บทที่ 1239 ทัตเทพโชคดีแล้ว

ลูกน้อยรู้สึกเหมือนถูกมีดจ่อหลัง รีบกลืนน้ำลายไม่กล้าพูดอะไร และถอยหลังไปสองก้าว

ทัตเทพสัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารของบุริศร์ผ่านมือถือ ละล่ำละลักตอบ “ยังครับ พวกเราช่วยชีวิตไว้ได้ แต่อาการไม่สู้ดีนัก เลือดออกมากไป คนช่วยชีวิตไว้ได้ แต่สภาพจิตใจไม่ค่อยดี ถ้าหากเป็นไปได้ ประธานบุริศร์รีบส่งคนมารับเถอะครับ”

ถ้าหากนาวินตายที่เรือนจำระหว่างประเทศ ทัตเทพไม่กล้าคิดตัวเองจะต้องเจออะไรบ้างตามมา

บุริศร์กลับยิ้มเย็น “ผมต้องการขังคน พวกคุณปล่อยคนหนีไป คนไปเยี่ยมก็เกือบตาย ตอนนี้พวกคุณยังเห็นแก่ตัว ให้ผมส่งคนไปรับถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นหรือ พวกคุณรู้มั้ยธิดาวีร์ออกมาทำร้ายพี่น้องที่สำคัญที่สุด ตอนนี้ยังไม่รู้เป็นตายทัตเทพ ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากเปิดเรือนจำระหว่างประเทศแล้วสินะ”

พูดจบแล้ว สีหน้าของทัตเทพก็ซีดเผือด

บุริศร์มีเงิน มีเท่าไหร่ทัตเทพไม่รู้ แต่เขารู้ว่าล่วงเกินคนนี้ไม่ได้ แต่ตอนนี้ความรู้สึกถูกคนชี้จมูกด่าแย่จริงๆ

คนเราล้วนมีอารมณ์ อีกอย่างหลายปีมานี้คนที่ขอร้องเรือนจำระหว่างประเทศก็มีไม่น้อย ทัตเทพเคยถูกด่าอย่างนี้เมื่อไหร่กัน พูดขึ้นเสียงเย็น “ประธานบุริศร์ คุณข่มขู่ผมหรือ”

“คุณรอดูอีกห้านาที”

พูดจบบุริศร์ก็ตัดสาย

เขาไม่พูดอะไร สั่งให้ลูกน้องเอาโน้ตบุ๊กคอมพิวเตอร์เข้ามา นิ้วเปลี่ยนรหัสผ่านอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เข้าถึงระบบข้อมูลของเรือนจำระหว่างประเทศ

แทบจะเวลาเดียวกัน ข้อมูลของพัศดีเรือนจำระหว่างประเทศหลายคนก็เผยแพร่ในรายชื่อคนมีชื่อเสียงระหว่างประเทศ

ทัตเทพแทบจะกระอักเลือดตาย

พัศดีพวกนี้คือแขนซ้ายขวาของเขา อาศัยความลับสถานะของตัวเองมาทำงาน ตอนนี้แทบจะถูกเปิดเผยหมด ต่อไปจะเดินบนเส้นทางสีเทาได้อย่างไร

ทัตเทพลนลานแล้ว

เขารีบโทรไปหาบุริศร์ แต่น่าเสียดายครั้งนี้บุริศร์ไม่รับสาย

สองสามวันนี้บุริศร์อดกลั้นมาตลอด หงุดหงิดแทบตาย ถ้าไม่เป็นเพราะกลัวนรมนตกใจ เขาจะทนทรมานขนาดนี้ทำไม

ตอนนี้วินเซนต์สลบไม่ฟื้น นาวินก็ไม่รู้เป็นอย่างไร น่าโกรธที่สุดคือธิดาหนีออกมาได้ ตอนนี้ไม่รู้ยังอยู่ในสหภาพQTหรือไม่

ทัตเทพไม่รู้จักพูดดีๆ กับเขาก็ช่างเถอะ ตอนนี้ยังยโสโอหังให้เขาไปรับคนอีก!

