บทที่ 1134 สามีช่างดีจริง ๆ

“มีอะไรเหรอ?”

บุริศร์เห็นว่าสีหน้าของนรมนดูไม่ปกตินัก จึงรีบลุกขึ้นมาแล้วเดินไปทางนั้น

นรมนนั่งเหม่ออยู่ตลอด

บุริศร์เดินมาเห็นว่าในถุงนั้นเต็มไปด้วยเลือดและกลิ่นคาวสัตว์ป่าคละคลุ้ง

มีไก่ป่า กระต่ายป่าอะไรพวกนั้น แต่ว่าทุกอย่างต่างก็เลือดสาดกระเซ็น บางตัวยังชักแหง็ก ๆ และขยับเขยื้อนอยู่ ที่มุมปากมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด

ภาพแบบนี้ค่อนข้างที่จะสะเทือนใจคน ถ้าหากเป็นคนที่ขวัญอ่อน คาดว่าน่าจะตกใจจนร้องไห้ออกมาแล้ว ถึงแม้ว่านรมนจะไม่ได้ร้องไห้ แต่ว่าก็พยายามอดกลั้นความสะอิดสะเอียนและอยากจะอวกอยู่ตลอด จนรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก

“นี่คือของขวัญปีใหม่จากตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเหรอ?”

สีหน้าของคุณท่านตนุวรดูไม่ค่อยดีนัก แล้วก็จะให้โตษินโทรศัพท์หาธรรศเลย แต่กลับโดนนรมนห้ามไว้ซะก่อน

“คุณตาคะ โทรศัพท์สายนี้หนูเป็นคนโทรเองดีกว่าค่ะ”

สีหน้าของนรมนแฝงไว้ด้วยความขอร้องเสี้ยวหนึ่ง ไม่ว่ายังไงคุณท่านตนุวรก็ตัดใจปฏิเสธไม่ได้ เขาถอนหายใจทีหนึ่งแล้วก็หันหน้าไป แต่ว่าสีหน้ากลับไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่

เขาจะดูก่อนว่าทางตระกูลทวีทรัพย์ธาดาจะว่ายังไง ถ้าพูดไม่ดี เขาจะไม่มีทางปล่อยเจ้าเด็กสองคนนั้นไปแน่

ร่างกายของนรมนยังคงสั่นเทาอยู่บ้าง บุริศร์พูดขึ้นอย่างเป็นห่วงบ้างว่า “หรือไม่ผมเป็นคนโทรเองดีกว่า? คุณวางใจเถอะ ผมจะคิดก่อนพูดแน่ ๆ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ที่คุณอาส่งของขวัญปีใหม่มาให้ฉันก็ถือได้ว่าเป็นความรักและเป็นห่วงในตัวฉันแล้ว ฉันในฐานะที่เป็นรุ่นเด็กกว่าก็ควรจะโทรไปพูดขอบคุณสักหน่อยซิ”

นรมนพยายามให้อารมณ์ของตัวเองสงบนิ่งลงมา จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรไปหาธรณี

ตอนนี้ไม่รู้ว่าธรรศจะยุ่งอยู่ในกรมทหารหรือเปล่า ยังไงธรณีก็อิสระและผ่อนคลายกว่าหน่อยหนึ่ง

ธรณีมองเห็นสายของนรมนโทรเข้ามา ทั้งตัวก็อึ้งไปเลย พอคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นมาเมื่อครั้งที่รวมญาติกันนั้น ก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงอดไม่ได้ที่น้ำเสียงจะอ่อนลงมาเล็กน้อย

“นรมน โทรศัพท์หาฉันในเวลาแบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

นรมนยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “คุณอาเล็ก เมื่อกี้หนูได้รับของขวัญปีใหม่จากตระกูลทวีทรัพย์ธาดา หลากหลายอย่างมากเลยนะคะ พวกไก่ป่ากระต่ายป่าพวกนั้นยังตายไม่สนิท เลือดสด ๆ ยังพุ่งไหลออกมาอยู่เลยค่ะ ได้ยินมาว่าต้มนึ่งตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นจะสดมากกว่า ขอบคุณอาเล็กที่ยังจำได้ว่าต้องเพิ่มสัตว์ป่ามาให้หนูด้วย”

ธรณีอึ้งไปเล็กน้อย แล้วก็พูดขึ้นโดยสัญชาตญาณว่า “ไก่ป่ากระต่ายป่าอะไร? ฉันไม่เคยส่งของแบบนี้ไปเลยนะ! ฉันแค่ซื้อของบำรุงนิดหน่อยแล้วก็ให้คนส่งไปให้เธอนะ”

“ไม่ใช่อาเล็กเป็นคนส่งเหรอคะ? งั้นจะเป็นไปได้ไหมคะว่าจะเป็นอาสามส่งมา?”

น้ำเสียงของนรมนเพิ่งจบลง ธรณีก็พูดขึ้นโดยตรงเลยว่า “เป็นไปไม่ได้ อาสามของเธอออกไปปฏิบัติภารกิจต่างพื้นที่ ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย”

พอคำพูดนี้พูดออกมา ใจของนรมนก็กระตุกขึ้นทีหนึ่ง แต่ว่าก็ยังยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “งั้นอาจจะเป็นของป่าที่คนอื่นส่งมา แล้วก็มาปนรวมกันกับของอาเล็ก ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูค่อยลองถามดูอีกที”

“ได้ ถ้าหากว่ามีเรื่องอะไรจะต้องโทรศัพท์หาฉันด้วยนะ”

ธรณีรู้สึกไม่ค่อยวางใจนัก

“ได้ค่ะ ได้ค่ะ อาเล็กไปทำงานต่อเถอะค่ะ”

