บทที่ 1093 เธอธิดาวีร์ อะไรก็ไม่ใช่

นรมนกลับไม่ได้รีบร้อนที่จะโต้ตอบเธอ แต่มองเธออย่างเย็นชา แค่มองเธออยู่อย่างนี้ ธิดาก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองโดนคนถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเกลี้ยงแล้วยังไงอย่างงั้น และมีสภาพน่าอนาถดูไม่ได้

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน? ตัวคุณเองก็แค่เห็นแก่ความร่ำรวยของพี่ชายฉัน เห็นแก่สถานภาพของตระกูลโตเล็กเหมือนกัน ถ้าหากว่าบุริศร์ไม่มีอะไรเลย คุณยังจะแต่งงานกับเขาเหรอ?”

ธิดาร้องตะโกนขึ้นอย่างหน้าตาดุร้าย

“ฉันจะแต่ง”

นัยน์ตาของนรมนมีแววสงสารพาดผ่านเสี้ยวหนึ่ง

“ฐานะครอบครัวของฉันถึงแม้ว่าจะเทียบกับตระกูลโตเล็กไม่ได้ แต่ว่าก็ไม่ได้เป็นครอบครัวเล็ก ๆ ทั่วไป และที่สำคัญตั้งแต่ต้นจนจบฉันก็แต่งงานกับความรัก ไม่ว่าเขาจะมีเงินหรือว่าไม่มีเงินก็เหมือนกัน และฉันก็ยังไม่ได้ทอดทิ้งเขาไปเพราะเรื่องวุ่นวายพวกนี้ของตระกูลโตเล็ก แล้วก็ยิ่งไม่มีทางทอดทิ้งเขาไปอย่างไม่มีเยื่อใยในตอนที่เขาต้องการความห่วงใยมากที่สุด ธิดาวีร์ ทั้ง ๆ ที่เธอรู้อยู่แล้วว่าตอนนี้นาวินต้องการเธอมากแค่ไหน แล้วเธอเลือกยังไงล่ะ?”

คำพูดของนรมนราวกับเป็นมีดแหลมคม ที่เชือดเฉือนลงกลางใจธิดาวีร์ทีละครั้งทีละครั้ง

ในเมื่อเสแสร้งต่อไปอีกไม่ได้แล้ว งั้นก็ไม่ต้องเสแสร้งแล้ว

สีหน้าของธิดาวีร์เคร่งขรึม จ้องมองนรมนอยู่อย่างเย็นชาแล้วพูดขึ้นว่า “คุณจะทำยังไงกับฉันได้? ตอนนี้ที่นี่ไม่ใช่เมืองชลธีนะ และก็ไม่มีคนของตระกูลโตเล็กกับคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา คุณจะสามารถจับกุมตัวฉันไว้ได้เหรอ? คุณเชื่อไหม ขอแค่ฉันโทรศัพท์ออกไปสายเดียว ลูกพี่ลูกน้องของฉันก็จะพาคนมาจัดการคุณให้ราบคาบแล้ว ถ้าเกิดว่าคุณตายไป บุริศร์ก็จะบ้าคลั่งแน่ พอถึงตอนนั้นลูกพี่ลูกน้องของฉันออกโรงมา ตระกูลโตเล็กก็จะกลายเป็นของพวกเรา และความแค้นของแม่ฉันก็จะได้สะสางซะที”

“ในที่สุดก็เสแสร้งไม่ไหวแล้วใช่ไหม? ในที่สุดก็สามารถเผชิญหน้ากับด้านที่เห็นตัวที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของตัวเองแล้วใช่ไหม?”

นรมนยิ้มเย็นขึ้น “ธิดา ถ้าเธอทำตัวดี ๆ ทำอย่างที่คุณหนูใหญ่ตระกูลโตเล็กคนหนึ่งควรจะทำ ทั้งชีวิตของเธอก็จะสวยงามมาก มีผู้ชายที่ดีอย่างนาวินคอยรักเธอ ยังมีลูกที่อยู่ในท้องคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ มีครอบครัวสุขสันต์ไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังต้องมาเดินทางที่ผิดด้วยล่ะ?”

“ทางที่คุณคิดว่าผิด แต่เป็นทางที่ฉันต้องการพอดี”

ธิดาวีร์ไม่อยากจะพูดไร้สาระกับนรมนอีกต่อไป

เธอดึงปืนไรเฟิลAK47ออกมาจากถุงอย่างรวดเร็ว แล้วยกขึ้นหันไปทางนรมน แต่น่าเสียดายเธอคาดคะเนความสามารถและการเคลื่อนไหวของนรมนผิดพลาดไป และลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตั้งท้องอยู่

นรมนเตะทีหนึ่งจนปืนของเธอกระเด็นไปไกล และเกิดเสียงที่ดังกึกก้องขึ้น

ในขณะเดียวกัน พวกพฤกษ์และคนอื่น ๆ ก็พุ่งเข้ามา แล้วควบคุมตัวธิดาวีร์ไว้เป็นอันดับแรก

ธิดาวีร์ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพียงแค่ครู่เดียวตัวเองก็พ่ายแพ้ลงแล้ว เธอจ้องมองพฤกษ์ที่อยู่ ๆ ก็ปรากฏตัวออกมา แล้วถามอย่างตกใจขึ้นว่า “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? นายต้องอยู่ที่ยูนนานไม่ใช่เหรอ?”

