ตอนที่ 1278
บทที่ 1278 เขาก็คือคนสารเลว
October 31, 2026
“Hi แด๊ดดี้!”
หลังจากที่เสียงของกานต์ลอยออกมาจากในมือถือ กมลกับกิจจาต่างก็รู้สึกคิดถึง
“พี่ พี่ เป็นยังไงบ้าง? แผลดีขึ้นเยอะหรือยัง?”
กมลกระโดดขึ้นไปบนรถของบุริศร์ คว้ามือถือของบุริศร์เข้ามาถาม
กานต์เห็นท่าทางคึกคักของกมล จึงหัวเราะออกมา “ดีขึ้นเยอะแล้ว หม่ามี้ติดต่อให้คุณน้ารมิดามาช่วยดูแผลให้พี่ใหม่ รับรองว่าจะไม่ทิ้งแผลเป็นแม้แต่นิดเดียว คุณน้ารมิดาบอกเอาไว้ ว่าจะทำการผ่าตัดอย่างไร้ร่องรอยให้พี่ วางใจเถอะ ถ้าพี่หายดีแล้ว ต่อไปรับรองเลยใครก็ดูไม่ออกว่าพี่เคยได้รับบาดเจ็บ”
ได้ยินเขาพูดอย่างนี้ กมลถึงวางใจได้
“พี่ หนูคิดถึงพี่แล้ว”
กมลเบะปากเล็กๆ มองใบหน้าเล็กๆของกานต์ที่ผอมลงเล็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
จู่ๆน้องสาวก็เศร้าขึ้นมาจึงทำให้กานต์แปลกใจ แต่ทว่ากลับยิ้มมุมปากมากขึ้น “พี่ก็คิดถึงเธอ ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนพี่เลย ทิ้งพี่ไว้คนเดียวที่นี่ ไร้ความรู้สึกกันเกินไปแล้วนะ”
“ไม่ใช่นะ พวกเรามีเรื่องต้องทำ ถึงต้องออกมาอย่างไม่มีทางเลือกต่างหาก”
กมลพูดอย่างได้รับความไม่เป็นธรรม
กานต์จึงยิ้มขึ้นมาทันที
“ก็ได้ๆๆ เธอไม่มีทางเลือก พี่ไม่โทษเธอหรอก ที่นั่นสนุกไหม?”
“สนุกมากๆ ที่สำคัญก็คือของอร่อยเยอะแยะเลย เมื่อกี้หนูเพิ่งซื้อมะม่วงสามลูกใหญ่ให้หม่ามี้ จ่ายไปแค่ห้าหยวนเองนะ! ถูกมากเลยใช่ไหม? แล้วก็ๆ หนูยังซื้อแก้วมังกรมาด้วย ถูกมากเหมือนกัน พี่ รอก่อนนะ หนูจะเอาของอร่อยกลับไปฝากพี่ด้วย”
ได้ยินกมลพูดอย่างนี้ กานต์จึงยิ้มอย่างเบิกบาน
“ได้ พี่จะรอ”
“เอ๊ะ? พี่ พี่ไอราก็อยู่ที่นั่นเหรอ? เหมือนหนูเห็นเธอเลยอะ”
ประโยคนี้ของกมลทำให้สีหน้าของกานต์หม่นหมองลง
“นี่เป็นเรื่องที่พี่อยากจะบอก แด๊ดดี้ หม่ามี้ โทรหาคุณอาอรรณพได้ไหมครับ? ให้ไอราออกไปจากที่นี่? เธออยู่ที่นี่ส่งผลกระทบต่อการพักผ่อนของผมจริงๆ!”
น้อยมากที่กานต์จะขอร้องนรมนกับบุริศร์ด้วยท่าทีเคร่งขรึมขนาดนี้ ใบหน้าเล็กๆของเขาในตอนนี้ยังมีความไม่พอใจกับความโมโหแนบมาด้วย จึงทำให้นรมนค่อนข้างแปลกใจ
“ไอราเป็นอะไร? ลูกทะเลาะกับเธอเหรอ?”
“หม่ามี้ คิดว่าผู้หญิงคนนั้นทะเลาะกันแล้วจะแก้ปัญหาได้เหรอครับ? ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนหน้าไม่อายขนาดนี้มาก่อนเลย อีกอย่างเธอเป็นผู้หญิงตรงไหนกัน? นอกจากเพศแล้ว เธอแมนกว่าผู้ชายอีก”
ใบหน้าเล็กๆของกานต์แทบจะย่นรวมเข้าด้วยกันแล้ว
บุริศร์พูดเบาๆ “ช่วงนี้คุณอาอรรณพมีเรื่องต้องจัดการ ไอราอยู่ที่บ้านไม่ปลอดภัย อีกอย่างคุณน้ารมิดาไปจัดการบาดแผลให้ลูก ทั้งยังบำรุงรักษาสุขภาพให้ด้วย ไอราเป็นลูกสาวของเธอ ลูกจะให้คุณน้ารมิดาไม่ต้องการลูกสาวของตนเองเพื่อลูกงั้นเหรอ?”
