ตอนที่ 1226
บทที่ 1226 ผมไม่อยากทำให้คุณลำบาก
October 31, 2026
บุริศร์ยังไม่ทันคิดตกจะจัดการอย่างไรดี นรมนก็เงยหน้าขึ้น ทำให้บุริศร์วางมือถือไว้ข้างหลังอัตโนมัติ
“ดีใจที่คุณมีความสุข”
บุริศร์ยิ้มบางๆ พูดขึ้น
นรมนพูดอย่างมีความสุข “แน่นอน สถานที่สวยๆ อย่างนี้พวกนั้นอิจฉาจะตาย พากันถามฉันที่นี่ที่ไหน”
“คุณบอกพวกเขาหรือ”
“จะทำงั้นได้ไง ถึงฉันอยากจะให้การท่องเที่ยวของเราที่นี่พัฒนาขึ้น แต่ฉันก็ไม่โง่หรอกนะ ถ้าบอกพวกเขา ไม่เป็นการเปิดเผยตำแหน่งพิกัดของเราหรือ ฉันไม่มีทางถูกหลอกค่ะ”
นรมนเหมือนเด็กเล็กๆ รู้สึกภาคภูมิใจ ท่าทางอย่างนั้นทำให้บุริศร์ชอบมาก แต่เพราะเรื่องของเจตต์ เขายังไม่ค่อยวางใจ
“นรมน”
“คะ”
นรมนเงยหน้ามองบุริศร์อีกครั้ง
สายตาของเธอตื่นเต้นดีใจ ทำให้บุริศร์ไม่กล้าพูดออกไป
“ไม่มีอะไร ชอบก็ดูเยอะๆ เดี๋ยวจะนอนแล้ว”
“ค่ะ”
นรมนพยักหน้ารับ ออกไปคุยต่อข้างนอก
บุริศร์หยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง มองรายงานตรวจร่างกายในมือ แล้วหรี่ตา
ถูกพิษตะกั่ว?!
เจตต์ถูกพิษตะกั่วได้อย่างไร
อีกอย่างตอนเขาแต่งงานกับขวัญตาน่าจะตรวจร่างกายแล้วสิ
ไม่ได้ตรวจเจอหรือ
บุริศร์รู้สึกปวดหัว
เขาส่งรายงานนี้ให้เจตต์ ถามเขา “ผลตรวจร่างกายของนายดูเองละกัน ในร่างกายมีสารเคมีประเภทตะกั่ว ตอนแต่งงานไม่ได้ตรวจร่างกายหรือ”
เจตต์แปลกใจกับรายงานนี้อย่างเห็นได้ชัด ตอบเขา “ตอนที่จดทะเบียนฉันรถคว่ำอยู่โรงพยาบาลพอดี ฉันจะตรวจร่างกายยังไง”
“งั้นถึงยังไงหมอก็น่าตรวจเจอร่างกายนายมีตะกั่วมากเกินไปสิ”
นี่คือเรื่องที่บุริศร์คิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ
เจตต์เงียบไป
จริงสิ
ตอนที่เขารถคว่ำอยู่โรงพยาบาลน่าจะตรวจร่างกายทุกด้านแล้ว ทำไมถึงตรวจไม่เจอว่ามีตะกั่ว
และรายงานนี้เป็นคนของบุริศร์ จะต้องเป็นความจริงแน่
หรือที่โรงพยาบาลมีคนตั้งใจลบข้อมูลการตรวจร่างกายของเขา
“เจตต์ ยังมีความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง”
คำพูดของบุริศร์ทำให้เจตต์อึ้งนิดหนึ่ง
“อึม”
“ตอนที่นายอยู่โรงพยาบาลมีคนวางยา ตอนนั้นก็เลยยังตรวจไม่เจอ”
ความเห็นของบุริศร์ทำให้เจตต์ส่ายหน้า
“เป็นไปไม่ได้! ขวัญตาดูแลฉันตลอดเวลา นายคงไม่ได้จะบอกฉันขวัญตาน่าสงสัย อยากให้ฉันถูกพิษตะกั่วหรอกนะ มันมีประโยชน์อะไรกับเธอ พวกเราไม่เคยป้องกันการตั้งครรภ์ด้วยซ้ำ ถ้าหากเธอวางยาพิษตะกั่วจริงๆ เธอไม่กลัวจะเป็นอันตรายกับลูกในอนาคตหรือไง”
เจตต์เพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินบุริศร์พูดขึ้น “ดูเหมือนนายจะมองข้ามไปคนหนึ่ง”
“ใครเหรอ”
“ผู้หญิงที่อยากแต่งงานกับนาย นักศึกษาอรอุรชา”
คำพูดของบุริศร์ทำให้ในหัวของเจตต์มีภาพใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งลอยเข้ามาในหัว
เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง
“เป็นไปไม่ได้มั้ง”
“ฉันก็ไม่รู้ นายไปสืบเองละกัน”
เจตต์ถามน้ำเสียงเคร่งขรึม “นรมนรู้เรื่องนี้มั้ย”
“ยังไม่ได้บอก เมียฉันมาเที่ยว ไม่อยากให้เธอไม่สบายใจ”
บุริศร์พูดอย่างไม่เกรงใจ
เจตต์พูดเสียงแผ่วเบา “ดีที่สุดอย่าบอกเธอ ฉันแก้ไขเรื่องของฉันเอง ไม่ง่ายกว่าเธอจะได้ไปเที่ยวกับนายและลูกๆ อย่าเล่าเรื่องที่รบกวนจิตใจเธอ”
“ฉันก็รักเมียของฉัน นายดูแลตัวเองให้ดีก็พอ ฉันไม่บอกเรื่องสุขภาพนายได้ แต่นายก็ต้องรับปากด้วยจะไม่ทำให้เธอเป็นห่วง นายรู้มั้ย ฉันทนไม่ได้ที่เห็นเธอเป็นห่วงนาย”
“รู้แล้ว คนขี้หึง”
เจตต์วางมือถือแล้ว ดวงตาเคร่งขรึมทีเดียว
ถ้าหากในร่างกายเขามีตะกั่วจริงๆ เช่นนั้นถ้าเขามีลูกกับขวัญตาจะทำอย่างไรล่ะ
เจตต์กังวลใจมาก
ลูกที่มีพิษตะกั่วจะเก็บไว้ไม่ได้ ถึงตอนนั้นเป็นห่วงสุขภาพของขวัญตา และจิตใจของขวัญตาจะต้องไม่อยากเสียเด็กคนนี้ไปแน่ๆ
เจตต์กระวนกระวาย
เขารีบมายืนข้างๆ ขวัญตา กอดเธอจากด้านหลัง
“เป็นอะไรไปคะ”
เพราะการตายของพรรษา สองสามวันนี้เจตต์อารมณ์ไม่ดี ตอนนี้เขากอดเธอจากข้างหลัง ขวัญตาเข้าใจว่าเขานึกถึงพรรษาอีกแล้ว จึงกระซิบถาม
เจตต์รู้สึกขัดแย้งในใจเหลือเกิน
พวกเขาแต่งงานกันไม่กี่วัน ต่อให้ท้องก็ยังมองไม่ออก แต่เขาจะพูดกับขวัญตาอย่างไร
เจตต์ยิ่งรู้สึกสับสน
ขวัญตาไม่รอคำตอบจากเขา หันไปมองเจตต์ รู้สึกว่าในดวงตาของเขามีความลังเล ก็อดสงสารไม่ได้ “ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น เชื่อฉันนะคะ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณค่ะ”