บทที่ 1181 นี่มันไม่ถูกต้องตามหลักนี่

“อาเล็ก อากำลังมีเรื่องปิดบังหนูอยู่!”

คำพูดนี้ของนรมนเป็นคำพูดได้อย่างมั่นใจมาก ไม่มีความสงสัยอะไรเลยสักนิด สีหน้าเธอขรึมเล็กน้อย ในแววตามีแววบาดเจ็บพาดผ่านไป

แล้วธรณีถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าบุริศร์และนรมนนั้นมีการเตรียมตัวก่อนมาแล้ว หนำซ้ำอาจจะรู้เรื่องอะไรมาก่อนแล้วด้วย

เขาถอนใจทีหนึ่งแล้วก็พูดขึ้นว่า “นรมน มีเรื่องบางอย่างอาเล็กไม่อยากจะให้เธอรู้จริง ๆ”

“แต่ว่าตอนนี้ตัวหนูได้เข้ามาอยู่ในนี้แล้วนี่คะ”

“งั้นก็ถอนตัวออกไปซะ ถึงแม้ว่าจะต้องทุ่มทั้งหมดของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาของฉันไป ก็จะต้องดึงตัวเธอออกไปให้ได้ ชาตินี้เธอก็มีชีวิตอย่างมีความสุขกับคนที่รักไปก็พอ เรื่องซับซ้อนวุ่นวายพวกนั้นเก็บไว้ให้ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาและตระกูลพรโสภณมาจัดการก็พอ เป็นเด็กดีนะ ถือซะว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ใช้ชีวิตกับบุริศร์และลูกไปดี ๆ ก็พอแล้ว”

คำพูดของธรณีทำให้บุริศร์รู้สึกทอดถอนใจขึ้นเล็กน้อย

“อาเล็ก มีบางครั้ง ความคิดของคนเรานั้นสวยงาม แต่ว่าอาคิดว่านรมนจะสามารถถอนตัวออกไปได้จริง ๆ เหรอ? ตั้งแต่ที่นรมนแต่งงานกับผม มีเรื่องไหนบ้างที่เธออยากจะเข้ามามีส่วนร่วม? มีเรื่องไหนบ้างที่เธอก่อขึ้นมาเอง? การหลบหนีไม่ใช่ทางออกหรอกนะครับ อาเล็ก เธอมีสิทธิ์ที่จะรับรู้ อย่างน้อยถ้ารู้แล้วเราจะได้มีการระมัดระวังตัว ยังไงก็ยังดีกว่าตอนนี้ที่ไม่รู้เรื่องอะไรแต่โดนคนอื่นเอาไปหลอกใช้ อาว่าใช่ไหมล่ะครับ?”

คำพูดของบุริศร์ฟังดูมีหลักการมาก แต่ว่าครั้งนี้ธรณีกลับไม่ได้หวั่นไหว

เขาจ้องมองบุริศร์และนรมน แล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว

“พวกเธออย่าพูดอีกเลย ฉันเหนื่อยแล้ว ถ้าอยากจะอยู่ต่อ ก็ให้พ่อบ้านเตรียมห้องให้พวกเธอ แต่ถ้าอยากจะกลับไป ก็รีบกลับไปแต่เนิ่น ๆ เถอะ”

“อาเล็ก!”

ไม่ว่ายังไงนรมนก็คิดไม่ถึงว่าธรณีจะมีปฏิกิริยาแบบนี้

บุริศร์ห้ามเธอไว้ซะก่อน

เขาจ้องมองธรณี จากแววตาที่เหนื่อยล้าของเขาสามารถมองเห็นความหนักแน่นและความดื้อดึงได้

ธรณีนั้นไม่คิดจะบอกพวกเขาแล้วจริง ๆ

“คืนนี้พวกเราจะค้างที่นี่ครับ”

“ได้”

ธรณีพยักหน้าเล็กน้อย แล้วก็สั่งให้พ่อบ้านไปตระเตรียมห้อง จากนั้นก็พูดอย่างเหน็ดเหนื่อยขึ้นว่า “ฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนก่อน พวกเธอก็ทำตัวตามสบายเลย”

“อาเล็ก”

นรมนยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ว่าธรณีกลับยกมือขึ้นมา แล้วก็เข็นรถเข้าไปในห้องตัวเอง

ดวงตาบุริศร์มีแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งพาดผ่านไป

ตกลงเป็นเรื่องอะไรนะที่ทำให้ธรณียืนกรานที่จะไม่พูดได้ขนาดนี้?

นรมนรู้สึกร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย

“บุริศร์ จะต้องทนดูอาเล็กไม่สนใจเราไปแบบนี้เหรอคะ?”

