บทที่ 1257 จิตใจของเขาไม่เจ็บปวดเหรอ?

“บุริศร์!”

ใจของนรมนหล่นตุ๊บขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วก็รีบตรวจเช็กดูสักหน่อย ถึงพบว่าบุริศร์ได้หมดสติไปแล้ว

เขาเป็นคนที่มีจิตใจแข็งแกร่งมากคนหนึ่ง ถึงแม้จะอยู่ภายใต้การโดนหนอนพิษทองคำควบคุมอยู่แต่ก็ยังสามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ได้ แต่ว่าในวินาทีนี้เขากลับหมดสติไป ก็เพียงพอที่จะพูดได้แล้วว่าในใจของบุริศร์นั้นเจ็บปวดมากเพียงไหน

ก็ใช่อยู่

เป็นลูกป้าโอเหมือนกัน แต่ว่ากลับถูกปฏิบัติแตกต่างกัน แล้วบุริศร์จะไม่โกรธเคืองไม่เสียใจได้ยังไงกัน?

นรมนรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก และรู้สึกเกลียดหนอนพิษแห่งความทรงจำนี้ขึ้นมาหน่อยแล้ว

เธอโทรศัพท์เรียกผู้ช่วยมา แล้วก็ยกตัวบุริศร์กลับไป

ตอนที่กมลและกิจจาเห็นบุริศร์โดนยกเข้ามานั้นก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็รีบถามขึ้นว่า “หม่ามี้ แด๊ดดี้เป็นอะไรเหรอคะ?”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ช่วงนี้เขาเหนื่อยไปหน่อย พวกหนูอย่ากวนเขานะรู้ไหม?”

“อืม”

กมลพยักหน้าเล็กน้อย

เธอเห็นในแววตาของนรมนมีแววเหนื่อยล้าและเจ็บปวด ปฏิกิริยาแบบนี้เมื่อห้าปีก่อนมักจะปรากฏขึ้นมาบนหน้าหม่ามี้บ่อยมาก แต่ว่าตอนนั้นคนที่เธอเป็นกังวลคือตัวเอง แต่ตอนนี้คือแด๊ดดี้

กมลดึงแขนของกิจจาขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาขึ้นว่า “พี่กิจจา ตอนนี้ร่างกายของแด๊ดดี้ไม่มีปัญหาแล้วไม่ใช่เหรอคะ? หนูรู้สึกเป็นห่วงจังค่ะ”

จ้องมองกมลที่มักจะรู้จักแต่กิน ๆ เล่น ๆ แต่อยู่ ๆ ก็เกิดเคร่งขรึมขึ้นมาขนาดนี้ กิจจาก็อึ้งไปเล็กน้อย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ก็ไม่มีอะไรมากหรอก น่าจะเป็นเพราะเกี่ยวกับหนอนพิษ แต่ว่าฉันเคยดูหนังสือโบราณมาแล้ว อาการของแด๊ดดี้จะต้องจะเป็นอย่างนี้อยู่ช่วงหนึ่งก็จะหายไปเอง ในเมื่อหนอนพิษจะยอมรับสายเดือด ในร่างกายของแด๊ดดี้มีสายเลือดของตระกูลดารายนอยู่”

“อยู่ ๆ ก็รู้สึกเกลียดหนอนพิษอะไรนั่นมากเลย ถ้าสามารถเอาไฟเผามันทีเดียวให้วอดไปเลยก็ดีซิ”

คำพูดของกมลทำให้กานต์ที่เพิ่งออกมาจากห้องอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่ห้องของบุริศร์อย่างครุ่นคิดขึ้นมา แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ถ้าเผาไปจริง ๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี”

“พี่ พี่ลงจากเตียงมาทำไมคะ? พี่เจ็บหนักสักขนาดนั้น ไม่เอาชีวิตแล้วเหรอ? รีบกลับไปนอนบนเตียงเถอะ อย่าให้หม่ามี้เป็นห่วงพี่ด้วยอีกคนเลย หนูรู้สึกว่าหม่ามี้จะต้องเหนื่อยไม่ทันแน่เลยค่ะ”

คำพูดของกมลทำให้กานต์หัวเราะขมขื่นเล็กน้อย

“นอนอย่างเดียวมันไม่สบายเลย”

“แต่ก็ยังต้องนอนนะ ใครใช้ให้พี่เป็นผู้ป่วยล่ะ? รีบกลับไปเถอะ”

พูดแล้ว กมลก็เดินเข้าไปประคองกานต์ไว้ การกระทำบางเบาจนทำให้คนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

นี่เป็นครั้งแรกที่กานต์ได้ลิ้มลองน้องสาวปฏิบัติแบบนี้กับเขา จึงอดไม่ได้ที่จะอารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย

“กมลของเราเหมือนกับว่าอยู่ ๆ ก็เติบโตขึ้นมาแล้ว”

“เช้อ พี่ก็แค่เกิดก่อนหนูไม่กี่นาทีเท่านั้น อย่ามาพูดอย่างกับว่าตัวเองโตกว่าหนูสิบปียี่ปีได้ไหม?”

