขาทานทีละคำ รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวใจ
ผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงที่เขาจะใช้ทั้งชีวิตปกป้อง และเขาจะไม่ปล่อยให้เธอได้รับอันตรายอีกต่อไป
หลังจากที่นรมนป้อนโจ๊กเสร็จ เธอก็โล่งใจที่เห็นเหงื่อไหลออกมาจากหน้าผากของบุริศร์
“เหงื่อออกหน่อยก็ดี อาจจะมีอาการอ่อนแรง นอนพักสักหน่อยเถอะ”
นรมนวางชามและตะเกียบลง
บุริศร์จับมือเธอและพูดว่า “ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ไม่ต้องห่วง นอนอีกเดี๋ยวก็หาย”
“คุณพักสักหน่อยเถอะ ฉันจะออกไปข้างนอก”
คำพูดของนรมน ทำให้บุริศร์พยักหน้าเล็กน้อย
“เพราะเรื่องของโสธรเหรอ? คนจับกุมเขามาได้แล้ว จะทำอย่างไรก็แล้วแต่ตัวคุณเอง อย่างไรเขาก็เป็นคนของอาณาจักรรัตติการ แต่อย่าโกรธมากไป บางคนก็ไม่คู่ควร คุณรู้ใช่ไหม?”
นรมนรู้ ว่าบุริศร์กลัวว่าตัวเองจะได้รับความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเหมือนกรณีกิมจิ
เธอพยักหน้า
“ฉันรู้น่า ฉันจะจัดการเอง คุณเองก็พักผ่อนอยู่นี่แหละ ถ้าไม่ไหวก็ให้คนพาขึ้นไปฝั่งไปจองโรงแรมนอน ที่นี่มันหนาวไปหน่อย”