บทที่ 1310 คุณยังจะพูดแทนเธออีก

ใจของนรมนหล่นตุ๊บทีหนึ่ง

มิลินนี่ก็เร่งรีบเกินไปแล้วมั้ง?

นรมนยังไม่ได้เปิดปากพูดเลย เธอก็เข้ามาแบบนี้แล้วเหรอ?

ในนรมนในตอนนี้กลับยิ่งออกไปไม่ได้เด็ดขาด

บุณพจน์เองก็เหมือนกับว่าจะคิดไม่ถึงว่ามิลินจะเร่งรีบขนาดนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะมองนรมนทีหนึ่ง แต่ก็ไม่พูดอะไร

หลังจากที่เข้าห้องมาแล้วมิลินก็ไม่เห็นนรมนเลย จึงอดไม่ได้ที่จะแปลกใจไปครู่หนึ่ง

“คนล่ะ? ทั้ง ๆ ที่ไม่เห็นเธอออกมาเลยนี่”

มิลินพูดเองเออเองไป จากนั้นก็เหมือนกับว่าจะเริ่มต้นค้นหาของขึ้นมาแล้ว

นรมนสามารถได้ยินเสียง แต่กลับมองไม่เห็น จึงอดไม่ได้ที่จะร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย

บุณพจน์ส่งสัญญาณให้เธออย่างเคลื่อนไหวไปเรื่อย ทั้งสองคนกลั้นลมหายใจฟังเสียงความเคลื่อนไหวของข้างนอกไป

มิลินหาไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าหาอะไรเจอบ้าง จากนั้นก็ออกจากห้องไปอย่างรีบร้อนเลย

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความผิดพลาด นรมนก็ไม่ได้ออกมาทันที แต่กลับรอไปครู่หนึ่งแล้วถึงเปิดประตูห้องลับแล้วเดินออกไป

การจัดวางในห้องไม่มีอะไรแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้ แต่ว่านรมนรู้ว่า มิลินเคยมาขยับแล้ว

บนโต๊ะของเธอมีร่องรอยการโดนขยับแล้ว ถึงแม้ร่องรอยจะจืดจางมาก จนแทบมองไม่ออก แต่ว่านรมนก็ยังมองออกอยู่ดี

เธอเดินไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็เปิดลิ้นชักออกมาดูทีหนึ่ง

“ของอะไรหายไปบ้าง?”

บุณพจน์เองก็ตามออกมาด้วย

นรมนส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่มีค่ะ แต่ของเพิ่มขึ้นมาอย่างหนึ่ง”

“อะไร?”

“อันนี้ค่ะ”

นรมนเอาขวดเครื่องหอมขวดหนึ่งยื่นให้กับบุณพจน์

“ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าของอันนี้มีประโยชน์อะไร แต่ว่านี่ไม่ใช่ของฉันแน่”

ใบหน้าของนรมนเต็มได้ด้วยประโยคคำถาม

บุณพจน์รับมาแล้วดมดูครู่หนึ่ง จากนั้นหัวคิ้วก็คลายตัวออก

“นี่คือยาถอนพิษ เป็นยาถอนพิษที่รักษาหนอนพิษบนตัวบุริศร์ได้”

“หนอนเส้นด้ายทองอันนั้นเหรอ?”

นรมนรู้สึกสงสัยอยู่เล็กน้อย

บุณพจน์พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็เอายาถอนพิษแล้วก็เดินเข้าห้องลับไป นรมนเองก็ไม่ได้หยุดนิ่งแล้วก็เดินตามเข้าไปด้วย

หลังจากที่บุริศร์โดนป้อนยาถอนพิษเข้าไปแล้ว สีหน้าก็ผ่อนคลายขึ้น ลมหายใจก็สงบนิ่งขึ้นเยอะ

บุณพจน์พูดขึ้นอย่างโล่งอกไปเปลาะหนึ่งว่า “หายแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“แล้วหนอนพิษทองคำที่อยู่ในตัวเขายังอยู่ไหมคะ?”

นี่คือปัญหาที่นรมนคำนึงถึง

บุณพจน์พยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “วางใจเถอะ หนอนพิษทองคำมีประโยชน์ต่อเขาไม่มีพิษ คุณไม่ต้องเป็นกังวลมากหรอก”

“แต่ว่ามีของสิ่งนี้อยู่ในร่างกายเขา ยังไงฉันก็ไม่สบายใจ โดยเฉพาะมิลินเป็นคนทิ้งไว้ให้ ฉันยิ่งมากล้าเชื่อ มิลินสามารถเข้ามาส่งยาถอนพิษได้ มันอธิบายได้เพียงอย่างเดียวคือ เธอรู้แล้วว่าบุริศร์กลับมาแล้ว และรู้ว่าหนอนพิษในตัวบุริศร์ออกฤทธิ์แล้ว เพราะฉะนั้นก็สะท้อนจากด้านข้างได้ว่า หนอนพิษของบุริศร์มิลินเป็นคนวางใส่ให้ ไม่งั้นคงจะไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก”

หัวคิ้วของนรมนก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงก็ขรึมต่ำเล็กน้อย