พูดจบนรมนก็วางสายไปเลย

บุริศร์อยู่ข้างกายเธอ แน่นอนว่าได้ยินชัดเจนอยู่แล้ว หัวคิ้วก็ขมวดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

คุณท่านตนุวรเห็นท่าทีแบบนี้ของนรมน ก็รีบถามขึ้นว่า “ใช่เจ้าเด็กตระกูลทวีทรัพย์ธาดาสองคนนั้นส่งมาหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่ค่ะ”

นรมนบอกเล่าคำพูดของธรณีออกมาอีกรอบหนึ่ง ในห้องรับเขาก็เงียบขรึมลงทันที

กล้าอ้างชื่อของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาส่งของมาให้ตัวเอง ของที่ส่งมายังเป็นแบบนี้อีก ข้างในนี้ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่ใช่เรื่องดี

“ผมว่าบอกกับอาเล็กคำหนึ่ง ให้เขาช่วยเช็กให้หน่อยว่าคนมาส่งของนั้นมันเรื่องอะไร แล้วทางเราก็เอาของป่านี้โยนทิ้งไปเถอะ ของที่ใครก็ไม่รู้ส่งมา อย่ากินจะดีกว่า”

บุริศร์เสนอความคิดเห็น

เรื่องที่นรมนโดนหนอนพิษยังทำให้เขามีความกังวลอยู่ในจิตใจ ตอนนี้ก็รับเรื่องราวแบบนี้ไม่ไหวอีกแล้ว

คุณท่านตนุวรก็แสดงท่าทีว่าเห็นด้วย

นรมนเห็นว่าพวกเขาทั้งสองคนมีความคิดเห็นเหมือนกัน ก็เลยให้คนเอาสัตว์ป่านั่นไปทิ้งซะ

ทางด้านธรณีพอได้รับข่าวแล้ว ก็เริ่มตรวจเช็กคนที่ไปส่งของให้นรมน แต่น่าเสียดายระหว่างทางที่คนคนนั้นกลับมาได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น ตอนที่ไปตรวจสอบนั้นตัวยังไม่ฟื้นเลย

ข่าวนี้ทำให้นรมนรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง

เรื่องนี้ทำไมดูแล้วไม่เหมือนกับว่าจะเป็นอุบัติเหตุง่าย ๆ และที่สำคัญของป่าพวกนั้นก็ทำให้คนรู้สึกไม่ดีจริง ๆ เลย

ธรณีสาบานว่าจะตรวจสอบให้ถึงที่สุด บุริศร์และคุณท่านตนุวรก็ไม่ได้โต้แย้ง

คุณท่านตนุวรขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นว่า “หรือไม่ย้ายไปพักที่บ้านฉันดีกว่า คนเยอะก็ทำให้ลงมือยาก นรมนในตอนนี้ทำให้ฉันเป็นกังวลเป็นอย่างมาก และอีกอย่างก็ใกล้จะตรุษจีนแล้ว เจตต์ก็ใกล้จะแต่งงานแล้ว ไปพักกับฉันพวกเธอก็ช่วยเสนอความคิดได้ง่ายด้วยใช่ไหม?”

ถ้าหากว่าไม่มีเรื่องส่งของขวัญเกิดขึ้น นรมนนั้นไม่ได้อยากจะไป ในเมื่อได้อยู่กันสองต่อสองกับบุริศร์นั้นจะดีมากแค่ไหน ถ้าคนเยอะขนาดนั้น ตัวเองอยากจะออดอ้อนหรือว่าทำอะไรก็จะต้องอดทนเอาไว้ แต่ว่าตอนนี้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น นรมนรู้ ทั้งคุณท่านตนุวรและบุริศร์ต่างก็เป็นกังวลเป็นอย่างมาก ยังมีพวกเด็ก ๆ อีก ถึงแม้ว่าเด็กทั้งสองคนจะไม่ได้พูดอะไรในช่วงที่เธอโดนหนอนพิษ แต่ว่านรมนก็สามารถดูออกได้ว่า พวกเขานั้นเป็นห่วงเธอมาก

พอคิดมาถึงตรงนี้ นรมนก็จ้องมองบุริศร์ทีหนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “งั้นจะย้ายไปเหรอคะ?”

“ย้ายไปเถอะ”

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับบุริศร์คือจะต้องรับประกันความปลอดภัยในชีวิตนรมน ถ้าหากไม่มีเรื่องโดนหนอนพิษละก็ เขาก็จะยังไม่กลัวขนาดนี้ ตอนนี้เขาเป็นกังวลทั้งวันทั้งคืน ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ดีเลย

นรมนเห็นว่าบุริศร์เองก็พูดแบบนี้แล้ว ก็ไม่พูดอะไรมากอีกเลย

คุณท่านตนุวรเห็นว่านรมนยอมตอบตกลงแล้ว ก็ดีใจแทบแย่ แล้วก็ให้โตษินรีบพาตัวเองกลับบ้าน จะรีบไปเก็บกวาดห้องในนรมนให้เรียบร้อย

โตษินเห็นคุณท่านตนุวรดีใจ ตัวเองก็ดีใจขึ้นมาเหมือนกัน แล้วก็ยิ้มและพูดว่า “นายท่าน พวกเรายังจะต้องไปหาคุณชายเจตต์อีกนะครับ”

“ใช่ ใช่ ใช่ ยังจะต้องไปหาเจตต์อีก ต้องเอาของไปให้เจ้าบ่าวอีกสักหน่อย”

พูดแล้วคุณท่านตนุวรก็ลุกขึ้นแล้วขอตัวลาไปเลย

พวกเขาจากไปแล้ว ในห้องรับแขกก็เหลือแต่บุริศร์และนรมนสองสามีภรรยา