ตอนที่ 1276
บทที่ 1276 คุณทำตัวให้เหมาะสมหน่อยได้ไหม
October 31, 2026
บุริศร์เห็นดวงตาที่เปล่งประกายของนรมนแล้ว ความทุกข์ทั้งหมดในใจก็จางหายไป
จริงๆแล้วสิ่งที่เขาต้องการในชีวิตนี้ธรรมดามากๆ แค่ได้ใช้ชีวิตเรียบๆง่ายๆในแต่ละวันกับคนที่ตนเองรักก็เพียงพอแล้ว
“ภรรยาอยากไปไหนก็ไปที่นั่น!”
กมลที่อยู่ข้างหลังจึงแสดงอาการขนลุกขนชันออกมา
“พี่กิจจา หนูคิดว่าพวกเราเหมาะจะไปนั่งที่รถคันข้างหลังนั้นนะ”
“แค่กๆ”
กิจจารีบก้มหน้า แต่มุมปากกลับอมยิ้ม อารมณ์ดีสุดๆเลย
นรมนโดนลูกสาวของตนเองหยอกล้อ จึงค่อนข้างทำตัวไม่ถูกแล้ว
เธอผลักบุริศร์แล้วพูดขึ้น “คุณทำตัวให้เหมาะสมหน่อยได้ไหม?”
“ที่ผมพูดเป็นความในใจทั้งนั้นนะ”
“แหวะ!”
กมลทำท่าคลื่นไส้ออกมาอย่างไม่ไว้หน้าทันที ทำให้บุริศร์ต้องชำเลืองไปมอง
“ไม่สบายเหรอ?”
กมลรีบพูด “ใช่ๆๆ น่าจะเมารถนิดหน่อย หนูกับพี่กิจจาไปนั่งรถคันข้างหลังดีกว่า อ้อหม่ามี้ หนูอยากไปสิบสองปันนา หม่ามี้เคยรับปากหนูไว้แล้วนะ!”
พูดจบเธอก็ไม่สนใจแล้วว่านรมนกับบุริศร์จะมีท่าทียังไง เปิดประตูดึงกิจจาลงไปจากรถ แล้วยังหันกลับมาแลบลิ้นใส่บุริศร์อย่างซุกซน ทำหน้าตาทะเล้น
กิจจาหัวเราะพรวดออกมา
กล้าท้าทายบุริศร์อย่างนี้ ก็มีแค่กมลเท่านั้นแหละ
ทั้งสองคนรีบไปที่รถคันข้างหลัง
นรมนพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด “คุณดูสิ พูดอะไรต่อหน้าเด็กๆเนี่ย?”
“พวกเขาควรจะโตได้แล้ว แด๊ดดี้กับหม่ามี้อยู่ด้วยกันถ้ามองอะไรไม่ออกบ้างเลย คงต้องบริหารไอคิวหน่อยแล้วมั้ง”
คำพูดที่หน้าไม่อายของบุริศร์ทำให้นรมนพูดไม่ออกจริงๆ
“เลิกกวนได้แล้ว รีบเดินทางเถอะ คุณไม่ได้ยินที่ลูกสาวคุณบอกว่าจะไปสิบสองปันนาเหรอ?”
“เธอก็ไปเพื่อกินสินะ! ฤดูกาลนี้ระหว่างทางไปสิบสองปันนาเต็มไปด้วยผลไม้อร่อยๆทั้งนั้น”
บุริศร์เข้าใจลูกสาวของตนเองเกินไปแล้ว
นรมนนึกถึงภาพนักกินตัวน้อยของกมลแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “กมลที่เป็นแบบนั้นฉันรู้สึกว่าค่อนข้างเข้าถึงได้ง่ายกว่า”
“คุณมีความสุขก็พอ ยัยเด็กแสบนั่นก็มีบุคลิกชอบกินอยู่พอตัวเลย”
บุริศร์นึกถึงการกินของกมล จึงยิ้มออกมาโดยปริยาย
รถออกตัวแล้ว บุริศร์กลัวว่านรมนจะเหนื่อย จึงปรับที่นั่งของเธอให้นอนราบลงไป
“นอนสักหน่อย ยังอีกไกล”
“เราจะไปจากหมู่บ้านดารายนอย่างนี้ มันไม่ดีหรือเปล่า?”
นรมนคิดอยู่ตลอดว่าที่บุริศร์มาที่หมู่บ้านดารายนน่าจะมีธุระต้องจัดการ แต่วันนี้ไม่นึกว่าถือโอกาสมาทำความสะอาดสุสานของตรินท์แล้วก็จะไปสิบสองปันนาตามความต้องการของกมลเลย ไร้สาระเกินไปหน่อยไหม?
