บทที่ 1116 อย่าเสียใจกับทางเดินที่ตนเองได้เลือก

นรมนถูกงามสุดากดเอาไว้จนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงมองคริชณะคำนับตนเองและยืนตัวตรง “คราวก่อนบุริศร์มาที่เขตทหารจัดการเรื่องการปลดประจำการ ผมมีอารมณ์นิดหน่อย จึงพูดจาไม่ดีออกไป ต้องขอโทษด้วย”

คริชณะพูดแบบนี้ นรมนมึนงง

อันที่จริงนรมนไม่รู้เรื่องที่คริชณะพูด งามสุดาเป็นคนมาเล่าต่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งงามสุดาค่อนข้างพูดอย่างนิ่มนวล นรมนจึงมองงามสุดาอย่างอึดอัดใจ

งามสุดายิ้มเยาะ “คนบางคนก็เป็นผู้ชายทั้งแท่ง ลูกน้องคนสำคัญของตนเองกำลังจะปลดประจำการ เขาให้ฉันพูดโน้มน้าวใจเธอให้บุริศร์อยู่ในเขตทหารต่อ ตอนนั้นคำพูดไม่ค่อยรื่นหูสักเท่าไหร่ ฉันขี้เกียจจะมาเล่าต่อ แต่ก็มีความหมายแบบนี้แหละ”

นรมนชะงักทันที

งามสุดาทำให้คริชณะขายหน้าต่อหน้าคนอื่น

นรมนรู้สึกนั่งไม่อยู่ทันที

“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกคุณอย่าพูดแบบนี้เลย บุริศร์มีวันนี้ได้เพราะคุณงามความดีของพี่ใหญ่ เขาออกจากเขตทหารก็รู้ว่าพี่ใหญ่จะต้องเสียใจ ตั้งแต่แรกก็หวังดีเพื่อบุริศร์มาตลอด”

คำพูดของนรมนทำให้คริชณะยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

“ใช่ ผมหวังดีเพื่อเขาจริงๆ เนื่องจากเขาที่ยังหนุ่มแบบนี้มีอนาคตสดใส กลับมาแล้วจะได้เป็นพันโท คุณก็รู้ว่าตอนนี้พันโทอายุน้อยที่สุดคือสี่สิบกว่า เขาสามารถได้ยศเป็นพันโทด้วยอายุที่น้อยแบบนี้หาได้ยาก และต่อจากนี้งานของเขาจะโฟกัสอยู่ในเมืองแน่นอน ไม่แตกต่างจากการไปทำงาน ผู้คนมากมายยืนหยัดมาทั้งชีวิตก็ผ่านไปถึงตำแหน่งนั้นไม่ได้”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ คริชณะยังคงรู้สึกเสียดาย แต่น้ำเสียงกับท่าทางดูอ่อนลงกว่าตอนแรกเยอะเลย

“ในฐานะที่เป็นหัวหน้า แน่นอนว่าผมไม่อยากให้บุริศร์ปลดประจำการ แต่งามสุดาพูดถูก บุริศร์ไม่ใช่ของผมคนเดียว และไม่ได้เป็นของเขตทหาร เขามีครอบครัวและชีวิตของตนเอง และมีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินของตนเองเช่นกัน ในฐานะที่เป็นหัวหน้า ผมรู้สึกเสียดายกับการตัดสินใจของเขา แต่ในฐานะที่เป็นพี่ใหญ่ ผมรู้สึกปลื้มใจ ขอโทษด้วย ผมเพิ่งจะคิดเรื่องนี้ได้ ไม่ว่าก่อนหน้านี้คุณจะรู้หรือไม่รู้ว่าผมได้พูดอะไรหรือเปล่า ผมก็ต้องการขอโทษคุณ ถึงอย่างไรก็เพราะบุริศร์คุณจึงต้องลำบากมากเกินไป คุณมีสิทธิ์หาความสุขให้กับตนเอง”

คริชณะพูดเช่นนี้ นรมนรู้สึกอบอุ่นใจทันที

“พี่ใหญ่ ฉันไม่ได้คิดอะไรมากค่ะ”

“ขอโทษด้วย วันนี้ที่ผมมาก็เพื่อจะพูดกับคุณเรื่องนี้ ตอนนี้พูดจบแล้ว พวกคุณสนุกกันต่อเถอะ ผมขอตัวออกไปก่อน”

คริชณะพูดจบก็ถอยหลังเดินออกไป

งามสุดามองแผ่นหลังของเขา สีหน้ายังคงดูไม่ดีมาก

นรมนรีบกุมมือของเธอไว้ “นี่ ฉันไม่ได้โกรธ ทำไมเธอยังทำหน้าขรึมแบบนี้ล่ะ？”

งามสุดาถอนหายใจ “ช่วงหลายปีที่ผ่านมาเขาเลื่อนตำแหน่งขึ้นเร็วเกินไป มีคนข้างกายสรรเสริญมาก และก็มีคนประจบมาก บางครั้งยากที่จะหลีกเลี่ยงการเดินหลงทาง เรื่องของบุริศร์ทำให้เขาได้สติก็ดี คนอยู่ในตำแหน่งสูงมีความกังวลมากมาย หลายปีที่ผ่านมาเขาใช้อำนาจบาตรใหญ่และเผด็จการ ถึงแม้จะบอกว่าเขาทำเพื่อบรรลุเป้าหมาย แต่ฉันรู้ว่าแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีต่อเขา หากอำนาจตกไปอยู่ในมือของคนอื่น อาจจะมีโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ โชคดี เรื่องนี้ได้เตือนสติเขา สามารถทำให้เขาหาเจตนาเดิมของตนเองเจอ ฉันก็สบายใจได้หน่อย”

