บทที่ 1242 งั้นเธอก็สมควรตายจริงๆน่ะแหละ

ตอนที่บุริศร์ฟื้นขึ้นมาแค่รู้สึกว่าเวียนหัว เขามองของที่วางอยู่ในห้องก็เข้าใจอะไรแล้ว สายตาอึมครึมน่าหวาดกลัว

คนด้านนอกไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ห้องนี้เลย กลัวว่าถ้าบุริศร์โมโหขึ้นมาจะฆ่าพวกเขาได้

บุริศร์ขยับๆร่างกายเล็กน้อย ตอนที่คิดว่าจะเปิดประตูออกไปก็เห็นกมลกับกิจจาเดินมาทางเขาแล้ว

“แด๊ดดี้”

เสียงกิจจาไม่ดัง ถึงขั้นไม่กล้ามองตาบุริศร์ด้วยซ้ำ

กมลก็เงียบขรึมกว่าปกติมาก ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเข้าไปใกล้ๆเขาโดยตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ

บุริศร์มองไปทางด้านหลังพวกเขา แต่ไม่เห็นกานต์กับนรมน จึงถามขึ้นทันที “กานต์กับหม่ามี้ของพวกลูกล่ะ?”

เขาปลดปล่อยแรงกดดันที่ไม่มีรูปร่างออกมา จึงทำให้กมลกับกิจจากดดันมากในทันที

กิจจากำลังคิดจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินกมลพูดขึ้น “พี่ได้รับบาดเจ็บ โดนคุณน้าธิดาวีร์แทงหน้าอก เลือดไหลเยอะมาก หม่ามี้จึงพาพี่ไปส่งโรงพยาบาลค่ะ ตอนนี้ติดต่อหมอกับคลังเลือดเอาไว้แล้ว หม่ามี้ให้พวกเรากลับมาอยู่เป็นเพื่อนแด๊ดดี้”

ความโกรธแค้นทะลักออกมาจากหน้าอกของบุริศร์

“ตัวธิดาวีร์ล่ะ?”

“หม่ามี้ให้คนส่งกลับมาแล้ว อยู่ข้างหลัง”

บุริศร์หายใจเข้าลึกๆ แม้จะไม่ได้โมโห แต่บรรยากาศที่อึมครึมนั้นกลับควบคุมให้คนหายใจลำบาก

“กิจจา พากมลไปอยู่ในห้อง”

“แด๊ดดี้จะไปไหนครับ?”

กิจจากลัวว่าบุริศร์จะออกไปทำเรื่องที่ขาดสติ

หม่ามี้มอบหน้าที่ให้เขาคอยดูบุริศร์เอาไว้

บุริศร์มองเขาอย่างเย็นชา แม้กิจจาจะรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งร่างกาย แต่ยังดึงดันยืนขวางอยู่ด้านหน้าของบุริศร์

“แด๊ดดี้จะไปดูธิดาวีร์ สบายใจได้ แด๊ดดี้จะไม่สร้างปัญหา ลูกพาน้องไปที่ห้องก่อน”

“ครับ”

กิจจาเห็นความเคร่งขรึมเล็กน้อยในดวงตาของบุริศร์

เขาพากมลกลับไปที่ห้อง

กมลยังไม่ค่อยสบายใจ อยากจะตามไปด้วย แต่กลับโดนบุริศร์ส่งคนมากักบริเวณให้อยู่ในห้อง

บางเรื่อง เด็กน้อยไม่เหมาะสมที่จะได้เห็น

บุริศร์ถามขึ้นอย่างเย็นชา “อยู่ไหน?”

“อยู่ที่คุกใต้ดินครับ”

บุริศร์เดินไปทางคุกใต้ดิน

เรื่องกานต์นรมนคงจัดการได้ดีอยู่แล้ว ต่อให้เขาไปตอนนี้ ก็คงไม่สามารถทำอะไรเพื่อลูกชายได้ ในตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความเดือดดาลอยากจะฉีกธิดาวีร์เป็นชิ้นๆเหลือเกิน

ธิดาวีร์เจ็บจนร่างกายสั่นเทิ้ม อยากจะให้คนมาห้ามเลือด รักษาเธอ แต่ขากรรไกรเธอโดนเคลื่อน พูดอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

เธอทำได้เพียงนอนอยู่บนพื้นเย็นๆราวกับคนไร้ค่า กลิ่นของคาวเลือดแพร่กระจายอยู่ท่ามกลางอากาศชื้นๆ

กล้าณรงค์อยู่ที่ไหน?

เขาบอกว่าจะส่งคนมาช่วยตนเองไม่ใช่เหรอ?

ทำไมตอนนี้ถึงยังไม่มา?

ธิดาวีร์คาดหวัง รอคอย แล้วก็หงุดหงิดใจ

เสียงประตูเปิดออก

เส้นประสาทของธิดาวีร์ตึงขึ้นมาทันที

ในวินาทีที่เธอเห็นบุริศร์ เธอก็หวาดกลัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

แม้จะรู้ว่าตนเองกับผู้ชายคนนี้มีสายเลือดเดียวกัน แต่ความหวาดกลัวภายในใจยังคงมีอยู่

เธอเบิกตาโพลงมองบุริศร์ อยากจะขอร้องแต่กลับไม่สามารถทำตามที่ต้องการได้

บุริศร์เคยคิดหลายต่อหลายครั้งถึงตอนที่จะได้เจอธิดาวีร์อีก แต่กลับไม่คิดว่าจะน่าเวทนาเช่นนี้

มือเท้าของธิดาวีร์โดนหักไปแล้ว กระดูกโผล่ออกอย่างชัดเจน ดูแล้วโหดเหี้ยมมาก ส่วนขากรรไกรของเธอก็โดนเคลื่อน อวัยวะทั้งห้าค่อนข้างผิดรูปผิดร่าง ผมของเธอปกปิดไปครึ่งใบหน้า น้ำตากับน้ำโคลนที่ปะปนกันอยู่ ทำให้มองเห็นหน้าของเธอไม่ชัดเจน

เธอผอมลง

นี่เป็นความรู้สึกแรกของบุริศร์

บุริศร์เดินมาตรงหน้าของธิดาวีร์อย่างช้าๆ ไม่ได้พูดอะไรเลย แค่มองเธออย่างนี้

เขาจำท่าทางร้องไห้คร่ำครวญของธิดาวีร์ตอนเด็กๆได้ดี