ตอนที่ 1240
บทที่ 1240 ทั้งหมดนี้เพราะนรมน
October 31, 2026
“ว่าไงคะ”
นรมนเห็นสีหน้าบุริศร์ไม่ค่อยดี ก็กังวลทันที
“ธิดาวีร์อยู่บนเขา”
เสียงบุริศร์ไม่ดังนัก แต่ดังพอที่นรมนจะได้ยินชัด
เธอใจเต้นแรง
“เด็กๆ...”
“ผมจะไปทันที”
บุริศร์มีความคิดจะฆ่าธิดาวีร์เป็นครั้งแรก
เขาอยากจะไว้ชีวิตน้องสาวคนนี้อย่างจริงใจ ในเมื่อโลกใบนี้คนที่มีสายเลือดเดียวกับเขามีไม่มากนัก ต่อให้ธิดาวีร์ทรยศเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เขารู้สึกเสมอว่าการไว้ชีวิตเธอก็คือความอดทนต่อญาติทางสายเลือด แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้ว
ถ้าหากเธอกล้าทำเรื่องอะไรกับลูกๆ ที่ไม่อาจให้อภัยละก็ บุริศร์ไม่มีทางให้อภัยตัวเองที่เคยใจอ่อน กระทั่งรู้สึกเกลียดตัวเองด้วยซ้ำ
ในที่สุดเขาก็ใจดีกับธิดาวีร์มากเกินไป
แววตาของบุริศร์ฉายความโมโหและเจตนาสังหาร
นรมนรีบจับมือบุริศร์ “ฉันไปด้วยค่ะ”
“ไม่ได้ ธิดาวีร์บ้าไปแล้ว แม้แต่นาวินยังทำร้ายได้ กระทั่งไม่สนใจความรักที่มีมาหลายปีเกือบฆ่านาวินแล้ว คุณคิดว่ายังมีสถานะอะไรในใจของธิดาวีร์”
บุริศร์จะเสี่ยงไม่ได้
ความโกรธแค้นคับอก ความโกรธแค้นนี้เหมือนสัมผัสเปลวเพลิงลาวา แผดเผาเขาจนยากจะทนรับไหว
เขาแทบรอไม่ไหวที่จะฆ่าธิดาวีร์
ขอแค่เธอตาย เด็กๆ ก็ไม่เป็นอันตราย
นรมนจะมองอารมณ์ตอนนี้ของบุริศร์ไม่ออกได้อย่างไร
ตอนนี้บุริศร์เสี่ยงเกินไป เหมือนคนที่ถูกทาสไฟเข้าแทรก ถึงกับไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรด้วยซ้ำ
เมื่อก่อนบุริศร์ยังมีขอบเขต ต่อให้รู้ว่าคนพวกนั้นสมควรตาย แต่เขาก็ยังจัดการเรื่องโดยเคารพกฎหมายของสังคม แต่บุริศร์ในตอนนี้ไม่มีกฎเกณฑ์แล้ว ขอแค่เขาอยากทำ ก็ไม่คำนึงผลที่จะตามมา
นรมนรู้ดี เรื่องนี้เกี่ยวกับพิษทองคำ แต่เธอไม่คิดว่าบุริศร์จะเสียใจในภายหลัง อีกอย่างต่อให้ต้องการกำจัดธิดาวีร์ ก็ไม่ควรจะให้บุริศร์ลงมือเอง
มือของเขาไม่ควรเปื้อนเลือดญาติของตัวเอง
นรมนคิดอย่างนี้ แววตาครุ่นคิด
“คุณจะไปก็ได้ แต่ข้างนอกหนาวมาก คุณดื่มน้ำอุ่นๆ ก่อนค่อยไป ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมให้คุณไปค่ะ”
เพราะนรมนยืนกราน อารมณ์แปรปรวนของบุริศร์ค่อยสงบลงบ้าง
“ขอแค่น้ำอุ่นก็พอ ชาไม่ต้องหรอก”
เขารู้ดีนรมนเป็นห่วงเขา แต่ชงชาต้องใช้เวลา ยิ่งเวลายืดเยื้อไป ลูกๆ ก็เป็นอันตรายมากขึ้น ตอนนี้ธิดาวีร์ไม่รู้ว่ายังมีขอบเขตการกระทำของตัวเองหรือไม่ ผู้หญิงที่ฆ่าได้แม้แต่นาวินน่ากลัวเหลือเกิน แต่ถ้าเขาไม่ดื่มละก็ นรมนก็จะเป็นห่วงเขา บุริศร์จึงต้องใช้วิธีประนีประนอม
