บทที่ 1256 ผมเสียใจ เสียใจมากจริง ๆ

บุริศร์ไม่รู้ว่าตัวเองวางสายโทรศัพท์ไปได้ยังไง หนำซ้ำเขายังลืมไปด้วยซ้ำว่านรมนยังรอเขาอยู่ในร้านกาแฟ เขายืนอยู่ตรงนั้นตัวคนเดียว รถราที่วิ่งอยู่รอบข้าง ผู้คนที่เดินไปทั่วสำหรับเขาแล้วทั้งหมดต่างก็เป็นเหมือนภาพลวงที่มองไม่เห็นสัมผัสไม่ได้

ในสายตาของเขา ในหัวสมองของเขาล้วนเป็นภาพโศกนาฏกรรมในครั้งนั้น

โศกนาฏกรรมครั้งที่ไม่มีความเป็นมนุษย์ และโหดเหี้ยมไร้คุณธรรม

ตอนแรกนึกว่าจะมีกลลวงหรือหลุมพรางอะไรถึงได้ทำให้หมู่บ้านดารายนพังพินาศไป แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพียงแค่ความอิจฉาของผู้ชายคนหนึ่ง เป็นปฏิบัติการที่โหดเหี้ยมเพื่อที่จะฆ่าอาหญิงตระกูลธนเกียรติโกศลและบุญทิวาครั้งหนึ่งเท่านั้น

ธนเดช!

แกนี่มันสมควรตายจริง ๆ!

สมควรไปลงนรกขุมที่สิบแปดเลย!

ดวงตาของบุริศร์ปรากฏเป็นสีเหลืองทองขึ้นมาอีกครั้ง หนำซ้ำเลือดทั้งตัวก็กำลังเดือดปุด ๆ อยู่

และเพราะว่าหนอนพิษแห่งความทรงจำของเขา ทำให้สามารถรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังและความโศกเศร้าของคนในหมู่บ้านในตอนนั้นได้อย่างชัดเจน

หมู่บ้านดารายน เป็นหมู่บ้านที่สวยงามแค่ไหนในตอนนั้น แต่เพราะว่าการปฏิบัติการในครั้งนั้นกลับต้องมาหลั่งเลือดราวกับเป็นสายน้ำ

อยู่ ๆ ในหัวสมองของบุริศร์ก็เกิดภาพภาพหนึ่งขึ้นมา

มีผู้หญิงที่คุ้นเคยคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนหนึ่งในถ้ำ ดูท่าแล้วทั้งสองคนเหมือนกับว่าเพิ่งจะทำเรื่องอย่างว่ากันเสร็จ อารมณ์ของทั้งสองคนยังไม่สงบนิ่ง และที่ข้างกายพวกเขาก็วางเด็กที่เพิ่งครบเดือนคนหนึ่งไว้

หญิงสาวจ้องมองชายหนุ่ม แล้วพูดขึ้นอย่างทุกข์ใจเล็กน้อยว่า “พิรุณ ฉันแอบคลอดลูกชายคนหนึ่งให้คุณลับหลังคนในหมู่บ้าน นี่เป็นลูกชายของเรา คุณดูซิคิ้วของเขาซิเหมือนฉันมากขนาดไหน!”

ชายหนุ่มคว้าตัวหญิงสาวมากอดไว้ทีหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างร้อนใจว่า “คุณไปกับผมเถอะ คุณเป็นผู้หญิงของผม ลูกชายของเราจะขาดแม่ไม่ได้ คุณไปกับผมดีไหม?”

“พิรุณ ฉันเป็นลูกคนเดียวของพ่อฉัน เป็นนายน้อยของคนทั้งหมู่บ้าน กฎของหมู่บ้านเราคือห้ามแต่งงานกับคนภายนอก เพราะฉะนั้นเรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก”

หญิงสาวร้องไห้จนหน้าตาเปรอะเปื้อน ในดวงตามีแววหมดหนทางและการยืนยันอยู่

เธอมีความรับผิดชอบของเธอ ไม่สามารถที่จะทิ้งคนทั้งหมู่บ้านไปอย่างไม่สนใจเพียงเพราะว่าความรักของหนุ่มสาวได้

“พิรุณ คุณก็รู้ หมู่บ้านของเราเป็นหมู่บ้านที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น หนอนพิษทองคำจะยอมรับแต่สายเลือดของคนในตระกูลดารายน ฉันมีหน้าที่ของฉัน ฉันไปจากที่นี่ไม่ได้”

“งั้นผมก็จะอยู่ต่อด้วย ผมกับลูกชายจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ ถึงแม้ว่าจะแต่งงานกับคุณไม่ได้ ไม่สามารถอยู่กับคุณได้อย่างเปิดเผยผมก็ยอม ผมรักคุณ คุณเองก็รู้ เพื่อคุณแล้วผมสามารถละทิ้งทุกอย่างได้”