“ถ้าเขาไม่อยากพูด ถึงคุณจะเอาเพชรมาง้างปากก็ใช่ว่าจะง้างปากเขาออกได้ คุณจะต้องรู้ไว้นะ ตัวเขาเองก็เคยเป็นทหารมาก่อน เคยได้รับการฝึกฝนแบบพิเศษมา ปากของเขาจึงแข็งอย่างกับอะไรดี”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนรู้สึกหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย

“ตกลงนงลักษณ์มาหาอาเล็กทำไม? แล้วพูดอะไรด้วย? ทำไมอาเล็กถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”

มีคำถามมากมายล่องลอยอยู่ในหัวสมองของนรมน

“ไม่รู้ แต่ว่าจะต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแน่ ไม่งั้นอาเล็กจะต้องไม่เป็นอย่างนี้แน่ หรืออาจจะเกี่ยวข้องกับคุณ อาเล็กเขาเป็นห่วงคุณมากจริง ๆ ผมดูออก”

สำหรับส่วนนี้ ทำไมนรมนจะดูไม่ออกล่ะ?

ก็เป็นเพราะว่าดูออกไง เธอถึงได้เป็นทุกข์ ถึงได้ร้อนใจ

เธออยากจะช่วยตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแบ่งเบาสักหน่อย แต่ว่าตอนนี้กลับเหมือนเป็นคนไร้ทิศทาง ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำยังไงเลย

บุริศร์มองความกังวลของเธอออก แล้วก็ค่อย ๆ รวบตัวเธอมากอดไว้ในอ้อมกอด แล้วพูดเสียงเบาขึ้นว่า “อย่าร้อนใจไปเลย ขอแค่เราอยากรู้ ก็จะต้องได้รู้แน่”

“แต่ว่าฉันเป็นห่วงอาเล็ก”

“อาเล็กของคุณก็เป็นห่วงคุณ พวกเราไปที่ห้องก่อนดีกว่า”

บุริศร์รู้ถึงแม้ว่าจะอยู่ที่ห้องรับแขกต่อไปก็ช่วยอะไรไม่ได้

นรมนถอนหายใจทีหนึ่ง แล้วก็โทรศัพท์หาคุณท่านตนุวร บอกเขาว่าวันนี้ตัวเองจะค้างที่บ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ให้คุณท่านตนุวรและพวกเด็ก ๆ ไม่ต้องเป็นห่วง

พอเข้ามาในห้องนอนแล้ว นรมนก็เห็นการตกแต่งในห้องนอนเหมือนกับเมื่อก่อนยังไงอย่างงั้น หนำซ้ำในห้องนอนก็ไม่มีฝุ่นเลยแม้แต่นิดเดียว ก็รู้เลยว่าตระกูลทวีทรัพย์ธาดาได้ดูแลทำความสะอาดห้องเธอมาตลอด

ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเป็นครอบครัวทางฝั่งบิดา และเธอก็มีความรู้สึกเหมือนว่าได้กลับมาบ้านตลอด เพียงแต่พอเข้ามาพักในวันนี้กลับมีความทุกข์ใจเกิดขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง

“บุริศร์ คุณว่าคุณป้าใหญ่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลทวีทรัพย์ธาดากัน?”

“ไม่รู้ซิ”

บุริศร์ไม่รู้จริง ๆ

ถ้านงลักษณ์และตระกูลทวีทรัพย์ธาดามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันละก็ ทำไมตอนนี้ถึงได้เพิ่งมาขอให้ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาช่วย?

แล้วเธอมาขอให้ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาช่วยเรื่องอะไร?

และอีกอย่างนงลักษณ์มาหาตระกูลทวีทรัพย์ธาดาด้วยสถานะอะไรล่ะ?

เป็นนงลักษณ์หรือว่าคิม?

อยู่ ๆ บุริศร์ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

“นรมน นงลักษณ์กับแม่ของคุณมีหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ คุณว่าที่เธอมาหาอาเล็กจะมาด้วยสถานะอะไรกัน?”

นรมนนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกับว่าเพิ่งจะคิดปัญหานี้ออก

“ความหมายของคุณคือ เธอแอบอ้างสถานะเป็นแม่มาหาอาเล็กเหรอ? แต่ว่าไม่ถูกซิ แม่ตายไปแล้ว เรื่องนี้อาเล็กก็รู้ ถ้าเธอใช้สถานะแม่มาปรากฏตัวต่อหน้าอาเล็ก แล้วอธิบายเรื่องที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง? ในเมื่อตอนนั้นทั้งคุณแม่และคุณพ่อต่างก็ได้โดนระเบิดตายไปพร้อมกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”

คำพูดของนรมนทำให้หัวคิ้วของบุริศร์ขมวดกันแน่น

“และอีกอย่างถ้าคุณป้าใหญ่ใช้สถานะคุณแม่มา แล้วใช้คำแก้ตัวที่สวยงามหลอกอาเล็กได้ งั้นอาเล็กจะมีเหตุผลอะไรที่ไม่ต้องการให้ฉันรู้ด้วยล่ะ? นี่มันไม่ถูกต้องตามหลักนี่”

การคาดเดาของนรมนทำให้บุริศร์เคร่งขรึมขึ้นมาอีกครั้ง

ใช่ ไม่ผิด

ถ้าหากนงลักษณ์มาด้วยสถานะของคิมจริง ๆ หรือว่าหลอกอะไรธรณีได้ ก็คงจะไม่ได้ไม่อยากให้นรมนรู้หรอกมั้ง