“ค่ะ”
นรมนก็ไม่โต้แย้ง ลุงขึ้นไปห้องเครื่องดื่ม
เธอหยิบห่อยาออกมา แล้วเทเบาๆ ลงไปในน้ำอุ่นของบุริศร์ ท่าทางแน่วแน่
บุริศร์เห็นเธอกลับมาแล้ว ดื่มน้ำอย่างไม่สงสัยอะไร แล้วพูดเสียงเบา “เป็นเด็กดีรอผมที่นี่ ถ้าหากธิดาวีร์ฉวยโอกาสตอนที่ผมไม่อยู่มาที่นี่ คุณจะต้องให้พวกพี่น้องอยู่กับคุณ จริงสิ คุณไปห้องเกวลินก็ได้ แม้ว่าเธอจะทำเรื่องนั้นกับวินเซนต์ แต่ก็มีฝีมืออยู่บ้าง ตอนที่จำเป็นจริงๆ เธออาจจะช่วยคุณรับมีดได้”
ตอนที่บุริศร์พูดอย่างนี้ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของเกวลินสักนิด สำหรับเขาแล้ว นอกจากนรมนกับลูกๆ คนอื่นที่ไม่สำคัญมากต่างเสียสละทิ้งได้หมด
ตอนนี้นิสัยของบุริศร์เปลี่ยนไปไม่น้อย
นรมนหลุบตา พยักหน้ารับ
“ฉันจะไปส่งคุณค่ะ”
“ไม่ต้องหรอก ข้างนอกหนาวมาก คุณอยู่ในบ้านรอผมละกัน”
“ฉันอยากไปค่ะ”
แม้ว่านรมนจะดูแล้วอ่อนแอ แต่ถ้าหากยืนหยัดเรื่องอะไรแล้ว คนอื่นก็ทำอะไรไม่ได้ เหมือนกับเรื่องที่รักบุริศร์
บุริศร์ยิ้มอย่างจนใจ จากนั้นก็จับมือนรมนเดินออกไปด้วยกัน
“รอจัดการธิดาวีร์แล้ว พวกเราไปหาหมอเก่งๆ ปลุกวินเซนต์ให้ตื่น แล้วพาเด็กๆ ไปเที่ยวต่อกัน”
บุริศร์พูดความคิดของตัวเอง ภาพนั้นสวยงามมาก
“ได้”
นรมนไม่คัดค้าน
รถรอที่หน้าประตูแล้ว
นรมนเปิดประตูให้บุริศร์
ขณะที่บุริศร์จะเข้าไปในรถ ทันใดนั้นก็รู้สึกเวียนหัว จากนั้นก็ยืนไม่ติด
“บุริศร์ คุณไม่เป็นอะไรนะคะ”
แววตาของนรมนเป็นกังวลปรากฏตรงหน้าเขา แต่ทันใดนั้นความมืดก็จู่โจม บุริศร์เป็นลมในอ้อมกอดของนรมน
เห็นบุริศร์สลบไป ลมหายใจนิ่งสงบ นรมนก็ค่อยวางใจ
“ดูแลเขาให้ดี ก่อนฉันกลับมา ห้ามแตะต้องเขา และห้ามใครเข้าไปในห้อง ล็อกประตูห้องด้วย ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ไม่ต้องสน ต่อให้พังห้องก็เถอะ”
ตอนที่นรมนพูดสายตาจ้องมองบุริศร์ตลอด ความอ่อนโยนในดวงตาทำให้รู้สึกสงสาร
“บุริศร์ บางเรื่องคุณไปทำเองไม่ได้ บางคนคุณจะฆ่าเองไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไร ธิดาวีร์ก็เป็นน้องสาวของคุณ คุณจับเธอ ด่าเธอได้ แต่ห้ามฆ่าเธอเด็ดขาด ถ้าหากมีบางเรื่องที่ต้องการคนไปทำ งั้นให้ฉันไปนะคะ ฉันรู้คุณอาจจะตำหนิฉัน แต่มันไม่มีทางเลือก ฉันต้องทำอย่างนี้ ตอนนี้สุขภาพคุณมีปัญหา เมื่อดีขึ้นแล้ว ฉันกลัวคุณจะเสียใจค่ะ”
นรมนไม่รู้ว่าบุริศร์จะได้ยินที่เธอพูดหรือไม่ เธอเพียงแต่กระซิบ แล้วให้คนพาบุริศร์เข้าไปข้างใน