คนอย่างบุริศร์เมื่อไหร่กันให้คนอื่นรังแกได้

ทัตเทพแทบจะร้องไห้แล้ว

ถ้าหากบุริศร์ยังไม่รับสาย อย่างนั้นทรัพย์สินของครอบครัวก้อนสุดท้ายก็จะถูกเขาเปิดเผยหมดหรือเปล่า

เมื่อคิดอย่างนี้ ทัตเทพอยากจะตบตัวเองสักสองฉาด

ทำไมถึงไม่ตรวจสอบก่อนบุริศร์คนนี้นอกจากเงินแล้วยังมีอะไรอีกบ้าง

ทัตเทพรีบให้คนไปตรวจสอบข้อมูลของคนรอบข้างบุริศร์ ไม่นานก็ติดต่อป้อง

ป้องไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนที่ทัตเทพติดต่อมา ป้องก็ค่อนข้างประหลาดใจ

“คุณโทรมาหาผมทำไมครับ”

“คุณหมอป้อง ถือว่าผมขอร้องล่ะ ผมรู้คุณสนิทกับบุริศร์ คุณช่วงผมหน่อยเถอะ ผมติดค้างน้ำใจคุณครั้งหนึ่งได้มั้ย”

เรื่องที่ทัตเทพคือผู้ก่อตั้งเรือนจำระหว่างประเทศมีไม่กี่คนที่รู้ ป้องก็ไม่รู้ สำหรับป้องแล้ว ทัตเทพเป็นแค่ญาติของคนไข้คนหนึ่ง ขอบเขตอำนาจในตระกูลมากทีเดียว

ป้องคิดนิดหนึ่ง ถามขึ้น “คุณไปทำอะไรให้พี่รองไม่พอใจ”

“ก็ไม่มีอะไร คนของผมดูแลไม่ดี ทำให้นักโทษทำร้ายคุณนาวิน ผมไม่รู้นิสัยและวิธีการของประธานบุริศร์ ก็เลยข่มขู่ประธานบุริศร์ให้ส่งคนมารับคุณนาวินไป ผมก็เลยถูกลงโทษ”

ทัตเทพเล่าไม่ชัดเจน แต่ป้องก็ยังเข้าใจ

ทั้งสองคนขัดแย้งกันเพราะนาวิน

ป้องรู้ดีนาวินมีความหมายอย่างไรกับบุริศร์

เขาพูดเรียบๆ “งั้นคุณก็เสร็จแล้ว พี่รองใส่ใจน้องเขยคนนี้มากทีเดียว ได้ยินว่าหุ้นร้อยละหนึ่งของบริษัทก็ให้เขาด้วย อีกอย่าง พี่รองเกลียดคนอื่นข่มขู่เป็นที่สุด”

“ครับๆๆ คุณหมอป้อง ผมผิดไปแล้ว ผมผิดจริงๆ แต่คุณได้โปรดช่วยผมได้มั้ย คุณจะให้ผมทำอะไรก็ยอม”

ทัตเทพตอนนี้เสียใจสุดๆ

ป้องพูดยิ้มๆ “ผมจะลองดู ไม่แน่ว่าจะได้ผล แต่ถ้าสำเร็จแล้ว ผมได้ยินว่าคุณมีบัวหิมะเทียนซันอยู่ต้นหนึ่ง...”

“ผมจะให้คนส่งขึ้นเฮลิคอปเตอร์ให้คุณหมอป้องทันที”

ทัตเทพตอนนี้อย่าว่าแต่บัวหิมะเทียนซันต้นหนึ่ง ต่อให้เป็นโสมพันปีก็ต้องให้

ป้องวางสายแล้วโทรไปหานรมน

บุริศร์ยังคงขุดข้อมูลภายในของทัตเทพต่อไป ได้ยินเสียงมือถือของนรมนดังขึ้นก็ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง

นรมนกลัวจะรบกวนเขา รีบถือโทรศัพท์ไประเบียงด้านหลัง

“ป้อง มีธุระอะไรคะ”

“พี่สะใภ้รอง พี่รองของผมกำลังเจาะระบบรักษาความปลอดภัยหรือเปล่าครับ”