พิรุณกอดหญิงสาวไว้แน่น หญิงสาวเองก็กอดเธอไว้แน่นเช่นกัน

หญิงสาวร้องไห้แล้วพูดขึ้นว่า “พิรุณ คุณพาลูกชายของเราไปจากที่นี่ หาที่ที่ไม่มีคนรู้จักพวกคุณสักแห่ง แล้วก็เลี้ยงลูกของเราให้ดี อย่าสอนเรื่องหนอนพิษให้เขา อย่าให้เขารู้ว่ามีหมู่บ้านดารายนแห่งนี้อยู่ แล้วยิ่งอย่าให้เขารู้ว่ามีแม่อย่างฉันอยู่คนหนึ่ง เขาเป็นลูกชายของพวกเรา เป็นตัวแทนความรักของเรา เขาควรจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง ตัวเองได้เลือกทางที่ตัวเองจะเดินเอง แต่ไม่ใช่เพราะว่าในร่างกายมีเลือดของตระกูลดารายนไหลเวียนอยู่แล้วจะต้องมาสืบทอดชีวิตที่ถูกวางไว้แล้ว มีเพียงแต่ต้องไปจากที่นี่ ไปจากหมู่บ้านดารายน เขาถึงจะมีความเป็นไปได้ ถึงจะมีชีวิตที่สว่างรุ่งโรจน์ได้ ขอแค่เขามีชีวิตที่ดี ๆ อยู่ นั่นก็คือวิธีที่ดีที่สุดที่ฉันจะอยู่ข้างตัวเขา จำไว้นะ ให้เขาไปช่วยฉันดูภูเขาทะเลที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ให้เขาไปมีชีวิตในแบบที่ฉันไม่เคยมี ถ้าหากว่าคุณรักฉัน ก็รับปากฉันได้ไหมคะ?”

“คุณทำไมถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้? ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นกับผมได้?”

พิรุณตะคอกเสียงต่ำที่เจ็บปวดออกมา จนทำให้ลูกที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจตื่นขึ้นมา

เด็กทารกร้องไห้เสียงดังขึ้นมา

แล้วหญิงสาวรีบวิ่งไปปลอบโยนทันที

แววตาของเธออ่อนโยนสักขนาดนั้น อ่อนโยนจนทำให้คนรู้สึกอิจฉา

ที่ข้างนอกมีเสียงฆ่าฟันกันดังลอยเข้ามา หญิงสาวรีบนิ่งอึ้งไปทันที แล้วก็รีบใส่เสื้อผ้าขึ้นมาอัตโนมัติแล้วก็จะวิ่งไปข้างนอกเลย แต่กลับโดนพิรุณคว้าตัวมากอดไว้ทีหนึ่ง

“คุณจะไปไหน? พวกเราต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน คุณไปกับผมเถอะได้ไหม? คุณไปกับผม! อย่าไปสนใจเรื่องของหมู่บ้านเลย แค่เป็นผู้หญิงที่ใสสื่อบริสุทธิ์ไปไม่ดีเหรอ?”

“พิรุณ คุณปล่อยมือนะ ฉันเกิดที่นี่ โตที่นี่ ญาติพี่น้องเหล่านั้นเคารพและปกป้องฉันมาตั้งแต่เด็กทุกคน พวกเขาเอาของที่ดีที่สุดเก็บไว้ให้ฉัน ฉันเป็นนายน้อยของพวกเขา ตอนนี้หมู่บ้านต้องเกิดเรื่องขึ้นแล้วแน่นอน ฉันจะต้องออกไปดูสักหน่อย พ่อของฉันยังอยู่ในบ้านอยู่เลย”

หญิงสาวพูดแล้วก็จะวิ่งออกไปข้างนอกเลย แต่ว่าพิรุณกลับใช้สันมือสับไปที่คอเธอจนเธอสลบไปเลย

เขาพูดอย่างเจ็บปวดขึ้นว่า “ผมไม่สนว่าคนพวกนั้นจะเป็นหรือตาย แต่ว่าผมไม่อยากเห็นคุณตายไป ที่รัก คุณอย่าโกรธผมเลยนะ มีแต่หมู่บ้านดารายนไม่มีแล้ว คุณถึงจะกลายเป็นของผมอย่างแท้จริง ๆ ถึงจะอยู่กับผมและลูกของเราแล้วใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไปได้ ผมรักคุณนะ รักอย่างลำบากมาก ผมแค่ต้องการคุณแค่คนเดียว แค่ต้องการครอบครัวหนึ่งเท่านั้น ถ้าไม่มีคุณ ผมกับลูกจะไปมีความสุขได้ยังไง? ขอโทษนะ ผมเองที่เป็นคนบอกเส้นทางของหมู่บ้านให้คนพวกนั้น ผมเองก็รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรกับทั้งหมู่บ้านบ้าง เพราะฉะนั้นผมยิ่งไม่มีทางปล่อยให้คุณออกไป รอให้ทุกอย่างจบลงแล้ว พวกเราก็จะไปจากที่นี่ แล้วแอบซ่อนนามสกุลเอาไว้ ไปมีชีวิตของพวกเราเอง สิ่งที่ติดค้างคุณในวันนี้ ต่อไปผมจะรักคุณให้มากยิ่งขึ้น คุณอย่าโทษผมเลยนะได้ไหม?”

ที่ข้างนอกเสียงฆ่าฟันกันดังสนั่นหวั่นไหว ก้องไปทั่วทุกที่ แต่ว่าชาวบ้านพวกนั้นกลับหานายน้อยของตัวเองไม่เจอเลย

คนทั้งหมดล้มตัวลงบนกองเลือด

แถมพวกเขายังรู้สึกดีใจอยู่บ้าง ดีใจที่นายน้อยของพวกเขาไม่อยู่ ดีใจที่ในที่สุดหมู่บ้านดารายนยังมีรากเหง้าหลงเหลืออยู่ก้านหนึ่ง

ความน้อยใจของพวกเขา ความคลางแคลงใจของพวกเขา นายน้อยจะต้องช่วยพวกเขาเรียกร้องความยุติธรรมกลับมาให้ได้แน่