ตอนที่ 1228
บทที่ 1228 เขาแข็งแกร่งเกินไป
October 31, 2026
“เล่ามาสิ”
วินเซนต์ก็ตื่นเต้น
ลูกน้องรีบรายงาน “ปองภพเดิมไม่ใช้ชื่อนี้ เปลี่ยนชื่อไปครับ เคยเป็นเถ้าแก่โรงงานเฟอร์นิเจอร์เล็กๆ ในเมืองชลธี เป็นเพื่อนนักเรียนกับพรรษา ต่อมาไม่รู้เพราะเหตุใดกิจการเจ๊ง ดื่มเหล้ากับพรรษา หลังจากนั้นก็หายตัวไป”
วินเซนต์ย่นคิ้วนิดหนึ่ง
“เรื่องนี้มีอะไรแปลก”
“ไม่มีครับ แต่ที่แปลกก็คือ ตอนที่เขาออกจากเมืองชลธีเขาส่งภรรยาไป หลังจากนั้นก็เปลี่ยนชื่อแซ่”
ได้ยินลูกน้องเล่าอย่างนี้ วินเซนต์ยิ่งขมวดคิ้วแน่น
ถ้าแค่กิจการเจ๊ง ถึงกับต้องเปลี่ยนชื่อแซ่เชียวหรือ ถ้าหากเขาไปจากเมืองชลธี หลบซ่อนชื่อแซ่เพื่อไม่ให้เรื่องที่ตัวเองเคยทำในอดีต แต่ดูความสำเร็จยี่สิบกว่าปีนี้ของปองภพ ก็แค่คนดูแลกาสิโนกลางๆ เท่านั้น และยังทอดทิ้งลูกตัวเอง นี่คือจุดที่เขาน่าแปลกมากที่สุด
“มีข้อมูลอะไรที่ยังไม่ได้หามั้ย”
“ครับ พวกเราสืบได้ว่าอรอุรชาคือลูกสาวแท้ๆ ของเขา”
วินเซนต์หรี่ตาทันที
“ใครนะ”
“อรอุรชา”
การบอกเล่าของลูกน้องทำให้วินเซนต์คิดเชื่อมโยง
ยี่สิบกว่าปีก่อนปองภพรู้จักพรรษา ก่อนพรรษาตายถูกวางยาพิษ ยี่สิบกว่าปีต่อมา ลูกสาวของปองภพอรอุรชารู้จักเจตต์ และเจตต์ก็ถูกวางยาพิษตะกั่ว
บังเอิญงั้นหรือ
พวกเขาเป็นพ่อลูกกัน ถ้าหากบอกว่าบังเอิญ จะสมเหตุสมผลหรือ
วินเซนต์รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้
“สืบต่อไป ดูสิอรอุรชากับปองภพเริ่มติดต่อกันตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ครับ”
ลูกน้องรีบออกไปทันที
งานต่อเนื่องที่ต้องใช้ความคิดเยอะทำให้วินเซนต์ปวดหัว
เขานวดขมับแล้วส่ายหัว
“พี่วินเซนต์ ที่บ้านพี่เกิดเรื่องแล้ว”
ลูกน้องอีกคนเข้ามารายงาน
วินเซนต์สายตาเย็นชาขึ้นทันที
ที่บ้านหรือ
ทรรศยา
บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบขึ้นมาทันที
“คนล่ะ”
“ถูกจับไว้แล้ว แต่พี่น้องเราบาดเจ็บหลายคนครับ”
ลูกน้องไม่กล้าพูดอะไรมาก แต่เห็นได้ชัด น้ำเสียงไม่ดีนัก
ทรรศยาตัวปลอมอาละวาดทุกวัน ต่อให้รู้ว่าตัวเองหนีไม่ได้ ก็ยังสร้างความวุ่นวายให้ทุกคน
ทุกคนคิดว่าผู้หญิงอย่างนี้ฆ่าทิ้งดีกว่า ในเมื่อเธอไม่ใช่ทรรศยาตัวจริง ไม่ใช่คนที่เป็นแสงสว่างในใจพี่วินเซนต์ ทำอย่างไรได้ใบหน้านั้นเหมือนกับทรรศยาอย่างกับแกะกลับทำให้วินเซนต์ลงมือไม่ได้
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ทำศัลยกรรม แต่หน้าตาเหมือนกับทรรศยามากจริงๆ
วินเซนต์เดินออกไปข้างนอก
“นายดูแลที่นี่ไปก่อนละกัน”
ผู้หญิงร้ายกาจ!
