บทที่ 1241 ฉันเตรียมไว้ให้เธอตั้งแต่แรกแล้ว

ต้องบอกเลยว่า ธิดาวีร์รู้ใจเด็กสามคนนี้มากจริงๆ

ตอนที่กิจจาเห็นการเคลื่อนไหวของธิดาวีร์ก็ไม่กล้าขยับแล้ว มองมีดสั้นที่น่ากลัวเล่มนั้นพุ่งมาทางหน้าอกของตนเอง

แววตาของกานต์เย็นชาขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อไม่นานผู้หญิงคนนี้เป็นคุณน้าของพวกเขา เคยมอบความสุขและความอบอุ่นให้พวกเขา เพียงแค่ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ธิดาวีร์หายไปจากในสายตาของพวกเขา

พวกเขาไม่รู้ว่าธิดาวีร์เกิดเรื่องอะไรขึ้น คิดว่าเธอแค่ออกไปฝากครรภ์เท่านั้น แต่กลับไม่ได้คิดเลยว่าตอนที่เจอธิดาวีร์อีกครั้งจะเป็นสถานการณ์อย่างนี้

เห็นธิดาวีร์กำลังจะคุกคามพี่ชายกับน้องสาวของตนเองแล้ว กานต์ก็ไม่ทันได้คิดอะไรมาก ยกกระถางต้นไม้ที่อยู่ข้างๆขึ้นมา โยนไปที่ข้อมือของธิดาวีร์ทันที

ในตอนนี้เอง กมลก้มหน้าลงไปกัดต้นขาของธิดาวีร์ กัดแน่นไม่ยอมปล่อย

เธอไม่ยอมให้พี่กิจจาเป็นอะไรไปหรอกนะ

ธิดาวีร์รู้สึกได้ว่ามีสิ่งของจู่โจมเข้ามาหาตนเองอย่างฉับพลัน จึงยื่นมือออกไปขวางไว้อย่างรวดเร็ว แต่ต้นขากลับมีความเจ็บปวดแพร่ออกมา

“บ้าเอ้ย!”

เธอเตะกมลออกไปทันที

กมลที่โดนมัดมือมัดเท้าเอาไว้ ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว หลังจากโดนโยนออกไปอย่างนี้ใครๆก็ไม่กล้าจินตนาการผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นทั้งนั้น

ในช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจ กานต์จึงผลักกิจจาออกไปทันที

“พี่ รับกมลเอาไว้”

กิจจาใช้แรงจากขาเท่าที่มีทั้งหมดถีบพื้น กระโดดไปทางที่กมลร่วงลงมา

เสียง “พลั่ก” กิจจารับกมลเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด แต่กลับได้ยินเสียง “ฉึก” เสียงของมีคมที่แทงเข้าไปในผิวหนังลอยออกมา ทำให้ใจของกิจจากับกมลประหม่าขึ้นมาทันที

“พี่!”

กมลเห็นธิดาวีร์แทงมีดสั้นเล่มนั้นเข้าไปกลางหน้าอกของกานต์ด้วยตาตัวเอง

เสียงของกิจจาก็หายไปทันที

“กานต์!”

ในใจของเขากำลังตะโกนเสียงดัง น้ำตาร่วงเผลาะลงมา

แต่ธิดาวีร์กลับลากกานต์ที่ได้รับบาดเจ็บเข้ามาอย่างโหดร้าย

“ในเมื่อเธออยากตายขนาดนี้ ฉันก็จะช่วยให้เธอสมหวัง ประจวบกับที่หม่ามี้ของเธอรักลูกชายอย่างเธอมาก งั้นก็จะทำให้หม่ามี้ของเธอปวดใจมากขึ้นอีกหน่อยแล้วกันนะ”

ธิดาวีร์ลากกานต์เดินออกไปข้างนอก

กมลกับกิจจาที่โดนมัดมือมัดเท้าเอาไว้ สลัดหลุดไม่ได้อยู่แล้ว ต่อให้หลุดออกไปได้ สำหรับธิดาวีร์แล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เธอต้องการเบี้ยหมากรุกดีๆเพียงตัวเดียวก็พอแล้ว

เดิมทีคิดจะใช้กมลเป็นเหยื่อล่อ ในเมื่อตอนนี้กานต์บาดเจ็บ งั้นก็ใช้กานต์นี่แหละ

กานต์เจ็บจนตัวสั่นเทิ้ม

เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าความรู้สึกที่มีดสั้นแทงเข้ามาในอกจะเจ็บขนาดนี้ แต่ทว่าเขาไม่เสียใจ

