บทที่ 1309 คุณมีวิธีใช่ไหม

“ทำไมเหรอ? คุณยังมีอะไรให้กังวลอีกเหรอ?”

มิลินสบตานรมนทีหนึ่ง พอเห็นว่าไม่ว่ายังไงเธอก็ยังมีความลังเลอยู่เล็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“คงจะไม่ใช่เพราะว่านงลักษณ์พูดว่าไปไม่ได้ คุณก็ยอมแพ้ไปจริง ๆ แล้วนะ?”

คำพูดของมิลินทำให้ใจของนรมนหล่นตุ๊บทีหนึ่งทันที

“ไม่เกี่ยวกับคุณป้าใหญ่ เรื่องของอารองตระกูลทวีทรัพย์ธาดาพักไว้ก่อนเถอะ ที่นี่มีเรื่องเยอะเกินไปแล้ว และอีกอย่างบุณพจน์ยังต้องดูแลพรวลัยที่โรงพยาบาลอยู่ คนของเราต่างก็ถูกแยกย้ายกันไป ถ้าหากต้องไปตามหาอารองอีก แล้วทั้งหมู่บ้านจะให้ใครมาดูล่ะ?”

หลังจากที่นรมนครุ่นคิดดูแล้ว ก็ตัดสินใจว่ารอให้บุริศร์ตื่นมาก่อนค่อยว่ากัน

พอมิลินได้ยินนรมนพูดแบบนี้แล้ว ก็ไม่ได้เปิดปากพูดอะไรอีก และยังกลับห้องไปเลย สำหรับใจเธอคิดอะไรอยู่นั้น นรมรเองก็ไม่รู้ และก็ไม่มีเวลาถามด้วย

ตอนนี้เธอไม่เชื่อใครทั้งนั้น นอกจากบุริศร์

นรมนไม่กล้ากลับไปที่ห้อง เพราะกลัวว่าจะโดนคนสังเกตเป็นพิเศษ ถึงแม้ว่าจะใจร้อนอย่างกับเปลวไฟ

เวลาผ่านไปทุกนาที ทุกวินาที นรมนยังคงเดินตรวจตราไปตามกฎระเบียบ และรอบข้างก็ไม่มีเรื่องพิเศษอะไรเกิดขึ้น

จนมาถึงตอนค่ำ ทุกคนมานั่งกินอาหารค่ำด้วยกันมื้อหนึ่ง และเพราะว่าพวกบุณพจน์และพรวลัยยังอยู่ที่โรงพยาบาล บุริศร์เองก็ออกมาไม่ได้ ส่วนนงลักษณ์ก็สืบค้นเรื่องของพิรุณอยู่ในห้อง คนที่มานั่งอยู่บนโต๊ะจริง ๆ ก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

มิลินเงียบสงบอยู่ตลอด แล้วก็ไม่พูดเรื่องที่จะไปตามหาอารองตระกูลทวีทรัพย์ธาดาอีก กิจจาเองก็เหมือนกับมีเรื่องอยู่ในใจ ตลอดทั้งคืนก็ไม่พูดอะไร อาหารมื้อหนึ่งต่างก็กินกันอย่างไม่รู้รสชาติ

หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้วนรมนก็เร่งรีบจะกลับห้อง บอกว่าตัวเองรู้สึกเหนื่อยแล้ว ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องมาหาเธออีก

มิลินจ้องมองฝีเท้าที่เดินจากไปของนรมนอย่างครุ่นคิด

“กิจจา หม่ามี้ของหนูมีเรื่องอะไรปิดบังพวกเราอยู่ใช่หรือเปล่า?”

มิลินจ้องมองกิจจาทีหนึ่ง แล้วก็ถามขึ้นอย่างกับไม่ได้ตั้งใจ

กิจจาส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายว่า “หม่ามี้จะมีเรื่องอะไรปิดบังเราได้ละครับ?”

“เมื่อกี้หนูกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”

“ผมกำลังคิดว่าหนอนพิษทองคำในร่างกายคุณลุงใหญ่ เหมือนกับจะไม่ค่อยเหมือนกับของแด๊ดดี้เลย อาจารย์ครับ หนอนพิษทองคำในตัวแด๊ดดี้เมื่อตอนนั้นก็คุณเป็นคนให้นี่ครับ แต่ว่าทำไมถึงรู้สึกไม่เหมือนกับของคุณลุงใหญ่เลยละครับ?”

คำพูดของกิจจาทำให้มิลินอึ้งไปครู่หนึ่ง ดวงตามีแววสั่นระริกเล็กน้อย แล้วก็รีบก้มหน้ากินข้าวต่อไป

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน บางทีหนอนพิษทองคำตัวที่โอให้พิรุณในตอนนั้นอาจจะดีมากกว่ามั้ง ในเมื่อเป็นรักครั้งแรกของตัวเอง”

“แต่ว่าของอาจารย์ไม่ใช่ตัวที่ผู้ใหญ่บ้านคนก่อนทิ้งไว้ให้เหรอครับ? ตัวที่ดีที่สุดก็น่าจะเป็นตัวของแด๊ดดี้ถึงจะถูก ตอนนั้นที่แด๊ดดี้โดนหนอนพิษ และอาจารย์ก็ใช้หนอนพิษทองคำช่วยแก้พิษให้แด๊ดดี้ผม ทำไมถึงไม่เกิดอาการหมดสติแบบคุณลุงใหญ่ละครับ? หรือจะบอกว่าร่างกายของคนทุกคนไม่เหมือนกัน อาการที่แสดงออกมาถึงได้ไม่เหมือนกันเหรอครับ?”