ถึงแม้กมลจะพูดไปแบบนี้ แต่ว่าการกระทำก็ยังเบามือมากอยู่ดี

กิจจาหัวเราะเล็กน้อย แล้วเดินเข้ามา แล้วเดินเข้าห้องกับกานต์ไป

บุริศร์นอนไปไม่นานก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

เขามองเห็นนรมนจับมือของตัวเองไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “ทำให้คุณเป็นกังวลแล้ว”

“ไม่หรอกค่ะ ฉันก็แค่รู้สึกว่าคุณเหนื่อยเกินไปแล้ว บางทีนอนสักตื่นอาจจะดีขึ้น”

นรมนยังคงเข้าใจหัวอกคนเหมือนอย่างเคย

เธอไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น และก็ไม่รู้ว่าโทรศัพท์สายนั้นธเนศพลได้พูดอะไรกับบุริศร์ไปบ้าง แต่ว่าดูจากระดับความเจ็บปวดของบุริศร์ในตอนนี้แล้ว นรมนสามารถเดาออกได้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาแล้วแน่ ๆ

แต่ว่าบุริศร์เพิ่งตื่นขึ้นมา เธอจึงไม่อยากถาม

“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง? เดี๋ยวฉันจะให้คนไปตุ๋นซุปมาให้คุณสักหน่อย อีกเดี๋ยวดื่มสักหน่อยนะคะ?”

“ได้”

บุริศร์อยากจะลุกขึ้นมา นรมนกลับรีบเอาหมอนข้างยัดไว้ที่ข้างหลังเขา แล้วก็ประคองบุริศร์ลุกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“นรมน คุณทำแบบนี้จะทำให้ผมนึกว่าตัวเองป่วยเป็นโรคร้ายแรงอะไรนะ”

“พูดไปเรื่อยทำไม?”

นรมนตีแขนของบุริศร์ขึ้นมาทีหนึ่งเลย ในใจก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมา

พอเห็นว่าตัวเองทำให้นรมนตกใจ บุริศร์ก็รีบจับมือของเธอเอาไว้ แล้วพูดขึ้นว่า “อย่าร้อนใจไป ร่างกายของผม ผมรู้ตัวเองดี ไม่มีทางที่จะอ่อนแอขนาดนั้นหรอก ผมเคยรับปากกับคุณแล้ว ต่อไปในชีวิตนี้จะอยู่กับคุณดี ๆ เพราะฉะนั้นผมจะดูแลตัวเองให้ดี ๆ เอง เชื่อผมซิ”

ใจที่แกว่งอยู่ของนรมนในที่สุดก็ค่อย ๆ กลับสู่ที่เดิมได้เล็กน้อยแล้ว

“คุณทำให้ฉันตกใจมากเลย คุณรู้หรือเปล่า ฉันสามารถแบกรับสถานการณ์ทุกอย่างได้ แล้วก็ไม่เกรงกลัวอันตรายและแผนการชั่วร้ายอะไร สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดก็คือคุณ ฉันกลัวคุณบาดเจ็บ กลัวคุณเกิดเรื่อง กลัวคุณไม่อยู่ข้างกายฉัน บุริศร์ พวกเราไปโรงพยาบาลใหญ่ทำการตรวจให้ทั่วร่างกายสักหน่อยดีไหม? ฉันมักจะรู้สึกว่าหนอนพิษทองคำที่อยู่ในตัวคุณนั้นเหมือนกับระเบิดเวลาอันหนึ่ง มักจะทำให้ฉันตื่นตระหนกอยู่ตลอดเลย ฉัน......”

“ได้”

ที่จริงบุริศร์รู้ว่าหนอนพิษทองคำไม่มีอะไรร้ายแรงต่อตัวเอง แต่ในเมื่อนรมนเป็นกังวล เขาก็จะถือซะว่าเสียเงินซื้อความสบายใจให้เธอก็แล้วกัน

พอได้ยินบุริศร์รับปากแล้ว นรมนถึงได้โล่งใจได้เปลาะหนึ่ง

“คุณอย่ามาโทษฉันว่าตื่นตูมเลยนะคะ ฉันเองก็ไม่วางใจจริง ๆ”

“ผมรู้ พรุ่งนี้ผมจะไปตรวจร่างกายให้ทั่วตัวเลย”

แววตาของบุริศร์อ่อนโยนราวกับสายน้ำ แล้วนรมนก็พุ่งเข้าไปในอกของเขาและกอดเอวของเขาไว้แน่น

“บุริศร์ คุณเป็นทุกอย่างของฉัน สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของฉัน ฉันเป็นห่วงคุณ เป็นห่วงมากจริง ๆ ก็ถือซะว่าฉันคิดไปเรื่อยก็แล้วกัน ฉันต้องการเห็นผลตัวเลขทางวิทยาศาสตร์ถึงจะวางใจได้”

บุริศร์กอดนรมนเอาไว้แน่น

นี่คือผู้หญิงที่ดีกับเขามากที่สุดในโลกใบนี้

ไม่ว่าจะเป็นมุมมองของคนในครอบครัว หรือสถานะคนรัก นรมนต่างก็ทำได้ดีจนเขาทำใจปล่อยมือไม่ได้

คือเธอที่ให้ความอบอุ่นในครอบครัวกับเขา ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ใช่เครื่องมือสำหรับการแก้แค้น