คนหนึ่งคือน้องสาวของเขา คนหนึ่งคือพี่ชายของเขา เขาไม่ยอมให้เกิดเรื่องกับทั้งสองคนเด็ดขาด

กานต์เหงื่อท่วม กัดฟันทนที่โดนธิดาวีร์ลากออกมาข้างนอก ร่างเล็กๆโซเซเล็กน้อย เลือดไหลเป็นทางอยู่ที่ด้านหลัง เห็นแล้วน่าตกใจ

“นรมน เธอดูนี่”

บนร่างของธิดาวีร์พกโทรโข่งไว้ด้วย

เมื่อนรมนได้เห็น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“ธิดาวีร์ เธอบ้าไปแล้วเหรอ? กานต์เป็นหลานของเธอนะ!”

นรมนไม่นึกเลยว่าเธอจะทำร้ายเด็กๆจริงๆ

กานต์เห็นนรมนแต่ไม่เห็นบุริศร์ จึงเข้าใจแล้วว่าหม่ามี้มาคนเดียว

เห็นๆอยู่ว่าเขาเจ็บจะตายแล้ว แต่กลับยิ้ม “หม่ามี้ ผมไม่เป็นไร ไม่เจ็บเลย”

แววตาของนรมนเจ็บปวดขึ้นมาทันที

กานต์เป็นเด็กฉลาดช่างคิดมาโดยตลอด ฉลาดจนทำให้ปวดใจ เห็นได้ชัดว่าบาดแผลนั้นน่าหวาดกลัว ถ้าเป็นเด็กทั่วไปคงร้องไห้ทนไม่ไหวแล้ว แต่เจ้าเด็กคนนี้ดันบอกว่าตนเองไม่เจ็บอย่างสงบนิ่งซะได้

เนื้อหนังทั้งนั้น จะไม่เจ็บได้ยังไง?

มีดสั้นที่น่าสะพรึงกลัวเล่มนั้นประกายแสงที่เย็นยะเยือกออกมา เลือดที่อยู่ด้านบนยิ่งขัดตาเหลือเกิน

วินาทีนี้ นรมนอยากฆ่าคนขึ้นมาแล้ว

“ธิดาวีร์ เธอไม่ควรแตะต้องเด็กๆ นี่เป็นความแค้นระหว่างผู้ใหญ่อย่างพวกเรา เธอเองก็เป็นแม่คน กล้าลงมือได้ยังไง?”

“กล้าลงมือได้ยังไง? ตอนที่พวกเธอทำกับแม่ฉันทำไมถึงไม่คิดบ้างว่ากล้าลงมือได้ยังไง? เจ้านี่เป็นหลานฉันน่ะใช่ แต่พวกเธอเคยเห็นฉันเป็นครอบครัวด้วยเหรอ? ตอนนี้ฉันกำลังท้องนะ พวกเธอยังจะทิ้งฉันไว้ในคุกต่างประเทศอย่างเลือดเย็นอีก นรมน เธอรู้ไหมว่าในคุกต่างประเทศเป็นยังไง? เธอรู้ไหมว่าฉันแทบจะเป็นบ้าอยู่ในนั้นอยู่แล้ว? ฉันยังสาว พวกเธออยากให้อยู่ในสถานที่ที่มืดฟ้ามัวดินอย่างนั้นไปตลอดชีวิต เคยคิดว่าฉันเป็นครอบครัวของพวกเธอบ้างไหม?”

น้ำเสียงของธิดาวีร์มาพร้อมกับความเดือดดาลเล็กน้อย ทั้งร่างกายบิดเบี้ยวจนน่ากลัว

นรมนรู้ดี ตนเองจะพูดยังไงก็คงไม่มีประโยชน์

เธอกลายเป็นคนที่โหดร้ายอย่างสมบูรณ์แล้ว

เพราะการตายของแพรวา เพราะการยุยงของกล้าณรงค์ ตอนนี้เธอคงเกลียดเธอกับบุริศร์จนเข้ากระดูกแน่ๆ

เวลานี้กานต์หน้าขาวซีดจนน่ากังวล เสียเลือดมาก นรมนกลัวกานต์ทนไม่ไหว

ก็ในเวลานี้เอง กานต์ที่อยู่ด้านหน้าธิดาวีร์ส่งสายตาไปให้นรมน

นรมนชะงักเล็กน้อย แล้วเข้าใจได้ในทันที

“ธิดาวีร์ เธอต้องการอะไร? เพียงแค่เธอไม่ทำร้ายเด็กๆ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรฉันจะยอมเธอทั้งหมด”

นรมนพยายามทำให้ตนเองใจเย็นลงหน่อย