บทที่ 1230 ฉันจะให้เธอฝังไปพร้อมกับทมโภลี

สีหน้าเกวลินประหลาดใจทันที ความประหลาดใจนี้สะท้อนไปถึงวินเซนต์

“ว่าไง ยังคิดอีกหรือคนรักของเธอจะมาช่วย ตัดใจซะเถอะ ถ้าเขารักเธอจริง เขาไม่ปล่อยให้เธอเข้ามาในวังอสูรของฉันหรอก”

คำพูดวินเซนต์เย็นชาไร้ความปรานีทำให้ความหวังของเกวลินที่เพิ่งถูกจุดขึ้นมาดับมอดลง

เหมือนเธอถูกคำพูดของวินเซนต์แทงบาดเจ็บ เม้มริมฝีปากจ้องวินเซนต์เกลียดชัง ใช้สายตาจ้องเขาสับให้เป็นชิ้นๆ

เห็นความโกรธแค้น ความเสียใจของเธอ น่าแปลกที่ใจของวินเซนต์เจ็บปวด

ใบหน้านี้ช่างเหมือนทรรศยา

เขาพูดจาโหดร้ายกับใบหน้าของทรรศยาได้อย่างไร ถึงกับทำเรื่องที่โหดเหี้ยมอย่างนั้น!

เขาถึงกับใช้วิธีบังคับเพื่อให้ได้ผู้หญิงคนหนึ่ง!

ช่างน่าขันเหลือเกิน!

นี่คือเรื่องที่ตัวเองเคยดูแคลนมากที่สุด แต่ตอนนี้เขากลับทำเสียเอง ไม่ใช่แค่ทำแล้ว แต่ยังทำกับคนที่หน้าเหมือนทรรศยา ความรู้สึกเหมือนเขาทำร้ายทรรศยา

ในใจของวินเซนต์หงุดหงิด กระแทกประตูเดินออกไป

กระทั่งวินเซนต์ออกจากห้องไป ประสาทตึงเครียดของเกวลินถึงค่อยผ่อนคลายลงได้ในที่สุด

เธอห่อไหล่ รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว โดยเฉพาะตรงนั้น เจ็บจนแทบขาดใจ

ผู้ชายชั่วช้า!

เขาทำลายเธอ!

เธอจะต้องฆ่าเขาให้ได้!

ต้องทำให้ได้!

เกวลินแอบสาบานในใจ

วินเซนต์เดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว ลูกน้องส่งโทรศัพท์ให้เขา

เขาไม่รีบรับสาย แต่ถือโทรศัพท์เดินเข้าไปในห้องหนังสือ ถึงค่อยพูดขึ้นเสียงเย็น “ส่งผู้หญิงของตัวเองมาถึงเตียงผม คุณช่างกล้าหาญจริงๆ”

คำพูดนี้ทำให้ผู้ให้ผู้ชายที่อยู่ปลายสายสูดลมหายใจแรง

“วินเซนต์ เธอไม่มีทางนอนกับคุณ คนที่เธอรักคือผม!”

“แล้วยังไงล่ะ ผมไม่เคยบอกว่าต้องการผู้หญิงที่เต็มใจ อีกอย่างเธอเหมือนทรรศยาขนาดนั้น ทำไมผมต้องเก็บเธอให้คุณด้วย อีกอย่างนี่คือแรงจูงใจที่คุณส่งเธอมาหาผมไม่ใช่หรือ”

วินเซนต์ไม่สนใจสักนิดคนอื่นจะรู้ว่าตัวเองคิดอะไร

ความรู้สึกที่เขามีต่อทรรศยาใครๆ ก็รู้ ขอแค่สืบหน่อยก็รู้หมดแล้ว ตอนนี้อีกฝ่ายอุตส่าห์พยายามเต็มที่ หาตัวแทนส่งมาหาเขาถึงที่

วินเซนต์หัวเราะเสียงเย็น สายตาไม่มีความอบอุ่นใดๆ การแสดงออกนั้นเหมือนผีร้ายในนรก อสูรแห่งวังอสูร ไม่มีความรู้สึกแบบมนุษย์นานแล้ว

อีกฝ่ายเงียบงันไปครู่หนึ่ง อาจจะกำลังระงับอารมณ์ อาจกำลังคิดจะสนทนากับคนอย่างวินเซนต์อย่างไรดี

“ว่าไง คิดจะใช้ผู้หญิงยั่วยวนงั้นหรือ หรืออยากจะวิงวอนดี”

คำพูดของวินเซนต์ทำให้ปลายสายตะลึงไปอีกครั้ง

เขาเป็นคนที่รับมือได้ยากจริงๆ

“วินเซนต์ ถ้าผมบอกคุณเกวลินมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับทรรศยา คุณจะลองพิจารณาเมตตากับเธอหน่อยได้มั้ย”

