บทที่ 1091 ความใจอ่อนของผู้หญิง

นรมนไม่อยากจะคิดแบบนี้กับโสธรจริง ๆ แต่ว่าตอนนี้เรื่องทั้งหมดได้เปิดเผยออกมาในที่แจ้งแล้ว เธออยากจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็ไม่ได้

โสธรเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เขาก้มหัวอยู่ กัดริมฝีปากล่างไว้แล้วพูดขึ้นว่า “ผมรู้ว่าคุณดีกับผม และรู้ด้วยว่าคุณเคยดีกับพี่สาวผมมาก ถ้าเกิดว่าทุกคนสามารถเป็นอย่างนี้ต่อไปได้เรื่อย ๆ ก็ดีนะซิ แต่ว่าทำไมสุดท้ายทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไปหมดล่ะ? ทำไม?”

“ปัญหานี้ฉันคิดว่านายมีคำตอบอยู่แล้วนะ โสธร ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดต่อนาย และยิ่งไม่เคยทำผิดต่อนิตา ฉันเคยคิดว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด และก็ยังอยากให้เธอมาเป็นพี่สะใภ้ของฉันด้วยซ้ำ”

คำพูดของนรมนทำให้หัวของโสธรยิ่งต่ำลงไปอีก ใครก็ดูไม่ออกว่าตกลงใบหน้าของเขามีปฏิกิริยายังไง

เขาไม่พูด นรมนเองก็ไม่รีบร้อน แล้วก็มีคนเอาเก้าอี้มาให้เธอตัวหนึ่งนั่งลงตรงข้ามโสธร

นรมนจ้องมองดูเด็กผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เพราะว่าครั้งหนึ่งเคยรับปากกับนิตาเอาไว้ว่าจะดูแลโสธรให้ดี เธอก็เลยส่งเขาเข้าไปฝึกฝนในอาณาจักรรัตติกาล แล้วตอนนี้ก็ยังให้เขาได้ควบคุมดูแลคนอีกกลุ่มหนึ่งด้วย น่าเสียดายสุดท้ายแล้วเธอก็ยังใจอ่อนจนได้

ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าถ้าฝึกฝนให้เขาเก่งกาจ ส่งเสริมเขาให้สูงยิ่งขึ้นไป เขาก็จะยิ่งมีโอกาสรู้สาเหตุการตายของนิตามากขึ้น

ที่จริงการตายของนิตาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนรมนเลยจริง ๆ แต่ว่าโสธรก็ยังพยายามจะดึงเข้ามาเกี่ยวข้องกันให้ได้ เธอเองก็รู้สึกไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

นรมนรู้สึกว่าตัวเองอยู่ที่นี่นั้นมีความเก็บกดและอึดอัดเล็กน้อย

คนอื่นไม่สำนึกในความดีของเธอ เธอยังจะมัวติดพันอะไรอยู่ที่นี่อีก?

เธอไม่ได้ติดค้างอะไรนิตา และยิ่งไม่ติดค้างโสธร

ตอนนี้โสธรเป็นคนหักหลังเธอ เธอมีอะไรให้น่าเสียใจกัน?

นรมนยิ้มอ่อน ๆ ขึ้น ยิ้มอย่างขมขื่นอยู่เล็กน้อย แต่ก็มีความเลือดเย็นอยู่เสี้ยวหนึ่ง

“คิดดีแล้วหรือยัง? ถ้าคิดดีแล้ว นายก็น่าจะรู้กฎของอาณาจักรรัตติกาลดีนะ”

คำพูดของนรมนทำให้โสธรเงยหน้าขึ้นทันที ในดวงตาคู่นั้นมีแววตกใจสะท้อนออกมา

“คุณจะใช้กฎบ้านมาลงโทษผมเหรอ?”

“ไม่สมควรเหรอ? ไม่ว่าตอนนั้นนายจะเข้ามาในอาณาจักรรัตติกาลยังไง แต่วันนี้นายทรยศหัวหน้าแล้ว ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือว่าอาณาจักรรัตติกาลก็ไม่สามารถเอานายไว้ได้แล้ว โสธร เส้นทางเดินนี้นายเป็นคนเลือกเดินเองนะ”

นรมนรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะพูดกับเขาแล้วจริง ๆ

เธอมีเวลาว่างมาอยู่ที่นี่ สู้กลับไปอยู่เป็นเพื่อนบุริศร์ไม่ดีกว่าเหรอ

บุริศร์ต่างหากที่เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ

พอคิดมาถึงตรงนี้ นรมนก็ลุกขึ้นยืน แล้วก็เหมือนกับว่าจะจากไป

“รอก่อน”

