บทที่ 1229 ผู้ชายคนนี้คือปีศาจ

ร่างแข็งแกร่งกำยำกดทับลงมาทันที

“วินเซนต์ ไปให้พ้น!”

หญิงสาวหน้าถอดสี

วินเซนต์กลับแสยะยิ้ม ยิ้มที่ดูโหดเหี้ยม โกรธแค้น กระทั่งยังมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูกอีกด้วย

“ได้ยินว่าเธอทำร้ายห้าคนหรือ ฮึ เก่งนักหรือไงเกวลิน”

ใช่แล้ว

เธอชื่อเกวลิน ไม่ใช่ทรรศยา

แต่เธอหน้าตาเหมือนทรรศยามาก

จะพูดว่าเหมือนกันทั้งหมดก็ไม่ได้

ที่จริงดวงตาของเกวลินไม่ไร้เดียงสาเหมือนทรรศยา

ในสายตาของทรรศยานอกจากตัวเองก็คือทีม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ดวงตานั้นเหมือนดวงดาว มีแต่วินเซนต์เพียงคนเดียว

แต่ดวงตาของเกวลินมีอะไรหรือ

รังสีอำมหิต! ความโกรธแค้น! กระทั่งความเกลียดชัง!

ใช่แล้ว!

เธอเกลียดเขา!

แล้วอย่างไรล่ะ

รอยยิ้มของวินเซนต์ทำให้เกวลินรู้สึกขนพองสยองเกล้า ขณะที่คิดจะตอบโต้ หนีไปจากที่นี่ ตอนที่ทำร้ายพี่น้องของเขา เธอก็รู้ว่าตัวเองหนีไม่พ้น หรือถึงกับตายในมือผู้ชายคนนี้ แต่นั่นแล้วอย่างไรล่ะ

เธออยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ ไม่ได้!

เธอยังมีคนสำคัญต้องไปช่วย

แต่เมื่อเห็นวินเซนต์ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองจะต้องตายที่นี่แน่ๆ

“พูดมาสิ!”

วินเซนต์บีบคางเธอทันที การแสดงออกที่เย็นชาเหมือนนกเหยี่ยวที่ถูกยั่วโมโห เสี่ยงที่จะถูกแยกศพตลอดเวลา

ในใจเกวลินแม้จะกลัว แต่ทำแล้วก็คือทำแล้ว

เธอต้องไปจากที่นี่!

“ใช่! คุณจะฆ่าฉันใช่มั้ย วินเซนต์ เมื่อฉันฆ่าคุณไม่ได้ หน้าที่ของฉันไม่สำเร็จ คนที่ฉันแคร์ที่สุดจะไม่ปลอดภัย คุณไม่ตายเขาก็ตาย ฉันไม่มีทางเลือก”

“เขา ผู้ชายของเธอหรือ”

สายตาของวินเซนต์ขรึมลงทีเดียว

หลายวันมานี้ ผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนหอยตัวหนึ่ง ทำอย่างไรก็เปิดปากเธอไม่ได้ วันนี้ในที่สุดเธอก็พูดแล้ว และยังพูดเรื่องที่ทำให้วินเซนต์โกรธ

ผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของแล้ว

ไม่แปลก

ผู้หญิงที่มีเสน่ห์สะสวย จะไม่มีคนมาจีบได้อย่างไร

แต่การรับรู้เช่นนี้กลับยั่วยุวินเซนต์

เกวลินมองเขาไม่กลัวตาย พูดคอแข็ง “ใช่แล้ว คนรักของฉัน คู่หมั้นฉัน ขอแค่ฆ่าคุณได้ ฉันจะได้กลับไปแต่งงานกับเขา”

“คนรักหรือ คู่หมั้นงั้นหรือ”

เสียงของวินเซนต์จู่ๆ ก็เบาลง มุมปากถึงกับมีรอยยิ้ม แต่ตอนนี้ยิ่งทำให้รู้สึกน่ากลัวมากขึ้น

เหมือนกับอสูรในวังอสูร แสยะยิ้มออกมาก่อนฆ่าคน มีเสน่ห์แต่ก็ทำให้รู้สึกขนหัวลุก

“คุณ คุณจะทำอะไร”

ครั้งแรกที่เกวลินรู้สึกเสียใจ

เสียใจที่ไม่น่ายั่วโมโหผู้ชายคนนี้ แต่น่าเสียดายที่ทุกอย่างสายไปแล้ว

วินเซนต์เงยหน้า สายตาที่แดงก่ำและบ้าคลั่งทำให้เกวลินดิ้นรนทันที

ดูเหมือนเธอจะรับรู้อะไรบางอย่าง

“วินเซนต์ กล้าดียังไง!”