คำพูดนี้ทำให้กานต์เงียบไปทันที
ความรู้สึกทั้งหมดของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็กลับมาสงบเหมือนเดิม
“ก็ได้ครับ งั้นพวกเขาจะกลับไปเมื่อไหร่?”
“เมื่อไหร่ที่ลูกคล่องตัวแล้ว พวกเขาก็จะกลับไปเมื่อนั้นแหละ กานต์ พวกเขาเป็นแขก อีกอย่างถึงยังไงไอราก็เป็นผู้หญิง อย่าแสดงความรู้สึกไม่ชอบเธอจนเกินไปได้ไหม? ลูกก็รู้ แด๊ดดี้กับหม่ามี้เราสองคนมีเรื่องต้องจัดการที่ด้านนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะลูกได้รับบาดเจ็บเคลื่อนไหวไม่สะดวก หม่ามี้กับแด๊ดดี้คงไม่ทิ้งลูกไว้คนเดียวอยู่แล้ว”
“ผมเข้าใจครับ แด๊ดดี้ ผมจะจัดการให้ดี”
กานต์กลับมาเย็นชาเหมือนเดิมแล้ว
“ใช่สิ แด๊ดดี้ ผมกับคุณอาจิ้งจอกเงินสืบดูแล้ว หลายปีก่อน คุณท่านรองตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเหมือนจะไปหาของบางอย่างที่หมู่บ้านดารายน”
ได้ยินกานต์เริ่มพูดเรื่องสำคัญ กมลจึงรีบส่งมือถือไปให้บุริศร์
กิจจาให้กมลนั่งลงข้างๆ เขาส่งแก้วมังกรที่ปอกเสร็จแล้ว ไปให้กมล
เพื่อป้องกันไม่ให้โดนตัวของกมล กิจจาจึงถือเอาไว้ ให้กมลกินอย่างนั้น สบายใจเฉิบเลย
แต่บุริศร์กับนรมนกลับขมวดคิ้ว
“หาของ? หาของอะไร?”
“ไม่รู้ครับ สืบหาไม่เจอ แม้แต่เรื่องที่คุณท่านรองตระกูลทวีทรัพย์ธาดาไปหาของที่หมู่บ้าน ดารายนพวกผมยังต้องหาตั้งหลายรอบถึงจะหาออกมาได้ ข้อมูลที่หน่วยทหารไม่ได้บันทึกเอาไว้เลย การคาดเดาของผมกับคุณอาจิ้งจอกเงินก็คือหน่วยทหารอาจจะไม่รู้ว่าที่ด้านนั้นมีของอะไรอยู่ อาจจะมีแค่ธนเดชคนเดียวที่รู้ เขาคงอยากจะยึดเป็นของตนเอง ไม่ก็ทำลายทิ้งซะ ถึงได้ใช้ความสามารถพิเศษสร้างสิ่งที่ฆ่าคนตายได้เป็นเบือราวกับโรคระบาด แต่ทั้งหมดนี้เป็นแค่การคาดเดาของพวกผม อันที่จริงคุณลุงจิ้งจอกเงินบอกว่าดูจากท่าทีของธนเดชที่มีต่อคุณน้าธเนศพลแล้ว ถ้าเขาเกลียดคุณน้าธเนศพลจริง คงไม่ถึงกับต้องฆ่าคนตายเป็นจำนวนมากเพื่อคุณน้าธเนศพลกับคุณท่านรองตระกูลทวีทรัพย์ธาดาสองคนนี้หรอก แค่ส่งคนไปจับเขาสองคนมาก็พอ ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้”
กานต์บอกสิ่งที่จิ้งจอกเงินคาดเดาให้บุริศร์ฟัง
บุริศร์กำลังครุ่นคิด ไม่ได้พูดอะไร แต่นรมนกลับค่อนข้างโมโห
“ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร ถ้าเพราะความเห็นแก่ตัวของตนเองถึงต้องชดเชยด้วยชีวิตของคนมากมายขนาดนี้ เขามันสารเลว!”
“ใช่ เขามันสารเลว! ดังนั้นผมถึงเดาว่าพี่คริชณะอาจจะเจออะไรเข้าแล้ว ถึงโดนพาตัวไป”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนตะลึงเล็กน้อย
“พี่คริชณะคงไม่โดนหน่วยทหาร......”
“ตระกูลนาคชำนานยังมีคนที่ทะเยอทะยานอยู่อีก”