กิจจาจ้องมองมิลินอยู่อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน จนทำให้มิลินรู้สึกว่าไม่รู้จะตอบยังไงขึ้นมาทันที

“เรื่องนี้มันก็แปลกมากจริง ๆ เดี๋ยวฉันกลับไปค้นหาหนังสือโบราณดี ๆ สักหน่อยดีกว่า”

“อ่อ ครับ”

กิจจาไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วก็ก้มหน้ากินข้าวต่อไป แต่ว่าในดวงตากลับมีความเคร่งขรึมพาดผ่านเสี้ยวหนึ่ง

หลังจากที่นรมนกลับมาถึงห้องนอนแล้ว พอรู้สึกว่าไม่มีคนแล้วก็เข้าไปในห้องลับอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ามีเงาดำอันหนึ่งตามเข้ามาด้วย

“ใคร?”

รอจนตอนที่นรมนรู้สึกตัวนั้น เงาดำที่อยู่ข้างหลังก็ได้เข้าไปในห้องลับแล้ว

“เขาเป็นอะไรไปเหรอ?”

บุณพจน์เดินมาถึงข้างการบุริศร์อย่างรีบร้อน

พอนรมนเห็นว่าเป็นบุณพจน์ ยังไงก็วางใจไปบ้าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เธอสามารถระแวงคนทั้งหมด รวมทั้งมิลินด้วย แต่กลับวางใจบุณพจน์เป็นอย่างมาก

บางทีอาจจะรู้สึกว่าเขาเป็นญาติเพียงคนเดียวของบุริศร์แล้ว

นรมนพูดอย่างทุกข์ใจเล็กน้อยว่า “วันนี้เขาโดนส่งตัวกลับมา จากช่องทางลับ แต่ว่าเขาทิ้งกระดาษโน้ตไว้ในฝ่ามือแผ่นหนึ่ง” นรมนเอากระดาษโน้ตให้บุณพจน์ดู

ดวงตาของบุณพจน์เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

“คุณก็เลยปล่อยให้เขานอนไปอย่างนี้เหรอ?”

นรมนรีบพูดขึ้นว่า “เปล่าค่ะ กิจจาลองตรวจดูแล้ว และบอกว่าร่างกายของเขาไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่แค่นอนหลับไปเท่านั้น ตอนนี้พวกเราก็เลยรอให้บุริศร์ตื่นขึ้นมาอยู่”

“เขาไม่ได้นอนหลับไป แต่คือการโดนหนอนพิษย้อนกลับมากลืนกิน”

คำพูดของบุณพจน์ทำให้นรมนจิตใจลนลานขึ้นมาทันทีเลย

“หนอนพิษเหรอคะ? ในตัวของเขานอกจากหนอนพิษทองคำตัวหนึ่งแล้ว ก็ไม่มีหนอนพิษอย่างอื่นแล้วนี่คะ”

ดวงตาของบุณพจน์หรี่ลงมาทีหนึ่งทันที

“หนอนพิษทองคำเหรอ? หนอนพิษทองคำจากที่ไหน?”

“มิลินเป็นคนให้มาค่ะ”

นรมนเล่าเรื่องของบุริศร์ให้บุณพจน์ฟังไปรอบหนึ่ง

บุณพจน์รีบเปิดเปลือกตาบุริศร์ออกดู ในหนังตาของเขามีเส้นสีเหลืองทองเล็ก ๆ มากมาย เหมือนอย่างกับเป็นหนอนตัวเล็ก ๆ ยังไงอย่างงั้น ดูแล้วทำให้คนตกใจมาก

พอนรมนมองเห็นสิ่งนี้ ก็สูดลมหายใจลึก ๆ เข้าทีหนึ่งเลย

“เขาเคยอารมณ์ร้อนมาก และอยากจะต่อยตีมาก นั่นเป็นท่าทีของตอนที่กินหนอนพิษทองคำเข้าไปใหม่ ๆ มีบางครั้งจะตื่นเต้นจนดวงตาเป็นสีเหลืองทองคำแบบนี้เลย แต่ว่าทำไมในหนังตาถึงได้เต็มไปด้วยหนอนเส้นด้ายสีเหลืองทองล่ะ?”

สีหน้าของบุณพจน์ดูไม่ดีขึ้นมาเล็กน้อย

“นี่ไม่ใช่หนอนพิษทองคำ หรือจะพูดว่าเป็นหนอนพิษทองคำที่โดนดัดแปลงมาแล้ว หนอนพิษที่อยู่ในตัวเขาตอนนี้ได้ใช้เลือดเนื้อของเขาในการขยายพันธุ์ออกมาแล้ว ถ้าหากไม่รู้ละก็ แล้วปล่อยให้เขานอนหลับต่อไป รออีกสักอาทิตย์หนึ่ง แล้วไข่หนอนพิษเริ่มเจริญเติบโต เขาก็จะกลายเป็นอาหารของหนอนพิษพวกนี้ แล้วก็จะโดนพวกมันกินจนทะลุปรุโปร่งจากข้างในออกมาข้างนอก”

คำพูดของบุณพจน์ทำให้สีหน้าของนรมนขาวซีดไปเลย

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ตอนนั้นตัวของเขามีหนอนพิษอยู่ ทั้ง ๆ ที่มิลินบอกว่าเป็นหนอนพิษทองคำ สามารถกลืนกินหนอนพิษทุกอย่างได้นี่”