“ยังมีอีกอย่าง มิลินบอกว่าปีวราเป็นคนทรยศ ใช้กมลเป็นเหตุผลพาเข้าไปในค่ายแล้วตามหาคริชณะเจอ จากนั้นพวกเขาก็ไม่มีข่าวคราวและการเคลื่อนไหวเลย แต่หนอนพิษส่งสารที่ปีวราส่งกลับมาก็มิลินเป็นคนพบเห็น พี่ใหญ่ คุณไม่รู้สึกว่าอันนี้มันบังเอิญเกินไปเหรอ?” นรมนไม่อยากจะสงสัยมิลิน เมื่อก่อนเธอก็เคยสงสัยมาก่อน แต่ต่อมาหลักฐานก็ไม่เพียงพอ หนำซ้ำมิลินยังช่วยบุริศร์ได้อีก พวกเขาถึงได้เลิกสงสัยมิลินไป แต่ตอนนี้นรมนรู้สึกว่ามิลินก็คือหนอนบ่อนไส้ที่ซ่อนอยู่ในระหว่างพวกเขา

ปีวราไม่มีเหตุผลที่จะทรยศ ความเป็นไปได้อย่างหนึ่งก็คือโดนมิลินใส่ร้ายแล้ว ตอนนี้อาจจะโดนกักตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งพร้อมกับพวกคริชณะแล้วออกมาไม่ได้ หรือว่าเจอกับอุบัติเหตุอะไรเข้า

บุณพจน์ขมวดคิ้วไว้และไม่ได้พูดอะไร สำหรับการคาดเดาตามหลักการของนรมนนั้นเขาเองก็รู้สึกเห็นด้วย

“บางทีคุณอาจจะพูดถูก หนอนบ่อนไส้อาจจะคือมิลินจริง ๆ แต่ว่าแล้วการกระทำของมิลินในวันนี้มันคือเรื่องอะไรกันล่ะ? นี่เท่ากับว่าเธอเปิดโปงตัวเองเลยนะ เธอจะไม่กลัวคุณเอาเธอตายเหรอ? ถึงแม้ว่าคุณจะไม่ทำ แต่ถ้าบุริศร์ตื่นมาแล้วก็เป็นผู้ใหญ่บ้านคนปัจจุบันของหมู่บ้านดารายนในตอนนี้ ถ้าอยากจะให้มิลินตายนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก เพราะฉะนั้นในจุดนี้นั้นเข้าใจยากมากจริง ๆ”

แน่นอนว่าคำพูดของบุณพจน์นั้นนรมนเองก็เคยคิดมาก่อน แต่ว่ากลับคิดอะไรไม่ออกเลย

“ช่างเถอะ พวกเราอยู่ที่นี่กันก็ไม่มีประโยชน์อะไร หรือไม่จับมิลินมาถามให้รู้เรื่องเลยดีกว่า ถ้าหากว่าจิตใจของเธอไม่ซื่อสัตย์จริง ๆ คาดว่าตอนนี้ก็น่าจะไม่อยู่แล้ว มาส่งยาถอนพิษให้ เพราะรู้ว่าพวกเราต้องการ และถือโอกาสตอนเราถอนพิษหนีไป ไม่ทำร้ายใครและไม่ทำร้ายโดนตัวเอง นี่น่าจะเป็นความคิดของมิลินนะ”

นรมนพูดจบแล้วก็เดินออกไปเลย

เธอไปตามหามิลินเป็นอันดับแรกเลย หนำซ้ำยังพาคนไปด้วย และก็เป็นอย่างที่คิดไว้มิลินได้จากไปแล้ว

มองออกได้ว่าเธอเก็บข้าวของได้อย่างรีบร้อนมาก ของบางอย่างยังไม่ได้เอาไปด้วยซ้ำ

ใจของนรมนหนักหน่วงเป็นอย่างมาก

พอกิจจาได้ยินข่าวก็รีบตามมา ในตอนที่เขาเห็นห้องที่โดนตรวจค้นเป็นห้องของมิลินนั้น ในใจก็รู้สึกทุกข์ใจเล็กน้อย

“หม่ามี้ อาจารย์ของผมทำอะไรอีกแล้วครับ?”

ในตอนที่กิจจาพูดคำพูดพวกนี้ออกมาเองนั้น บนใบหน้าก็ร้อนผ่าวแล้ว

เขารู้ หม่ามี้กับแด๊ดดี้เคยให้โอกาสกับอาจารย์มาหลายครั้งมากแล้ว

นรมนจ้องมองกิจจา แล้วลูบหัวของเขาแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่ว่าเธอจะทำอะไรไป ก็ไม่เกี่ยวกับหนูนะ กลับไปพักผ่อนดี ๆ เถอะ”

ดวงตาของกิจจาเปียกชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่กลับสะกดกลั้นไว้ และนรมนในตอนนี้ก็ไม่มีเวลาไปปลอบใจกิจจาด้วยซ้ำ

“รีบค้นหาให้ฉัน ถึงจะต้องค้นทุกซอกทุกมุม ก็จะต้องหาตัวมิลินออกมาให้ฉันให้ได้”

นรมนแผ่แรงสังหารออกมาทั้งตัว

เธอสามารถอดทนได้ถ้ามิลินจะออกไปตามหาชีวิตใหม่ แต่ว่าจะไม่มีทางอนุญาตให้มิลินมาทำร้ายบุริศร์แน่