ตอนที่ 1238
บทที่ 1238 ผู้ชายของฉันหล่อที่สุด
October 31, 2026
“อย่าเล่น!”
นรมนไม่ชอบเวลาที่บุริศร์จี้ที่สุด วิ่งหนีอย่างเร็ว
“จะหนีไปไหน!”
บุริศร์ทำท่าไล่ สองคนวิ่งเล่นกันเหมือนเด็กๆ เสียงหัวเราะมีความสุขอบอวลสวนหลังบ้าน ทำให้คนที่ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลายมาก
เกวลินมองผ่านหน้าต่างเห็นชายหญิงวิ่งไล่กันข้างนอก ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา
นี่สิถึงจะเป็นรูปแบบความรักในตอนแรกสุด
แต่ความรักของเธอกลายเป็นอะไรกัน
เธอคิดว่าถ้าตัวเองพยายามแล้วจะได้รับความรักที่อยากได้ แต่ตอนนี้กลับพบว่าตัวเองช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน
เกวลินมองนรมนกับบุริศร์ที่อยู่ข้างนอก ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกของวินเซนต์
ผู้ชายคนนั้นไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
เลือดไหลมากขนาดนั้น จะยังรอดชีวิตมั้ย
เกวลินไม่รู้เลย
ที่นี่ไม่มีใครเข้ามาคุยกับเธอ นอกจากนรมน ด้านนอกมีแต่คนของวินเซนต์ เธอมองเห็นความรังเกียจและเคียดแค้นในสายตาของพวกเขา
ในสายตาของพวกเขา เธอคงจะเป็นคนชั่วร้ายมาก
เกวลินยิ้มขมขื่น
เธอทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน
เลือดบนมือเช็ดสะอาดแล้ว แต่เธอยังไม่กล้าหลับตา แค่หลับตาเท่านั้น เกวลินก็เห็นดวงตาหลุดพ้นคู่นั้นของวินเซนต์ เห็นเลือดมากมายขนาดนั้น เธอแทบจะหายใจไม่ได้
ที่แท้การฆ่าคนคือความรู้สึกทรมานขนาดนี้
นรมนรู้สึกเหมือนมีคนเห็นตัวเอง เธอหันไปมอง ก็เห็นเงาหนึ่งที่หน้าต่าง ทันใดนั้นก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
บุริศร์ก็มองตามสายตาเธอ พูดขึ้นเรียบๆ “ทุกคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง พวกเราเข้าไปยุ่งไม่ได้”
“ฉันรู้ค่ะ แค่รู้สึกเศร้าใจเท่านั้น”
นรมนพยักหน้า จูงมือบุริศร์เดินพักหนึ่ง ก็กลับห้อง
ทางเด็กๆ มีข่าวมาแล้ว พวกเขาสนุกมาก
ดูคลิปและภาพที่ลูกน้องส่งมา นรมนยิ้ม “อิจฉาเด็กๆ จัง ไม่ต้องทุกข์ร้อนกังวลอะไร รอโตอีกหน่อยค่อยปวดหัว”
“ลูกหลานก็มีทางของเขาเอง คุณคิดมากทำไมกัน”
บุริศร์เป็นห่วงสุขภาพของนรมน ให้คนปรับเครื่องทำความร้อนอุ่นขึ้นมาก
นรมนมองบุริศร์ พูดเสียงเบา “ถ้าหากต่อไปคุณเกษียณแล้ว พกวเรามาอยู่ที่นี่กันเงียบๆ ดีมั้ยคะ”
“คุณพูดอะไรก็ดี ผมเชื่อคุณ”
บุริศร์ตอบเช่นนี้ทำให้นรมนไม่มีอะไรจะติได้
ขณะที่ทั้งสองคนพูดคุยกัน ด้านนอกก็มีข่าวมา
“ลูกพี่ สืบได้แล้วครับ พ่อของบุณพจน์คือพิรุณ ไม่รู้แม่ของเขาคือใคร หลายปีนี้อยู่เมืองนอก ได้ยินว่ามีอำนาจมากทีเดียว เขามีทีมสังหารในมือ ในวงการชื่อPhantom สามารถรับงานลูกค้า ขอแค่จ่ายไหว ไม่มีใครที่พวกเขาฆ่าไม่ได้ แต่ช่วงสองสามปีมานี้ค่อนข้างเก็บตัว”
บุริศร์ย่นคิ้วนิดหนึ่ง
พิรุณ!
ไม่ได้ยินชื่อนี้มานานมากจริงๆ
ถ้าหากไม่ใช่เพราะนรมนพูดขึ้น เขาคงไม่คิดจะจำชื่อนี้
ไม่รู้แม่เป็นใครงั้นหรือ
เพราะพิรุณไม่ได้บอกบุณพจน์แม่ของเขาคือใครหรือ
บุริศร์คิดถึงป้าโออีกครั้ง
คิดถึงพิษความทรงจำและพิษทองคำในร่างกาย สีหน้าเคร่งขรึมลงมาก
พิรุณคือคนของหมู่บ้านดารายนหรือไม่
ไม่น่าจะใช่
แต่เขาเคยมีความสัมพันธ์ช่วงหนึ่งกับป้าโอ และยังมีลูกชายด้วยกัน
เช่นนั้นทำไมป้าโอไม่วางพิษความทรงจำให้บุณพจน์
หรือทำไมไม่วางแผนกับบุณพจน์ล่ะ
ลูกที่เกิดกับผู้ชายที่ตัวเองรักสำคัญกว่าอย่างนั้นหรือ
ความรู้สึกอยากฆ่าคนผุดขึ้นในใจของบุริศร์ แทบจะควบคุมไม่ไหว
เขาอยากฆ่าคน!
อยากออกไปเจอหน้าบุณพจน์ ตอนนี้เขาอยากไปฆ่ามัน!
มืออบอุ่นคู่หนึ่งจับมือของเขาเบาๆ
ความเดือดดาลและความรู้สึกอยากฆ่าคนของบุริศร์ทันใดนั้นก็คลายลง
เขามองดวงตาอ่อนโยนของนรมน ขมวดคิ้วบางๆ
“คุณอยากพูดอะไรครับ”
“คุณอยากให้ฉันพูดอะไรคะ”
นรมนรับรู้ได้อย่างชัดเจนตอนนี้อารมณ์ของบุริศร์แปรปรวน
เมื่อครู่นี้ เธอแทบจะตกใจตาย
บุริศร์ในสภาพนี้เมื่อไหร่ถึงจะหาย
เธอกลัวจริงๆ
กลัวว่าตัวเองวันหนึ่งไม่อยู่ข้างเขา บุริศร์จะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ทำเรื่องที่ย้อนไปแก้ไขไม่ได้
เสียงของนรมนอ่อนโยน ทำให้บุริศร์พ่ายแพ้ทันที
ที่จริงเขาอยากจะทะเลาะ ความรู้สึกที่อยากจะระบายออกมาแทบจะระงับไว้ไม่อยู่ แต่เสียงอ่อนโยนของนรมนเหมือนมือที่อบอุ่น ปลอบประโลมใจของเขาที่คลุ้มคลั่งทำให้เขาขมวดคิ้วพูดเซ็งๆ “ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น”
“งั้นฉันจะไม่พูดอะไร พวกเราออกไปเดินเล่นกันมั้ยคะ”