บทที่ 1166 ภรรยาฉันช่างสวยจริงๆ

"คุณพูดเรื่องอะไร? พ่อฉันล่ะอยู่ที่ไหน?"

ขวัญตาคิดไม่ถึงเลยว่าในวันแต่งงานสำคัญของเธอนี้ พ่อของเธอจะหายตัวไป

ป้าเพ็ญศรีก็ร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน คุณเจตต์ใกล้จะมาถึงแล้ว เมื่อกี้ฉันก็ค้นหาทุกที่แล้ว หายังไงก็หาคุณท่านไม่เจอ โทรศัพท์ไปก็ไม่มีใครรับเลย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วหรือเปล่า"

คำพูดของป้าเพ็ญศรีทำให้ขวัญตาลุกยืนขึ้นโดยทันที พร้อมกับหอบยกชายกระโปรงของเธอขึ้นแล้ววิ่งออกไปข้างนอกโดยไว

"เฮ้ๆ ๆ คุณหนู คุณเป็นเจ้าสาวนะ คุณจะออกไปแบบนี้ไม่ได้นะ"

ช่างแต่งหน้าตะโกนตามหลังเธอไป

แต่ขวัญตาก็ทำหูทวนลม ในหัวสมองเธอนั้นคิดถึงแต่พ่อเท่านั้น

พ่อจะไปไหนได้นะ?

วันนี้เป็นวันแต่งงานของเธอ พ่อคงไปไหนไม่ได้ไกลแน่ๆ แต่ทำไมโทรศัพท์โทรไม่ติด?

คำถามต่างๆ มากมายผุดขึ้นมาในหัวเธอเต็มไปหมด

ทันใดนั้นโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่ามันขึ้นโชว์เป็นหมายเลขแปลกที่เธอไม่คุ้นเคย

ขวัญตาลังเลอยู่สักพัก แต่ก็ตัดสินใจกดรับสาย

"ฮัลโหล? นั่นใคร?"

"ถ้าอยากให้พ่อเธอปลอดภัย เธอก็ถือโอกาสฆ่านรมนในงานวันนี้ซะ"

เสียงปลายสายนั้นถูกเปลี่ยนโดยเครื่องแปลงเสียง

ณ ตอนนั้นหัวใจของขวัญตาก็พองโตขึ้นทันที

"แกเป็นใคร? วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉัน แกปล่อยพ่อฉันกลับมาเดี๋ยวนี้!"

"แค่เธอรับปากฉันว่าวันนี้เธอจะฆ่านรมน ฉันก็จะปล่อยพ่อเธอไป"

ท่าทีของปลายสายนั้นดูยืนหยัดเด็ดขาดเป็นอย่างมาก

ขวัญตาทรุดลงเล็กน้อย

"แกกำลังพูดเรื่องอะไร? วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉัน ฉันจะเจอเลือดไม่ได้! ยิ่งไปกว่านั้นนรมนคือลูกพี่ลูกน้องของสามีฉัน ฉันจะลงมือกับเธอได้ยังไง? ถ้าฉันทำร้ายเธอล่ะก็ การแต่งงานของฉันยังจะดำเนินต่อไปได้ยังไง?"

"เรื่องพวกนี้ฉันไม่สน จะเลือกระหว่างสามีหรือพ่อ เธอก็หาวิธีเอาเองละกัน แต่ที่แน่ๆ ยังไงฉันไม่ให้เธอแต่งงานแบบไม่มีคนส่งเข้าพิธีหรอก พ่อของเธออยู่ในห้องเก็บไวน์ใต้ดิน เธอสามารถไปรับเขาได้ แต่ทว่าฉันวางยาพิษให้เขาแล้ว ถ้าวันนี้เธอฆ่านรมนไม่ได้ พ่อของเธอก็อาจจะตาย ขวัญตา เธอคิดดีๆ คนหนึ่งคือคนที่อดทนเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่ยังแบเบาะ อีกคนคือผู้หญิงที่ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับเธอเลย เธอก็คิดชั่งน้ำหนักดูเองละกัน ว่าใครสำคัญกว่า"

เมื่อปลายสายพูดจบก็ตัดสายทันที

ขวัญตาแทบจะเสียสติไปแล้ว

"คุณหนู คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ อีกประเดี๋ยวคุณเจตต์ก็จะมาแล้ว ฉันจะไปตามคุณผู้ชายเอง"

กว่าที่ป้าเพ็ญศรีจะไล่ตามขวัญตามาทันนั้นไม่ง่ายเลย จึงไม่รอช้ารีบขวางทางหยุดเธอไว้

ขวัญตามองไปที่ป้าเพ็ญศรี พร้อมพูดเสียงต่ำ "ป้าเพ็ญศรี คุณอยู่กับที่บ้านพวกเรามากี่ปีแล้วคะ?"

คำถามนี้ทำให้ป้าเพ็ญศรีตะลึงเล็กน้อย แต่ก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว "คงจะยี่สิบปีได้แล้วนะคะ"

"ยี่สิบปีแล้ว ก็นับว่าเป็นแม่ของฉันแล้วนะคะ ฉันจำได้ว่าแม่เสียไปตอนฉันสามขวบ ตอนนั้นคุณก็เป็นคนที่ดูแลฉันมาตลอด ใช่ไหมคะ?"

ขวัญตามองไปที่ป้าเพ็ญศรี ดวงตานั้นอาบไปด้วยน้ำตา

"ใช่สิคะ คุณหนู ทำไมจู่ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้ล่ะ?"