อยู่ ๆ โสธรก็ร้องเรียกเธอไว้

นรมนค่อย ๆ หันกลับมา แววตาที่จ้องมองโสธรก็ไม่ได้ร้อนแรงและโศกเศร้าเหมือนอย่างเมื่อกี้แล้ว

นัยน์ตาของเธอนิ่งสนิทไร้คลื่นลม และแฝงรัศมีอย่างหนึ่งไว้ ทำให้โสธรมองปฏิกิริยาของเธอไม่ชัดเจน แต่กลับทำให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมาเล็กน้อย

“คุณจะลงโทษผมจริง ๆ เหรอ?”

“ถ้าหากว่าที่นายเรียกฉันไว้เพราะจะถามเรื่องนี้ละก็ งั้นฉันก็รู้สึกว่านี่เป็นคำพูดไร้สาระประโยคหนึ่ง โสธร ฉันให้โอกาสนายแล้วนะ”

“หรือคุณไม่อยากจะรู้ว่าผมได้หนังสือคัมภีร์โบราณมาได้ยังไง? แล้วไปตกอยู่ในมือของวินเซนต์ได้ยังไง? และยังมีอีกตอนนี้วินเซนต์ถูกจับตัวไป คุณไม่เป็นห่วงความเป็นความตายของเขาเลยเหรอ?”

พอได้ยินโสธรถามแบบนี้ อยู่ ๆ นรมนก็หัวเราะขึ้นมา

เธอพูดขึ้นอย่างง่ายดายว่า “ไม่ว่านายจะเอาหนังสือคัมภีร์โบราณมาได้ยังไง สิ่งที่ฉันต้องการมีแค่เพียงแค่ผลเท่านั้น สำหรับขั้นตอนนั้น ฉันไม่อยากรู้ ในเมื่อฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของหมู่บ้านดารายนอยู่แล้ว ส่วนวินเซนต์เขาเป็นพี่น้องของสามีฉัน ไม่ได้เป็นของฉัน แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องของฉันที่จะต้องไปกังวลความเป็นความตายของเขา และที่สำคัญเขาสามารถคลานออกมาจากกองซากศพได้ แล้วก็เอาชนะอุปสรรคมาตลอดทางจนถึงตอนนี้ ก็มากพอที่จะบอกได้แล้วว่าความสามารถของเขาไม่ได้ต่ำ ถึงแม้จะมีคนที่คล้ายกับคู่หมั้นของเขาปรากฏตัวออกมา ฉันคิดว่าเขาก็คงจะสามารถจัดการได้อย่างดี เพราะฉะนั้นทำไมฉันจะต้องเป็นกังวลด้วย?”

โสธรเห็นว่าคำถามที่ตัวเองโยนออกไปโดนนรมนพูดแค่สองสามคำก็บอกปัดไปได้หมด จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย

“ตอนแรกที่ป้าโอเอาแหวนมอบให้กานต์ ก็ได้มอบหมู่บ้านดารายนให้กับกานต์ด้วยแล้ว และเรื่องในนี้มีแต่ผมเท่านั้นที่รู้”

โสธรยังกระเสือกกระสนครั้งสุดท้าย

ตอนแรกนึกว่านรมนจะสนใจ แต่กลับคิดไม่ถึงว่านรมนจะหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “ทางเดินของลูกชายฉันยังอีกยาวไกล ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือว่าเป็นนักธุรกิจ หรือว่าจะไปลุยเดี่ยวคนเดียว เขาก็มีต้นทุนนั้นอยู่แล้ว แค่หมู่บ้านดารายนหมู่บ้านเดียว ลูกชายของฉันไม่เอาก็ได้ ที่สำคัญฉันรู้สึกว่าเอาหมู่บ้านดารายนมามอบไว้ในมือของลูกชายฉันก็ไม่เห็นจะมีอะไรดี ความลับที่อยู่ในนั้นพวกคุณอยากจะซ่อนเอาไว้ งั้นชาตินี้ก็อย่าได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย ถ้าเกิดว่าตระกูลดารายนมีคนที่จะสามารถมาค้ำจุนให้หมู่บ้านดารายนเติบใหญ่ได้อยู่จริงละก็ ป้าโอก็คงจะไม่เอาแหวนมอบให้กับลูกชายของฉันหรอกจริงไหม? ในเมื่อนายเลือกที่จะเก็บหมู่บ้านดารายนกลับไป งั้นก็เก็บไปเถอะ ทั้งกานต์และฉันไม่ได้รู้สึกสนใจมากซะเท่าไหร่”

พูดจบนรมนก็ยกเท้าก้าวเดินไปเลย

โสธรนิ่งอึ้งไปทั้งตัว

เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้นี่!