คำพูดของอีกฝ่ายทำให้วินเซนต์ชะงักทันที

ใบหน้าของเกวลินเป็นธรรมชาติ เขาก็เคยคิดในโลกนี้จะมีคนที่หน้าตาเหมือนกันได้ขนาดนี้หรือ แต่พวกเธอนามสกุลก็ไม่เหมือนกัน จะมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันได้ยังไง

วินเซนต์เงียบ เขากำลังรอ

รอผู้ชายคนนั้นเป็นฝ่ายพูดก่อน

ตอนนี้ ถ้าเขาแสดงความกังวลและสนใจ เช่นนั้นเขาก็แพ้แล้ว

อีกฝ่ายก็รอ รอให้วินเซนต์ถาม ความรู้สึกของวินเซนต์ต่อทรรศยาเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็รู้

นับแต่ทรรศยาตาย วินเซนต์ก็เหมือนกลายเป็นปีศาจอย่างสิ้นเชิงแล้ว ทำให้ตัวเองกลายเป็นมีดฆ่าคน ไม่มีความรู้สึก ไม่รู้จักเหนื่อยล้า คนที่ได้ยินชื่ออินทรีต่างก็ขวัญหนีดีฝ่าย

ข้อเสียอย่างเดียวของเขา จุดอ่อนอย่างเดียวของเขาก็คือทรรศยา คนที่เกี่ยวข้องกับทรรศยาทางสายเลือดเขาก็จะแคร์ด้วยใช่มั้ย

อีกฝ่ายคิดอย่างนี้

ผู้ชายสองคนพลันตกอยู่ในทางตัน

นี่คือเกม ดูว่าใครกันจะสงบได้มากกว่า ใครกันจะรอดไปได้

เห็นได้ชัด วินเซนต์ชนะเล็กน้อย

ในที่สุดอีกฝ่ายรอวินเซนต์พูดก่อนไม่ไหว ถามขึ้นอย่างร้อนใจ “ที่ผมพูดคุณไม่ได้ยินหรือ”

“ได้ยินแล้วยังไง ต่อให้เป็นน้องสาวแท้ๆ ของทรรศยา แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ใช่ทรรศยา ถ้าคุณทำให้ทรรศยาฟื้นจากความตายมายืนข้างหน้าผม บางทีผมอาจจะพิจารณาคำร้องขอของคุณ ในเมื่อเพื่อทรรศยาแล้วแม้แต่ความเชื่อที่ผมเคารพที่สุดยังทิ้งมาแล้ว ยังมีเรื่องอะไรที่จะทิ้งไม่ได้อีก คุณส่งทรรศยามาอยู่ต่อหน้าผมได้ไหมล่ะ ทรรศยาตัวเป็นๆ!”

อีกฝ่ายถึงกับตะลึงงันเมื่อได้ยินวินเซนต์พูดเช่นนี้

ทำให้คนตายฟื้น

จะเป็นไปได้อย่างไร

อีกอย่างทรรศยาตายไปตั้งหลายปีแล้ว เผาเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว เขาจะไปเอาทรรศยาที่ไหนมาให้เขาล่ะ

วินเซนต์ก็รู้เรื่องนี้ อดที่จะหัวเราะเสียงเย็นไม่ได้ “ดังนั้นคุณไม่ต้องพูดละกัน ถึงแม้ผมจะไม่รู้คุณเป็นใคร และไม่รู้เหตุผลที่คุณส่งเกวลินมาที่นี่คืออะไรกันแน่ แต่ผมอยากจะบอกคุณ ผมจะรับผู้หญิงคนนี้ไว้ เมื่อกี้นี้ เธอเป็นผู้หญิงของผมแล้ว ผมไม่รักเธอก็ได้ แต่เห็นแก่ที่เธอหน้าเหมือนกับทรรศยาอย่างเหลือเชื่อ ผมจะไว้ชีวิตเธอ ลาก่อน คู่หมั้นของเกวลิน”

พูดจบวินเซนต์ก็ตัดสายทิ้งทันที

หัวใจที่ด้านชาของเขาในตอนแรกกลายเป็นเจ็บปวด จากนั้นก็แผ่ออกไป ค่อยๆ คืบคลานไปทั่วสรรพางค์กาย เจ็บปวดจนเกือบเป็นตะคริว

วินเซนต์ฟุบกับโต๊ะหนังสือหอบหายใจ รู้สึกเหมือนถูกคนกดหน้าอก หายใจลำบาก

ญาติของทรรศยาอย่างนั้นหรือ

เก้าปีก่อน เขาไม่ได้อยู่เคียงข้างตอนที่ทรรศยาต้องการเขา ถึงกับไม่อาจรักษาเธอให้เป็นศพที่สมบูรณ์ได้ เก้าปีต่อมา เขาทำร้ายญาติของทรรศยาอย่างนั้นหรือ