เสียงของเธอแหลมสูง เหมือนคมมีดกรีดบนกระจก บาดหูจนแทบทนไม่ไหว

วินเซนต์กลับยิ้ม ยิ้มที่บ้าคลั่ง

“ทำร้ายพี่น้องฉัน และยังคิดจะข้ามศพฉันไปพลอดรัก เกวลิน เธอคิดว่าโลกนี้มีอะไรได้มาง่ายๆ งั้นหรือ เธอคิดว่าคนอย่างวินเซนต์ให้เธอรังแกได้ง่ายๆ ท้าทายฉันง่ายๆ หรือ”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่ทำเพื่อชีวิตของคู่หมั้น จริงๆ!”

เกวลินกลัวแล้ว

ความกลัวที่ผุดขึ้นมาในใจเข้าไปในกระดูก

แต่เธอถอยไม่ได้

ถ้าถอยแล้วคู่หมั้นของเธอจะทำอย่างไร

คนพวกนั้นจะฆ่าเขา

สายตาของเกวลินเย็นชาทันที

“วินเซนต์ ถ้าคุณกล้าแตะฉัน ฉันจะตายให้ดู”

“อ้อ งั้นก็ตายเลย”

ตอนที่วินเซนต์พูด เสียงเบามาก เบาจนเหมือนเสียงพึมพำระหว่างคนรัก แต่คำพูดนั้นแทงใจขนาดนี้ เย็นชาขนาดนี้ เย็นชาจนเหมือนโลกใบนี้ถูกแช่แข็ง

เกวลินถึงกับเห็นความหมดหวังและเจ็บปวดรวดร้าวในสายตาของเขา

เป็นไปได้อย่างไร

ผู้ชายตรงหน้าที่โหดเหี้ยมเจ็บปวดรวดร้าวเป็นด้วยหรือ

เกวลินเหม่อแค่นิดเดียว เสียงแควกดังขึ้น เสื้อผ้าบนตัวถูกฉีกแล้ว

ลมเย็นนำความอับอายแทบแทรกแผ่นดินมาทำให้เกวลินกรีดร้องทันที

“วินเซนต์ อย่าทำฉัน! อย่าทำฉัน! ฉันมีคู่หมั้นแล้ว เราจะแต่งงานกัน ขอร้องล่ะ ฆ่าฉันก็ได้ ใช่ ฆ่าฉันได้ ฉันทำร้ายพี่น้องคุณใช่มั้ย หักมือหักขาฉันก็ได้ จะกรีดเลือดฉันก็ได้ ขอร้องล่ะ อย่าแตะต้องฉัน!”

ตัวของเธอเป็นของเขา

วินเซนต์จะแตะต้องตัวเธอได้อย่างไร

สายตาเกวลินที่ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้นเผยความหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก ถึงกับอยากจะกัดลิ้นตาย แต่วินาทีต่อมา คางของเธอก็ถูกวินเซนต์บีบ

“ฉันบอกแล้วไง ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอจะตายไม่ได้ ต่อให้ยมทูตจะมารับเธอไป ฉันก็ไม่ยอม เกวลิน ฉันจำได้เคยบอกเธอแล้ว ขอแค่เธอเชื่อฟัง อยู่ที่นี่แต่โดยดี ฉันจะหาทุกอย่างที่ดีที่สุดในโลกนี้มาให้เธอ นอกจากไปจากที่นี่ ฉันให้เธอได้ทุกอย่าง แต่ทำไมเธอไม่รู้จักเชื่อฟังล่ะ แล้วยังมีใจคิดถึงคู่หมั้นอีก! อยากกลับไปแต่งงานงั้นหรือ จะบอกให้เอาบุญ ฉันไม่อนุญาต! คนอย่างวินเซนต์ไม่อนุญาต ตายก็ตายไม่ได้ รู้มั้ย”

เสียงของวินเซนต์เบาเหมือนคนรัก แต่วินาทีต่อมาเขาถอดกางเกงของตัวเอง ครอบครองเรือนร่างของเกวลินทันที

ไม่!

เกวลินเจ็บจนสั่นเทาไปทั้งตัว

เธอดิ้นรน ผลักไส แต่ไม่อาจสู้แรงของวินเซนต์ได้

เธอพยายามรักษาพรหมจรรย์มายี่สิบเอ็ดปี เพื่อคู่หมั้นของเธอ แต่กลับถูกวินเซนต์พรากไปแล้ว

ตอนนี้แม้แต่แรงจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายยังไม่มี

ความเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกทึ้งทำให้เกือบเป็นลม แต่ก็เป็นลมไม่ได้