คนตั้งมากมายต้องมาตายเพราะความลับของหมู่บ้านดารายน แต่ทำไมนรมนถึงได้ไม่สนใจแบบนี้ล่ะ?

แต่ว่านรมนกลับเดินออกไปอย่างไม่หันหลังกลับแบบนี้เลยจริง ๆ

ในตอนที่จะเดินไปถึงหน้าประตูนั้น น้ำเสียงของนรมนที่แฝงไว้ด้วยความเลือดเย็นเสี้ยวหนึ่งก็ดังขึ้น

“สามทีหกรู ทำให้มือของเขาพิการไปข้างหนึ่งซะ แล้วก็ไล่ออกจากอาณาจักรรัตติกาลไป ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปการกระทำของเขาจะไม่ถือว่าเป็นการกระทำของอาณาจักรรัตติกาลอีกต่อไป”

พูดจบ เธอก็ทอดถอนใจทีหนึ่ง แล้วก็ก้าวเดินจากไป

ที่สุดแล้วเธอก็ยังให้ทางรอดทางหนึ่งกับโสธรอีก

ถ้าตามกฎของอาณาจักรรัตติกาลแล้ว โสธรจะต้องโดนลงโทษให้ถึงตาย

ที่สุดแล้วเธอก็ยังเลือดเย็นไม่ถึงขนาดนั้น

พอโสธรได้ยินการตัดสินใจของนรมน ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังขึ้นมา หัวเราะจนน้ำตาก็ไหลออกมาเลย

“นรมน ผมไม่ต้องการความสงสารจากคุณ! ผมไม่ต้องการ! คุณจะมาเสแสร้งแกล้งทำเป็นเมตตาให้ใครดู? ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พี่สาวของผมก็ไม่ต้องตาย! นั่นเป็นญาติเพียงคนเดียวของผมนะ คุณเคยรับปากเธอไว้แล้วว่าจะดูแลผมให้ดีไม่ใช่เหรอ แล้วคุณมาปฏิบัติอย่างนี้กับผมเหรอ? คุณอย่ามาคิดว่าไม่ลงโทษผมให้ถึงตายแล้วผมจะรู้สึกขอบคุณคุณนะ! คุณฝันเถอะ!”

โสธรร้องตะโกนขึ้นอย่างเจ็บปวดทุรนทุราย และเสียงที่ปนสะอื้นอยู่นั้น ทำให้คนรู้สึกไม่ใช่อารมณ์เอามาก ๆ

นรมนเดินออกไปจากโรงแรม แล้วพูดกับคนของสหภาพQTว่า “หลังจากที่ลงโทษเสร็จก็โยนออกไป แล้วโทรศัพท์ตามหมอสักคนมารักษาเขา ถ้ายังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ก็อย่าให้ตายไปล่ะ”

“แต่ว่าคนแบบนี้ถ้าเกิดว่าโดนศัตรูของคุณหาตัวพบเข้า ยังมีโอกาสเป็นไปได้สูงมากที่จะกลายเป็นภัย ทางที่ปลอดภัยที่สุดคือ……”

แน่นอนว่าคำพูดของแดเนียลนั้นนรมนฟังเข้าใจดี แต่ว่าเธอกลับส่ายหัว

“ทำตามที่ฉันพูดเถอะ”

หัวคิ้วของแดเนียลขมวดเข้าหากันแน่น แล้วในใจก็พูดคำหนึ่ง“ความใจอ่อนของผู้หญิง” แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ขัดขืนคำสั่งของนรมน

ในห้องมีเสียงร้องโหยหวนของโสธรลอยออกมา

นรมนไม่ได้จากไป เพียงแต่ว่าฟังอยู่ที่ข้างนอก

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอถึงได้นึกถึงกิมจิขึ้นมา

พฤกษ์บอกว่าตอนนี้กิมจิยังคงเป็นผู้นำคนของอาณาจักรรัตติกาลเฝ้ารออยู่ทางโน้น

ดวงตาของนรมนหรี่ต่ำลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปไม่นาน เสียงข้างในค่อย ๆ เบาลงแล้ว จากนั้นคนโชกเลือดคนหนึ่งก็ถูกหามออกมา

“พี่สะใภ้ จะให้ทิ้งลงทะเลไปเลยหรือว่า……”