นรมนอึ้งไป

ไม่เคยรู้มาก่อนว่าในเขตทหารก็มีความกังวลแบบนี้อยู่ด้วย

รมิดามองงามสุดา กระซิบว่า “พี่สะใภ้ หลายปีที่ผ่านมาพี่ใหญ่ก็ใช้อำนาจบาตรใหญ่กับเธอบ่อยใช่ไหม？”

“เธออยากจะพูดว่าเผด็จการใช่ไหม？”

งามสุดายิ้มอย่างเรียบเฉย ให้ความรู้สึกเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ

รมิดาพยักหน้า

“อืม”

“ใช่ เขาเผด็จการ หลายครั้งก็มีความเป็นผู้ชายมากเกินไป แต่หลังจากเรื่องของบุริศร์เขาขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือทั้งคืน เมื่อออกมาก็เหมือนจะคิดได้แล้ว ชีวิตของคน ไม่มีใครไม่เคยพลาดพลั้ง และไม่มีทางรับรองว่าตนเองจะไม่หลงทาง ฉันรู้ เขาหลงทางมาหลายปี โชคดีที่เรื่องของบุริศร์ทำให้เขาสำนึกได้”

งามสุดาพูดอย่างหน้าตาเฉย เหมือนเป็นสิ่งที่อยู่ในประจำวันของครอบครัว แต่โพนี่กับรมิดากลับสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย

“พี่สะใภ้ เกิดอะไรขึ้นกับพี่ใหญ่หรือเปล่า？”

นรมนทำหน้างง

เมื่อสักครู่งามสุดาไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้？

ทำไมรมิดากับโพนี่ถึงมีสีหน้าแบบนี้？

งามสุดาเหลือบมองนรมน กล่าวด้วยรอยยิ้ม “พวกเธอสองคนอย่าเป็นแบบนี้สิ อย่าทำให้นรมนตกใจ ไม่มีอะไรหรอก ทุกปีในเขตทหารมีการแข่งขัน ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร”

“แต่มีการแอบทำวิธีการที่ไม่เหมาะสมใช่ไหม？”

อาชีพของรมิดากับอรรณพไม่เหมือนกับพวกเขา การมองปัญหาก็มาจากด้านลบเช่นกัน

งามสุดาไม่ตอบ

นรมนมีการตอบสนองทันที

“งั้นการมาในวันนี้จะไม่เป็นการเพิ่มความยุ่งยากเหรอ？พี่สะใภ้ เธอกับพี่ใหญ่กลับไปก่อนเถอะ”

งามสุดามองเห็นนรมนกังวลเช่นนี้จึงอดกล่าวด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “ทุกคนรู้เรื่องความสัมพันธ์ของคุณชายทั้งสี่แห่งเมืองชลธี ถึงแม้พวกเราจะไม่มา จะสามารถปฏิเสธความสัมพันธ์กับพวกเธอได้เหรอ？พวกเรามีจิตสำนึกก็ดีแล้ว ส่วนเรื่องอื่น ฉันเชื่อว่าผู้ใหญ่ไม่ได้ตาบอด คริชณะทำเพื่อประเทศมาตั้งหลายปี ทำเพื่อเขตทหารมากมาย ข้างบนน่าจะรับรู้”

“แต่ว่า……”

รมิดายังคิดจะพูดอะไร ก็ถูกงามสุดาใช้สายตาห้ามไว้

นรมนไม่เข้าใจคุณและโทษของความสัมพันธ์เหล่านี้ แต่กลับรู้สึกหดหู่ใจ

เดิมทีพาทุกคนมารวมตัวกันเพื่อความสุข ใครจะคาดคิดว่าจะกลายเป็นแบบนี้

ถึงจะไม่รู้ว่าคริชณะเกี่ยวพันกับอะไร แต่นรมนรู้สึกว่าจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับเธอและบุริศร์ ก็ไม่รู้ว่าตนเองคิดมากไปหรือเปล่า

“เอาเถอะ ไม่ต้องพูดถึงพวกเราแล้ว นรมนกับบุริศร์เพิ่งไปเที่ยวกลับมา พวกเราคุยเรื่องที่มีความสุขหน่อยดีกว่า？”

งามสุดารีบเปลี่ยนบรรยากาศ

รมิดากับโพนี่ก็ยิ้มแย้ม “พวกเราอยากรู้ว่า พวกเธอออกไปเที่ยวกัน นอกจากให้บุริศร์แต่งเป็นหญิงแล้วทำอะไรอีก？”

นรมนเขินอายทันที

“ทำไมต้องเล่าให้พวกเธอฟังด้วย？”

“เอ๋ เขินเหรอ！”

รมิดาถามด้วยรอยยิ้ม “ฉันจำได้ว่าประธานบุริศร์ทำหมัน ตอนนี้ใช้งานแล้วเหรอ？”

“เหมือนจะได้ยินว่าได้แล้วนะ”