แต่บุริศร์กลับยิ้ม “พวกเรามาที่ฝั่งนี้ก็เพื่อท่องเที่ยว ในเมื่อกมลอยากไปกินที่สิบสองปันนา พวกเราก็ไปเที่ยวตามอำเภอใจสักหน่อย อีกอย่าง พวกเราเพิ่งถึงหมู่บ้านดารายนก็โดนโจมตีอย่างไม่คาดคิด ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นอีกใครก็บอกไม่ได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมพวกเราถึงต้องเป็นเป้าหมายที่เคลื่อนไหวได้รอให้พวกเขามารวบตัวพวกเราที่หมู่บ้านดารายนล่ะ? คงไม่ดีเท่าเดินทางไปเรื่อยเปื่อย อยากไปไหนก็ไป อาจจะเจอโอกาสได้ตอบโต้กลับบ้างนะ”
นรมนเข้าใจได้ในทันที
บุริศร์จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ คุณจะไม่รู้เลยว่าในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่โชคดีที่นรมนชินแล้วกับบุริศร์ที่เป็นอย่างนี้ นอกจากความเชื่อใจก็คือความเชื่อใจนั่นแหละ
“จะพูดยังไงก็เป็นความหลักแหลมของคุณทั้งนั้น”
“ไม่ เป็นความหลักแหลมของภรรยาต่างหาก”
บุริศร์โน้มเข้าไปหาทันที
คนขับรถที่ด้านหน้าเอาแผงกั้นขึ้นอย่างเข้าใจสถานการณ์
ใบหน้าของนรมนแดงขึ้นมาทันที
“คุณทำตัวให้เหมาะสมหน่อยได้ไหม? มีคนขับรถอยู่นะ”
“ภรรยา ผมทำตัวเหมาะสมมากแล้วนะ แค่อยากนอนกอดคุณสักหน่อย ไม่มีความคิดอย่างอื่นเลย”
บุริศร์เห็นนรมนเคอะเขิน จึงอดขำไม่ได้
“คุณยังจะหัวเราะอีก”
นรมนรู้สึกว่าอยู่ต่อหน้าของบุริศร์แล้วตนเองสู้ไม่ได้เลยจริงๆ
“ฮ่าๆๆ!”
บุริศร์ไม่เพียงไม่มีท่าทีอ่อนลง แต่กลับหัวเราะดังขึ้นไปอีก
นรมนหมดหนทาง จึงก้มไปที่คอของเขา ประทับริมฝีปากลงไปทันที
สัมผัสที่อ่อนโยนทำให้บุริศร์ตะลึงเล็กน้อย แล้วตามมาด้วยความประหลาดใจ
ตอนนี้ภรรยาตัวน้อยของเขาเป็นฝ่ายรุกบ้างแล้วนะ
ไม่เลวๆ!
สองมือของเขาโอบไปที่เอวของนรมน ค่อยๆจูบอย่างลึกซึ้ง
หลังจากกมลกับกิจจาขึ้นไปอยู่บนรถคันข้างหลังแล้ว จู่ๆเธอก็กอดแขนของกิจจาเอาไว้ ยิ้มเจ้าเล่ห์
“พี่กิจจา พี่บอกมานะผู้ชายคนเมื่อกี้เป็นใคร?”
กิจจาชะงักเล็กน้อย พูดขึ้นด้วยสัญชาตญาณ “แด๊ดดี้บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? เขาเป็นคนทำความสะอาด......”
“พี่กิจจา อย่าเอาลูกไม้ที่แด๊ดดี้ใช้หลอกหม่ามี้มาใช้กับหนูนะ หม่ามี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อหน้าแด๊ดดี้เท่านั้นแหละ หนูไม่อยากแกล้งไม่รู้เรื่อง ผู้ชายคนเมื่อกี้หน้าตาหล่อใช้ได้เลย อีกอย่างค่อนข้างเหมือนแด๊ดดี้ด้วย เขาเป็นใครเหรอ?”
กิจจาไม่รู้มาก่อนเลยว่ากมลจะช่างสังเกตเช่นนี้ โดนเธอพูดฉีกหน้าขนาดนี้ จึงไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
“กมล พี่......”
“พี่กิจจา พี่ไม่รักหนูแล้ว”
กมลเบะปากเล็กๆขึ้นมาทันที น้ำตาใสๆที่เอ่อล้นอยู่ในเบ้าตาจะร่วงลงมาให้ได้ เห็นแล้วใจจะสลาย
กิจจาหมดแรงต่อต้านอย่างฉับพลัน
“กมล อย่าร้องนะ พี่บอก พี่บอกแล้วโอเคไหม?”
“พี่กิจจาดีที่สุดเลย? !”