ป้าเพ็ญศรีเห็นท่าทีขวัญตาแบบนี้แล้วก็อดที่จะไม่สบายใจไม่ได้

ขวัญตายิ้ม แต่ดวงตานั้นยังอาบไปด้วยน้ำตา

"นั่นน่ะสิ ทำไมฉันต้องพูดเรื่องนี้กับคุณด้วยนะ? บางทีงานแต่งงานวันนี้ฉันอาจจะตื่นเต้นเกินไปล่ะมั้ง ลูกสาวคนอื่นที่กำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา ก็ล้วนแต่ต้องมีแม่มาคอยดูแล แต่ฉันไม่มี โชคยังดีที่ฉันมีป้าเพ็ญศรีคอยดูแลฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ขอบคุณคุณมากๆ เลยนะคะ"

ป้าเพ็ญศรีรู้สึกว่าคำพูดที่ขวัญตาพูดออกมานั้นดูแปลกๆ แต่ยังคงจับมือของขวัญตาไว้อยู่อย่างเดิมนั้นพร้อมกับพูด "เรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้คือหาคุณผู้ชายให้เจอ ถ้าหากว่าคุณเจตต์มาแล้ว ยังหาคุณผู้ชายไม่เจอจะทำยังไงดี? แขกก็มากันหมดแล้วนะคะ"

"พ่อฉันอยู่ที่ห้องเก็บไวน์ใต้ดิน คุณให้คนไปรับเขาออกมาเถอะค่ะ"

ขวัญตาพูดจบก็ยกชายกระโปรงเดินกลับไปทางห้องพัก แต่ทว่าในใจนั้นไม่มีความสุขหรือความตื่นเต้นกับการแต่งงานอีกต่อไปแล้ว

ป้าเพ็ญศรีตะลึงไปเล็กน้อย

"ห้องเก็บไวน์ใต้ดินเหรอ? คุณผู้ชายไปทำอะไรที่ห้องเก็บไวน์ใต้ดิน? คุณหนู คุณรู้ได้ยังไงว่าคุณผู้ชายอยู่ที่ห้องเก็บไวน์ใต้ดิน?"

แต่ว่าขวัญตาก็ไม่ได้ตอบคำถามเธอ

หลังจากกลับมาถึงห้องพัก ช่างแต่งหน้าก็พูดตำหนิเล็กๆ "หน้านี้ก็ยังแต่งไม่เสร็จ เจ้าบ่าวก็กำลังจะมาแล้ว เธอดูเม็ดเหงื่อบนหัวเธอนี้สิ คงต้องแต่งกันใหม่อีก จริงสิ หาคุณท่านสุรเชษฐเจอแล้วเหรอ?"

"อือ"

ขวัญตาพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก

ช่างแต่งหน้าเห็นว่าขวัญตาไม่อยากพูดอะไร เขาก็ไม่ได้ถามอะไรแล้วตั้งใจแต่งหน้าให้เธอต่อไป

เพื่อนเจ้าสาวของขวัญตาก็คือลูกพี่ลูกน้องของครอบครัวเธอเอง

หลังจากขบวนขันหมากของเจตต์เริ่มเข้ามาทักทาย ก็ถูกฝั่งเพื่อนเจ้าสาวกั้นไว้อยู่นอกประตู ทั้งสองฝั่งของบ่าวสาวก็พูดคุยร้องเพลงโต้ตอบกันอย่างคึกคักอยู่ข้างล่างนั้น

เดิมทีแล้วนี่เป็นช่วงเวลาที่ขวัญตาตั้งตารอที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์ดีใจเลยสักนิด

ตระกูลปวนะฤทธิ์นั้นดูแลจัดการบ้านอย่างเข้มงวดมาตลอด แต่อาจเป็นเพราะงานแต่งงานของตนเองจึงทำให้ช่วงนี้คนไปมาเข้าๆ ออกๆ เยอะมาก อีกฝั่งคงฉวยโอกาสนี้แฝงตัวเข้ามาวางยาคุณพ่อ

เธอกังวลอยู่ตลอดว่าคนของกล้าณรงค์นั้นจะลงมือกับนรมนอย่างเปิดเผย แต่นึกไม่ถึงว่าวันนี้มีดที่ต้องปักลงบนตัวของนรมน กลับกลายเป็นเธอที่ต้องเป็นคนลงมือทำมันซะเอง

ในหัวสมองของขวัญตาเต็มไปด้วยภาพที่คุณท่านสุรเชษฐนั้นเลี้ยงดูแลเธอมาตั้งแต่เด็กจนโต

ธุรกิจของเขานั้นใหญ่มาก และเขามักจะออกทะเลอยู่บ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดของเธอหรือทุกครั้งที่คิดถึงเขา คุณท่านสุรเชษฐก็จะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเธอด้วยตัวเองตลอด

ขวัญตารู้ ว่าคุณพ่อนั้นพยายามทุ่มเทดูแลทะนุถนอมเธอมากขนาดไหน

ถ้าวันนี้สลับกัน กลายเป็นเธอที่โดนวางยาและพ่อโดนข่มขู่ พ่อเธอจะต้องช่วยเธออย่างไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อย

แต่เธอล่ะ?

เธอคิดอะไรอยู่?

เธอยังคงคิดถึงนรมน

คิดว่าถ้าหากทำร้ายนรมนแล้ว เจตต์จะเป็นยังไง การแต่งงานของพวกเขาจะยังคงดำเนินต่อไปหรือไม่