“เมื่อวานคุณปรากฏตัวขึ้นที่นี่ พอประธานบุริศร์ได้รับข่าว ก็เรียกผมมาที่นี่ชั่วข้ามคืน ธิดา คุณนี่ช่างทำให้คนผิดหวังจริง ๆ”

นัยน์ตาของพฤกษ์มีแววโหดเหี้ยมเสี้ยวหนึ่งพาดผ่าน

ถ้าหากว่าเธอไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของบุริศร์ เขาแทบอยากจะสับเธอให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้นแล้วจริง ๆ

ธิดาวีร์ถึงเพิ่งจะรู้ตัวขึ้นมา

ถ้านรมนอยู่ที่นี่ งั้นบุริศร์ก็จะต้องอยู่ที่นี่ด้วยแน่ ๆ แต่ว่าตอนนี้กลับไม่เห็นบุริศร์ จึงพูดได้แต่ว่าบุริศร์ไม่อยากจะเผชิญหน้ากับตัวเอง หรือไม่อยากจะเห็นหน้าเธออีกแล้ว

อยู่ ๆ ธิดาวีร์ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

“พี่ฉันล่ะ? ฉันจะเจอพี่ชายของฉัน!”

“อย่าคิดเลย ชาตินี้ฉันจะไม่มีทางให้เธอได้เจอเขาอีก การมีตัวตนอยู่ของเธอนอกเหนือจากทิ่มแทงเขาและทำให้เขาเจ็บปวดแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย”

นรมนจ้องมองธิดาวีร์จากที่สูงลงต่ำ แล้วพูดขึ้นเสียงเย็นว่า “เอาเธอไปขังไว้ ฉันได้ยินมาว่าที่นี่มีคุกสากลอยู่แห่งหนึ่ง และไม่มีใครสามารถหนีออกมาจากที่นั่นได้ ขอแค่ให้เงินถึง เอาตัวเธอไปขังไว้ที่นั่นเถอะ รอให้ลูกคลอดออกมาแล้ว ค่อยส่งไปให้นาวินเลี้ยงดูต่อไป”

อยู่ ๆ สีหน้าของธิดาก็ขาวซีดขึ้นมา

“ไม่! นรมน เธอจะทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้นะ! ฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของบุริศร์นะ?! ลูกพี่ลูกน้องของฉันคือกล้าณรงค์นะ เขาจะต้องมาช่วยฉันแน่! เธอมันก็เป็นแค่คนนอกคนหนึ่ง เธอมีสิทธิ์อะไรมาลงโทษฉัน?”

“ก็สิทธิ์ที่ฉันเป็นภรรยาของบุริศร์ไง แค่จุดนี้ก็เพียงพอแล้ว พาตัวไปเถอะ”

สีหน้าของนรมนเคร่งขรึมอยู่ตลอด

พฤกษ์จ้องมองนรมนทีหนึ่ง

ช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาเธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาแล้วจริง ๆ

พฤกษ์สะบัดมือทีหนึ่ง คนของอาณาจักรรัตติกาลก็มาอุดปากของธิดาวีร์ไว้เลย จากนั้นก็พาตัวออกไป

นรมนหมุนตัวเดินออกมาข้างนอก

กิมจิเห็นนรมนจัดการคนคนหนึ่งได้อย่างเฉียบขาดอย่างนี้ ประกายในดวงตาก็แวววาวขึ้นมารอบด้าน

“นายหญิง ผม……”

“รักษาตัวเองให้ดี ๆ รักษาขาให้หายไว ๆ แล้วก็รีบกลับมาช่วยฉัน คนของอาณาจักรรัตติกาลยังคงมอบให้นายดูแลต่อไป”

คำพูดของนรมนทำให้กิมจิรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

ในที่สุดนรมนก็ให้อภัยเขาทุกอย่างแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?

เขารู้สึกแต่เพียงว่าจมูกจี๊ด ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย

ช่วงระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาต้องแบกรับอะไรเยอะมาก สูญเสียไปก็เยอะมาก แต่ว่าเขารู้ สิ่งที่ตัวเองไม่อยากจะสูญเสียไปที่สุดก็คือนายหญิงแบบนรมน

“ขอบคุณครับนายหญิง”

นรมนยิ้มให้เขาเล็กน้อย จากนั้นก็เดินออกไปจากโรงแรม

ที่ขอบฟ้าได้เริ่มมีหิมะลอยละล่องมาแล้ว

พฤกษ์เห็นคนของอาณาจักรรัตติกาลเอาตัวธิดาวีร์ยัดเข้าไปในรถ แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ผมตามไปด้วยตัวเองดีกว่า จะได้ไม่ต้องเกิดเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้น ในเมื่อกล้าณรงค์ได้ติดต่อกับเธอ ก็จะต้องส่งคนมาเฝ้าอยู่รอบข้างแน่ ผมกลัวว่าระหว่างทางจะเกิดอะไรเปลี่ยนแปลงเข้า”

หัวคิ้วของนรมนขมวดขึ้นเล็กน้อย

ธิดาวีร์จำเป็นจะต้องขังไว้ให้ได้ ในเมื่อจะฆ่าก็ไม่ได้ จะปล่อยก็ไม่ได้ เมื่อมีความสัมพันธ์ชั้นนี้กับบุริศร์อยู่ ธิดาวีร์ก็จะตายไม่ได้ ฉะนั้นส่งไปเข้าคุกสากลเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว แต่ว่าที่พฤกษ์พูดถูก กลัวว่ากล้าณรงค์จะลงมือเข้านะซิ

นรมนครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า “รอฉันเดี๋ยว ฉันโทรศัพท์สักหน่อย”

พูดจบเธอก็หมุนตัวไปอีกข้างหนึ่ง แล้วก็กดโทรศัพท์โทรหามิลิน

“ฉันขอสายนงลักษณ์หน่อย”

นรมนไม่ได้เรียกแทนสรรพนาม แต่กลับเรียกชื่อโดยตรงเลย

มิลินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย และรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ว่าก็เอาโทรศัพท์ส่งให้กับนงลักษณ์