ยังไม่ล้มเลิกความคิดอีกหรือ
มุมปากวินเซนต์ยิ้มโหดเหี้ยม ทำให้รู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง
ทุกคนไม่กล้าหายใจ มองวินเซนต์เดินลับไป แรงกดดันหายใจไม่ออกนั้นหายไป
“นายคิดว่าครั้งนี้พี่วินเซนต์จะ...”
ลูกน้องคนหนึ่งถามเพื่อน
ลูกน้องอีกคนหนึ่งส่ายหน้า “นายกล้าคุยเรื่องพี่วินเซนต์ อยากตายหรือไง”
สีหน้าอีกฝ่ายซีดเผือด รีบหุบปาก มองซ้ายมองขวา เห็นว่านอกจากพวกเขาสองคนไม่มีคนอื่นได้ยินก็ค่อยโล่งอก
วินเซนต์ใช่ว่าไม่รู้ความคิดของลูกน้อง เขากลับมาถึงคฤหาสน์รู้สึกโกรธจัด ยังไม่ทันเข้าประตูก็ได้กลิ่นคาวเลือด
“พี่วินเซนต์ พี่กลับมาแล้ว”
หัวหน้าทีมนรวุฒิรีบเข้าไปหา สีหน้าไม่สู้ดีนัก
“พี่น้องเราบาดเจ็บกี่คน”
วินเซนต์สายตาเย็นชาจนน่ากลัว
นรวุฒิพูดอย่างเสียใจ “ห้าคนครับ เป็นพี่น้องที่พวกเราเลื่อนตำแหน่งตั้งแต่ตอนนั้น มีคนเลือดออกมาก ส่งไปโรงพยาบาลรักษาแล้ว ยังไม่รู้เป็นยังไงบ้าง”
สายตาวินเซนต์เย็นชากว่าเดิม
“เธอล่ะ”
คำว่า “เธอ” เหมือนกัดฟันพูดออกมา เกลียดชังเข้ากระดูกดำ
นรวุฒิโกรธมากทีเดียว แต่ต่อหน้าวินเซนต์จึงระงับอารมณ์ไว้
ผู้หญิงคนนั้นคอยหาเรื่อง ทำร้ายพี่น้องทุกวัน ก่อนหน้านี้ไม่เจ็บหนักยังพอว่า ในที่สุดถูกวินเซนต์กักบริเวณแล้ว อยากจะหนีก็พอจะเข้าใจได้ แต่ทุกคนยังไม่รู้เธอเป็นใคร ก็ทำร้ายพี่น้องบาดเจ็บอีกแล้ว
วันนี้พี่น้องบาดเจ็บหนัก ใครจะไปรู้พรุ่งนี้ผู้หญิงคนนั้นจะฆ่าใครอีกหรือเปล่า
เธอเป็นระเบิดเวลา พร้อมระเบิดที่นี่และวินเซนต์ได้ทุกเมื่อ
เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ นรวุฒิก็รู้สึกเป็นกังวล
“พี่วินเซนต์ ผมคิดว่าผู้หญิงคนนี้อันตรายมาก สู้กำจัดเธอไปเลยจะดีกว่า”
เขาเพิ่งพูดจบ สายตาพิฆาตก็ยิงเข้ามาที่หน้าเขา
เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกควบคุมตั้งแต่หัวจรดเท้า รังสีพิฆาตที่เย็นเยียบและน่าสะพรึงทำให้เขาเข้าใจทันทีตัวเองสะกิดต่อมโมโหของวินเซนต์เข้าแล้ว
ทรรศยาคือความเจ็บปวดที่ลึกที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของวินเซนต์มาตลอด แม้จะรู้ทั้งรู้ผู้หญิงคนนี้คือสายลับ รู้ดีผู้หญิงคนนี้มีเจตนาไม่ดี รู้ดีผู้หญิงคนนี้นำหายนะมาให้พี่น้อง แต่วินเซนต์ยังคงไม่คิดจะปล่อยมือ