บทที่ 1095 คุณอยากจะเจอเขาเหรอ?

“ไม่รู้ซิ แต่ว่าใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนดีกว่า เผื่อเอาไว้ก่อน”

ในเมื่อที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ของบุริศร์ และเมื่อไม่นานก่อนหน้านี้นงลักษณ์ก็ได้สร้างความเคลื่อนไหวที่ใหญ่โตขนาดนั้นในประเทศFขึ้นมา ใครจะไปรู้ว่าจะทำให้ซวยไปด้วยหรือเปล่า

นรมนรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที

ทั้งสองคนใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว

พฤกษ์เคาะประตูจากข้างนอก

“ประธานบุริศร์”

“เข้ามา”

น้ำเสียงของบุริศร์ขรึมต่ำ

พฤกษ์ผลักประตูเข้ามา พอเห็นนรมนและบุริศร์แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ถึงพูดขึ้นว่า “องค์ชายสามของประเทศFกำลังมาทางนี้ครับ เหมือนจะบอกว่าจะมาหาผู้ก่อการจลาจล เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ถึงจะไม่ใช่พื้นที่ของประเทศF แต่ว่าอยู่ในเขตแนวชายแดน ถือได้ว่าเป็นเขตแดนกรณีพิพาท องค์ชายสามจะมาค้นหาคน พวกเราก็ขัดขวางไม่ได้ ความหมายของแดเนียลคือให้มาถามพวกประธานบุริศร์ว่าจะออกไปจากที่นี่ไหมครับ? ถ้าหากว่าจะออกไปจากที่นี่ละก็ เขาจะส่งพวกคุณไปครับ”

ตอนนี้นรมนยังไม่ค่อยอยากจะมีความสัมพันธ์อะไรกับพวกคนของประเทศF พอได้ยินพฤกษ์พูดแบบนี้ ก็รีบพูดขึ้นว่า“พวกเราไปกันเถอะ ในเมื่อที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ของพวกเรา อยู่ที่นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมานิดหน่อยจริง ๆ ก็พูดกันไม่ชัดเจนหรอก”

“ได้”

เมื่อบุริศร์เห็นว่านรมนต้องการจะไป ก็ไม่มีความคิดเห็นอะไรอยู่แล้ว

พฤกษ์รีบลงไปจัดแจงอย่างรวดเร็ว

“วันคริสต์มาสนี้ทำให้คุณฉลองได้ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่เลย”

บุริศร์รู้สึกหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย

ตอนแรกเขากะว่าจะฉลองกันสองคนกับนรมนดี ๆ สักหน่อย แต่ใครจะไปรู้ทุกที่มีแต่เรื่องเต็มไปหมด

นรมนกลับยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่หรอกค่ะ ฉันรู้สึกว่านี่เป็นคริสต์มาสที่มีความสุขที่สุดมาในหลายปีนี้เลย”

“จริงเหรอ? ไม่ได้หรอกผมนะ?”

นัยน์ตาของบุริศร์มีแววซาบซึ้งระยิบระยับอยู่

นรมนรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้จะน่ารักเกินไปแล้วหรือเปล่า

เมื่อก่อนเขาเอาแต่ทำงาน ยังจะไปคิดถึงเรื่องวันคริสต์มาสแบบนี้ซะที่ไหน? แต่งงานมาแปดปี เป็นครั้งแรกที่เธอมีความรู้สึกรักครั้งแรกและความรู้สึกเหมือนแต่งงานกันใหม่ ๆ เลย

เพราะฉะนั้น หลายครั้งที่เผชิญหน้ากับเรื่องอะไรบ้างก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี อย่างน้อยสามารถทำให้ชีวิตเดินไปตามทางที่ตัวเองต้องการได้ นี่ก็เป็นสิ่งที่ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?

“จริงค่ะ!”

มือทั้งคู่ของนรมนคล้องคอของบุริศร์เอาไว้ แล้วก็จูบลงบนปากของเขาทีหนึ่ง

บุริศร์รีบกระชับแขนให้แน่นขึ้น แล้วกักขังเธอไว้ในอ้อมกอด แล้วก็พูดขึ้นว่าน้ำเสียงแหบแห้งว่า “เมื่อวานผมถามป้องแล้ว รออีกสองสามวันผมก็สามารถทำได้แล้ว หวังว่าพอถึงตอนนั้นคุณจะยังคงยั่วยวนผมแบบนี้ต่อนะ”

นรมนนิ่งอึ้งไปทันทีเลย

เอ๋?

เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

พอเห็นว่านัยน์ตาของบุริศร์เหมือนกับว่าจะมีเปลวไฟพุ่งขึ้นมา นรมนก็รู้สึกลนลานขึ้นมาทันทีเลย

“ไม่ ไม่ ไม่ ฉันรู้สึกว่าเราสามารถเจรจากันดี ๆ ได้นะคะ”

“อืมฮื้อ”

ปลายเสียงของบุริศร์หลอกล้อขึ้นเล็กน้อย ทำให้นรมนมีความหวาดกลัวขึ้นเล็กน้อย

ที่ข้างนอกมีเสียงของพฤกษ์ดังลอยมาอีกครั้ง

“ประธานบุริศร์ครับ คุณนายครับ องค์ชายสามได้ล้อมรอบเมืองทั้งเมืองไว้แล้วครับ ตอนนี้พวกคุณออกไปไม่ได้แล้วครับ”

ดวงตาของบุริศร์หนักหน่วงขึ้นมาหลายส่วนทันที

องค์ชายสามคนนี้ทำให้คนรังเกียจมากจริง ๆ

นรมนพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ฉันจะให้นงลักษณ์ช่วย ขอแค่พวกเราอยากจะออกไป ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถกักตัวพวกเราไว้ได้จริง ๆ นงลักษณ์ปฏิบัติการมานานหลายปีขนาดนี้ แน่นอนว่าจะต้องมีเส้นทางพิเศษให้พวกเราจากไปได้แน่”

บุริศร์หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถามขึ้นว่า “คุณติดต่อกับนงลักษณ์แล้วเหรอ?”

“ร่วมงานกันครั้งหนึ่ง ถ้าจะพูดให้ถูกต้องก็คือ ที่คลังอาวุธขององค์ชายสามโดนระเบิดก็เพราะว่านงลักษณ์สร้างขึ้นมาเพื่อช่วยฉันเบี่ยงเบนความสนใจไป เพื่อให้แน่ใจว่าธิดาวีร์จะสามารถไปถึงคุกสากลได้อย่างราบรื่น”

นรมนไม่ได้มีอะไรปิดบังบุริศร์

ถึงแม้ว่าจะเดาออกแล้วว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนงลักษณ์แต่ว่าบุริศร์กลับคิดไม่ถึงว่าจะเป็นการร่วมงานที่นรมนเป็นคนเอ่ยออกมา แต่ว่าไม่ว่าภรรยาตัวเองจะทำอะไร ตัวเขาประคองไว้ก็พอแล้ว

“โอเค”

บุริศร์พยักหน้าเล็กน้อย

นรมนโทรศัพท์หานงลักษณ์ขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากที่นงลักษณ์ได้ฟังแล้ว ยังไม่ทันที่นรมนจะได้เปิดปากพูด เธอก็พูดขึ้นว่า “ฉันได้ให้คนไปรับพวกคุณแล้ว วางใจเถอะ ต้องไม่มีอะไรแน่”

“ขอบใจมาก”

หลังจากที่นรมนวางสายลงแล้ว บุริศร์ก็ให้คนของตัวเองสลายตัวไปจากที่นี่ เหลือไว้แต่เพียงพฤกษ์ติดตามพวกเขาอยู่

กิมจิพาคนเก่าของอาณาจักรรัตติกาลที่สหภาพQT นี่เป็นสิ่งที่บุริศร์จัดแจงไว้แล้ว

อยู่ที่นี่พละกำลังของสหภาพQTนั้นยิ่งใหญ่มาก ถึงแม้ว่าองค์ชายสามอยากจะหาเรื่องก็จะต้องคิดดูให้ดีก่อน

หลังจากที่ทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ที่ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังลอยมา

“ประธานบุริศร์ นรมน คุณผู้หญิงให้ฉันมารับพวกคุณ”

คือมิลินนั่นเอง

นรมนเดาไว้แล้วว่าจะต้องเป็นเธอ แต่ว่าก็ยังถามขึ้นคำหนึ่งว่า

“คุณกลับไปที่เมืองชลธีแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“เพราะว่าเรื่องของคุณ ฉันต้องนั่งเครื่องบินกลับมาด้วยตัวเอง นี่เป็นความตั้งใจของคุณผู้หญิงค่ะ”

คำพูดของมิลินทำให้นรมนอึ้งไปครู่หนึ่ง

ดูท่ามิลินคนนี้จะเป็นลูกน้องที่นงลักษณ์เชื่อมั่นที่สุดแล้วจริง ๆ ด้วย

เธอและบุริศร์เองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วก็ออกไปจากโรงแรมเลย

มิลินและพวกเขาเพิ่งจะขึ้นรถแล้วออกไป ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้ามาทางโรงแรมเลย

ในช่วงที่สวนทางกันนั้น นรมนเห็นผู้ชายคนที่เป็นผู้นำอยู่ข้างหน้า เหมือนกับว่าจะเคยเห็นที่ไหน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น เหมือนกับของราเชนยังไงอย่างงั้นเลย

“คนคนนั้นเป็นใครเหรอ?”

นรมนชี้ไปที่ผู้ชายที่ได้เดินเข้าไปในโรงแรมแล้ว

ถ้าหากว่าทายไม่ผิดละก็ ผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนที่บุริศร์โยนจากบนเรือลงไปในทะเลคนนั้น

มิลินมองไปทีหนึ่ง หัวคิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “นั่นคือองค์ชายสาม”

“เขาเป็นองค์ชายสามของพวกคุณเหรอ?”

นรมนดูแปลกใจเป็นอย่างมาก