บทที่ 1231 เขาไม่ได้รักเธอสักนิด

เกวลินร้องไห้หลังจากที่วินเซนต์ออกไป แต่เป็นการร้องไห้เงียบๆ

ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คน

เธอคิดถึงคนรักของเธอ

โทรศัพท์นั้นใช่เขาโทรมาไหม

เขาจะขอเธอคืนจากวินเซนต์มั้ย

เธอไม่ได้เรื่องจริงๆ

นอกจากฆ่าวินเซนต์ไม่ได้ และยังทำให้ตัวเองต้องเสียความบริสุทธิ์อีก เธอจะกลับไปมองหน้าเขาได้อย่างไร

เกวลินอยากจะไปอาบน้ำ ชำระล้างกลิ่นของวินเซนต์บนตัว แต่เมื่อเธอขยับตัวก็เจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บจนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

สัตว์เดรัจฉาน!

เขาไม่ใช่คน!

คิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น เกวลินหวาดกลัวเหลือเกิน

เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายจะเลวได้ถึงขนาดนี้

ไม่สิ!

เธอควรจะรู้ แต่เธอตั้งใจมองข้ามมันไป

เธอคิดว่าตัวเองไม่น่าจะโชคร้ายขนาดนั้น ไม่เจอคนบ้าอย่างนี้ ถึงกับลำพองใจว่าตัวเองมีฝีมือดี ใครจะไปคิดไม่อาจใช้สักกระบวนท่ากับวินเซนต์ได้

ตอนนี้ตกอยู่ในสภาพนี้ ถือว่าตัวเองหาเรื่องใส่ตัวละกัน

วินเซนต์ไม่มีความแค้นกับเธอ ตัวเองทำไมถึงมาฆ่าเขาล่ะ

ก่อนหน้านี้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำวินเซนต์คือใคร

เพราะเขา!

คนรักของเธอบอกว่าวินเซนต์ขวางทางเขา เขากลุ้มใจมาก ถ้าหากตัวเธอช่วยเขากำจัดวินเซนต์ได้ เขาจะรู้สึกซาบซึ้งมาก

เขาบอกว่า ถ้าวินเซนต์ตายแล้ว เขาจะแต่งงานกับเธอ ชาตินี้เขาจะไม่ทิ้งเธอไปไหน

คำสาบานที่สวยงามเช่นนี้ เธอก็โง่เชื่อแล่นมาที่นี่แล้ว

มาหาวินเซนต์ถึงที่ โอ้อวดฝีมือตัวเองเลิศเลอ คิดว่าฆ่าวินเซนต์เป็นเรื่องง่ายเหมือนดีดนิ้ว แต่นึกไม่ถึงตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

เกวลินขดตัวสั่นเทา สองมือกอดเข่าตัวเอง ซุกหน้าระหว่างสองขา

เธอเป็นอะไรไป

ก่อนหน้านี้ เธอเคยเข้าแข่งขันศิลปะการต่อสู้และได้รับรางวัล แต่เธอไม่เคยฆ่าคนมาก่อน

เพื่อเขา เธอเหมือนถูกอะไรสิง ถึงกับวิ่งมาฆ่าคนอย่างนั้นหรือ

นั่นคือคนคนหนึ่งนะ

เธอไม่ไตร่ตรองอะไรทั้งนั้นก็มาที่นี่

ตอนนี้เธอเป็นอย่างนี้ เขาอยู่ที่ไหนกัน

เขาจะเจรจากับวินเซนต์ รับเธอกลับไปไหม

ใช่แล้ว!

เขาจะต้องทำอย่างนี้

ในเมื่อเธอรักเขามากขนาดนั้นไม่ใช่หรือ

เกวลินปลอบใจตัวเองอย่างนี้ แต่ตอนนี้ในใจสับสนเหลือเกิน

ตอนนี้เอง วินเซนต์เดินเข้ามา

เกวลินเงยหน้าทันที

วินาทีที่เห็นวินเซนต์ ในใจเกวลินสับสน

เธออยากจะถามเขาคนรักของเธอจะมาขอตัวเธอคืนใช่มั้ย แต่เมื่ออ้าปากแล้วกลับพูดไม่ออก

วินเซนต์ไม่ละเลยสายตาคาดหวังและรังเกียจตัวเอง

เขาเดินเข้ามาไม่พูดอะไร เดินมาที่หน้าเตียง ส่งหลอดยาในมือให้เกวลิน

“ตรงนั้นฉีกขาดใช่มั้ย ทายาเองละกัน”

เกวลินเข้าใจทันทีเขากำลังพูดอะไร ใบหน้าไม่รู้จะอายหรือจะโกรธดี ปัดยาในมือของวินเซนต์ พูดอย่างชิงชัง “ฉันไม่ต้องการความหวังดีจอมปลอมของคุณ ฉันเป็นอย่างนี้ไม่ใช่เพราะคุณหรือ ตอนนี้จะมาทำเป็นมีน้ำใจไม่รู้สึกว่าสายไปหน่อยหรือไง”

สายตาวินเซนต์เย็นชาขึ้น พายุบ้าคลั่งที่ระงับไว้แผ่ไปทั่วดวงตา

หลายปีมานี้น้อยคนนักที่จะกล้าทำอย่างนี้กับเขา

วินเซนต์เดินเข้าไป หยิบยาขึ้นมาอีกครั้ง

“จะทาเองหรือจะให้ฉันทา เลือกเอา”

“ฉันบอกแล้วไม่ต้องการความหวังดีจอมปลอม! ออกไปเดี๋ยวนี้!”

เกวลินปัดยาทิ้งอีกครั้ง

วินเซนต์โมโหจัด

เขาไม่พูดจาอะไรอีก ล็อกตัว เกวลินบนเตียง ดึงริบบิ้นของเธอมามัดมือ จากนั้นเสียงดังแควก ฉีกเสื้อผ้าของเกวลิน

“วินเซนต์ สัตว์ป่า! สารเลว! แกไม่ตายดี! ปล่อยฉัน! ปล่อย!”

เกวลินดิ้นรนสุดแรง แต่รู้สึกว่าเสื้อผ้าตัวเองถูกฉีกไม่เหลือชิ้นดีแล้ว

ความอับอายทำให้เธออยากจะเป็นลมตายไปให้รู้แล้วรู้รอด

วินเซนต์ใบหน้าเย็นชาไม่แสดงอารมณ์อะไรทั้งนั้นเปิดฝาหลอดทายาให้เธอ

ความรู้สึกเย็นกระตุ้นเส้นประสาทรับความรู้สึกของเกวลิน

ความรู้สึกโกรธและอับอายไม่อยากสู้หน้า แต่ก็รู้สึกสบาย

ทายาแล้วความเจ็บปวดก็หายไปมาก

วินเซนต์ทายาให้เธอเสร็จแล้ว ก็ดึงผ้าห่มโยนใส่เกวลิน แล้วลุกขึ้นจากเตียง เดินไปเปิดหน้าต่างๆ หยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ

เขามองท้องฟ้าด้านนอก แต่ในใจกลับไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร

กับทรรศยาครั้งแรก และเป็นครั้งเดียวที่ใจและกายหลอมรวมกัน ทรรศยาก็ฉีกขาดตรงนั้น

ตอนที่เขาเห็นทรรศยาเจ็บขนาดนั้น เขาพูดเงอะงะต่อไปจะไม่แตะต้องเธออีก