บทที่ 1308 หมดสติอยู่ตลอด

“ทำไมเหรอ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแล้วเหรอ?”

พอมิลินและบุณพจน์เห็นสีหน้าของนรมนดูไม่ดีนัก ก็อดไม่ได้ที่ถามขึ้นมาคำหนึ่ง

“ไม่มีอะไรค่ะ ฉันกลับไปก่อนสักครู่นะ มิลิน คุณช่วยดูพรวลัยอยู่ที่นี่ให้ดี ๆ นะ”

นรมนไม่ได้พูดว่าเป็นเรื่องอะไร แต่กลับไปกับนงลักษณ์อย่างร้อนรน

มิลินรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้จากไป และอยู่ตรวจร่างกายให้พรวลัยอย่างละเอียดรอบหนึ่ง และดูว่าจะยังสามารถฟื้นฟูยังไงได้บ้าง

บุณพจน์ส่งสัญญาณมือให้กับข้างนอกทีหนึ่ง จากนั้นคนสองคนก็รีบร้อนติดตามนรมนไป และคอยปกป้องอยู่อย่างเงียบ ๆ

หลังจากที่นรมนและนงลักษณ์จากไปแล้ว ก็รีบเดินกลับไปหมู่บ้านดารายนอย่างรวดเร็ว

“ที่คุณพูดมาเป็นความจริงหมดนะ? บุริศร์กลับมาแล้วจริง ๆ เหรอ”

“ใช่ กลับมาแล้ว แต่ว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

สีหน้าของนงลักษณ์ก็รู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง

พอนรมนได้ยินว่าสถานการณ์ของบุริศร์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

“บาดเจ็บเหรอคะ”

“บาดเจ็บนิดหน่อย แต่ว่าเขาได้หมดสติอยู่ตลอดเวลาเลย”

นงลักษณ์พูดไปแบบนี้ นรมนก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเลย

“ทำไมเมื่อกี้ไม่บอกล่ะว่าหมดสติอยู่ตลอดเวลา? แล้วฉันก็ทิ้งมิลินไว้ที่นี่แล้ว แล้วทางบุริศร์จะทำยังไงล่ะ?”

“กิจจากำลังดูแลอยู่ เขาบอกว่าตอนนี้ยังไม่ต้องการมิลินชั่วคราว เพียงแต่แค่ให้ฉันมารายงานเธอ”

คำพูดของนงลักษณ์ทำให้นรมนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่ถามอะไรอีกเลย จากนั้นก็ขับรถกลับมาถึงหมู่บ้านดารายนอย่างรวดเร็ว

พอเธอกลับมาถึงแล้วก็ไปที่ห้องนอนทันที ในตอนที่เห็นกิจจานั้นในใจของนรมรก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย

“บุริศร์อยู่ไหน?”

“แด๊ดดี้อยู่บนเตียงครับ”

กิจจาหลบทางให้

นรมนเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก็เห็นบุริศร์นอนอยู่บนเตียงอย่างสงบนิ่ง เหมือนอย่างกับนอนหลับปกติยังไงอย่างงั้น

นี่แค่ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน นรมนก็รู้สึกเหมือนกับว่าผ่านมานานแสนนานเลย

เธอเดินเข้าไปอย่างเบามือเบาเท้า เหมือนกลัวว่าจะทำให้บุริศร์ตื่น

ในตอนที่มือของเธอแตะโดนหน้าของบุริศร์นั้น อุณหภูมิที่อบอุ่นนั่นถึงจะทำให้เธอเชื่อว่าบุริศร์กลับมาแล้วจริง ๆ

“เขาเป็นอะไรไปเหรอ?”

“ไม่รู้ครับ ผมตรวจเช็กไม่เจอปัญหาอะไรเลย เพียงแต่บนร่างกายมีแผลเล็ก ๆ ไม่กี่แผลเท่านั้น แต่ว่ากลับหมดสติมาตลอด เหมือนกับว่ากำลังนอนหลับอยู่ครับ”

กิจจาพูดเสียงต่ำไป แต่กลับทำให้ใจของนรมนตื่นตระหนกขึ้นมา

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ทำไมหนูยังไม่ให้มิลินกลับมาอีกล่ะ?”

ในจุดนี้นรมนรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจเลย

กิจจาครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า “หม่ามี้ครับ นี่เป็นความหมายของแด๊ดดี้ครับ”

“อะไรนะ?”

นรมนอึ้งไปเลยทันที

“ไหนหนูบอกว่าเขาหมดสติมาตลอดไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ครับ แต่ว่าในฝ่ามือของแด๊ดดี้กำสิ่งนี้เอาไว้ตลอดเลยครับ”

กิจจาเอากระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งยื่นให้กับนรมน

บนกระดาษเป็นลายมือของบุริศร์ ข้างบนเขียนไว้ว่า “ไม่ต้องเป็นห่วงผม และก็ไม่ต้องตามใครมาดูอาการให้ผม เรื่องที่ผมกลับมาแล้วจะต้องเก็บไว้เป็นความลับ”

นรมนไม่รู้ว่าที่บุริศร์พูดแบบนี้ตกลงมันหมายความว่าอะไรกัน ที่หมู่บ้านดารายนนี้มีผู้คนเต็มไปหมด จะปิดบังคนทั้งหมดนั้นมันจะเป็นไปได้ยังไง?

และที่สำคัญตกลงตอนนี้บุริศร์เป็นอะไรกันแน่?

หรือว่าจะมีอาการเหมือนกับบุณพจน์เหรอ?

“กิจจาจ๊ะ ตอนนี้หนอนพิษทองคำของแด๊ดดี้ของหนูเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาเหมือนกันหรือเปล่า? เป็นอาการเดียวกับบุณพจน์ก่อนหน้านั้น รอผ่านไปสักช่วงหนึ่งก็จะตื่นขึ้นมาเองใช่ไหม?”

พอเจอกับคำถามของนรมน กิจจาได้แต่ส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่ใช่ครับ ตอนนั้นคุณลุงใหญ่เพิ่งกินหนอนพิษทองคำเข้าไป ร่างกายเกินการต่อต้าน เพราะฉะนั้นถึงได้นอนหมดสติ แต่ว่าแด๊ดดี้กับหนอนพิษทองคำหลอมรวมกันมานานขนาดนี้แล้ว น่าจะไม่เกิดอาการแบบนี้แล้ว แต่ว่าชีพจรของแด๊ดดี้สงบนิ่ง เหมือนกับว่ากำลังนอนหลับอยู่ ผมตรวจเช็กดูแล้ว มันไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ ครับ หม่ามี้ หม่ามี้ไม่ต้องห่วงนะครับ ที่แด๊ดดี้ไม่อยากจะให้ใครรู้ว่าเขากลับมาแล้ว ก็น่าจะมีแผนการอะไรอยู่ รอให้แด๊ดดี้ตื่นขึ้นมาแล้วพวกเราก็จะรู้เองนะครับ”

ถึงแม้จะรู้ว่าที่กิจจาพูดไม่ผิด แต่ว่านรมนก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี

ขอแค่บุริศร์ยังไม่ตื่นขึ้นมา เธอก็ไม่วางใจอยู่ดี

“แต่ว่าตอนนี้คนตัวเป็น ๆ อย่างนี้อยู่ทั้งคน จะมาปิดบังไว้ได้ยังไงกัน? และอีกอย่างขอแค่มิลินกลับมาแล้วก็จะต้องรู้แน่ ฉันคงจะให้เธออยู่แต่นอกประตูไม่ให้เข้ามาไม่ได้หรอกมั้ง?”

ถึงแม้ว่านรมนไม่รู้ว่าทำไมบุริศร์ถึงต้องมีข้อเรียกร้องแบบนี้ แต่ว่าจะซ่อนคนคนหนึ่งไว้ในหมู่บ้านดารายนนั้นช่างยากจริง ๆ “อ๋อใช่แล้ว บุริศร์กลับมาได้ยังไง? เขาไม่อยากจะให้ใครรู้ว่าเขากลับมาแล้ว งั้นเขาใช้วิธีอะไรกลับมากันแน่?”

“ห้องโถงบูชาบรรพบุรุษครับ”

คำพูดของกิจจาทำให้นรมนอึ้งไปเล็กน้อย

“ห้องโถงบูชาบรรพบุรุษเหรอ?”

“แด๊ดดี้ขึ้นมาจากช่องทางใต้ดินตรงใต้โต๊ะบูชาในห้องโถงบูชาบรรพบุรุษครับ”

นรมนอึ้งไปครู่หนึ่งทันที

ตอนนั้นที่เธอตกลงไปนั้น ก็รู้จักกับปีวราในนั้น ที่นั่นไม่ใช่แค่ช่องใต้ดินหรอกเหรอ? แต่กลับเป็นเส้นทางใต้ดินเหรอ? ถ้าหากมีอยู่ละก็ ก็น่าจะคือปีวราที่รู้จักละมั้ง

เพราะฉะนั้นปีวราเป็นคนส่งบุริศร์ออกมาเหรอ?

ในเมื่อสามารถส่งบุริศร์กลับมาได้แล้ว งั้นทำไมไม่ส่งกมลกลับมาพร้อมกันด้วยล่ะ?

คำถามมากมายปรากฏขึ้นมาในหัวสมองนรมน แต่กลับหาคำตอบที่แน่ชัดไม่ได้สักอัน

“หนูไม่มีเรื่องอะไร ไปที่ห้องโถงบูชาบรรพบุรุษทำไมจ๊ะ?”

นรมนเพิ่งจะพบปัญหานี้ขึ้นมา

กิจจาพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “กมลเป็นคนบอกผมครับ”

“กมลเหรอ? ระหว่างพวกเธอติดต่อกันยังไง?”

พอได้ยินข่าวกมล นรมนก็ร้อนรนเป็นอย่างมากขึ้นมา