ตอนที่ 1357
บทที่ 1357 คนนอกอะไร?
October 31, 2026
สมชัยมาเหรอ?
ทำไมเขาถึงมาได้บังเอิญขนาดนี้?
ขาที่กะว่าจะก้าวออกไปในตอนแรกของบุริศร์เก็บกลับเข้ามาอีกครั้ง แถมยังรอบคอบและหลบซ่อนตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง
ในใจของราเชนเองก็ไม่สงบนิ่งเลย แต่กลับพยายามรักษาบุคลิกภาพนอกไว้
“ท่านพ่อ”
ราเชนทำความเคารพอย่างนอบน้อม ในใจกลับไม่มีคลื่นลมใด ๆ
ในตอนที่เขาต้องการความช่วยเหลือมากที่สุดผู้ชายคนนี้กลับจ้องมองเขาเป็นไปตามยถากรรม ตอนนี้ไม่ว่าเป้าหมายจะเป็นอะไร เขาก็จะไม่มีทางเกิดความสั่นไหวใด ๆ เพื่อเขาอีกแล้ว
สมชัยจ้องมองราเชน ความรู้สึกในแววตาสั่นไหวเล็กน้อย
หน้าตาของเขาเหมือนกับนงลักษณ์เล็กน้อย ดวงตาแบบนั้น ท่าทีแบบนั้น แม้กระทั่งนิสัยที่เย็นชาในตอนนี้ก็ยังเหมือนกับนงลักษณ์ยังไงอย่างงั้น
สมชัยสะบัดมือเล็กน้อย ให้ราเชนนั่งลง
“ได้ยินมาว่าแกไปที่ตำหนักเจ้าห้ามาเหรอ?”
สมชัยเหมือนกับว่าเปิดปากพูดไปงั้น ๆ แต่กลับทำให้ราเชนรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่ว่าก็ยังคงพูดเสียงต่ำว่า “ใช่ครับ น้องห้าเป็นหวัด ผมอยู่เฉย ๆ ไม่มีเรื่องอะไรก็เลยไปดูสักหน่อย”
“อยู่เฉย ๆ ไม่มีเรื่องอะไรเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่รู้ล่ะว่าพวกแกสองคนพี่น้องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันขนาดนี้?”
สมชัยจ้องมองราเชนอย่างเหมือนยิ้มและไม่ยิ้ม แต่ในแววตากลับไม่มีรอยยิ้มใด ๆ
ราเชนเองก็ไม่ได้ถดถอย จ้องมองดวงตาของสมชัยตรง ๆ แล้วก็พูดขึ้นว่า “เรื่องที่ท่านพ่อไม่รู้ยังมีอีกเยอะครับ”
“อ๋อ เช่นอะไรบ้างล่ะ?”
“เช่นผมยังไปที่ตำหนักน้องหกมาด้วย”
ราเชนตั้งใจเอ่ยถึงดารัณออกมาด้วย
ถ้าหากว่าดารัณจะสนับสนุนเขาอย่างที่เธอพูดจริง ๆ ละก็ ครั้งนี้ก็เป็นการทดสอบคนแล้ว ถ้าดารัณได้พูดอะไรกับสมชัยไป เขาก็จะขจัดเธอไปให้เร็วที่สุดด้วย นี่เพื่อความปลอดภัยของเขา และก็เพื่อความปลอดภัยของนรมนด้วย
หัวคิ้วของสมชัยขมวดเข้าด้วยกันเล็กน้อย
“เจ้าหก? ช่วงนี้แกกับน้องสาวทั้งสองคนนี้ไปมาหาสู่กันดีเลยนี่”
“ท่านพ่ออยากจะพูดอะไรครับ?”
ราเชนพูดขึ้นเรียบ ๆ ความห่างเหินเสี้ยวนั้นทำให้สมชัยรู้สึกไม่ชอบใจมากนัก
“ฉันเป็นพ่อของแก ฉันเป็นห่วงแกบ้างจะไม่ได้เหรอ? นี่มันท่าทีอะไรของแก?”
ราเชนกลับยิ้มเย็นแล้วพูดขึ้นว่า “ผมโตแล้วครับ มันเกินช่วงเวลาที่จะต้องการความรักจากพ่อแล้ว ท่านพ่อทำงานเหน็ดเหนื่อยทุกวัน ยังไงก็เอาเวลาว่างไปให้กับการดูแลจัดการประเทศเถอะครับ สำหรับผมที่มีตัวตนอยู่อย่างไม่มีความสำคัญนั้น ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมายืดเวลาที่มีค่าของท่านพ่อหรอกครับ”
อยู่ ๆ สมชัยก็รู้สึกอัดอั้นจนว้าวุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
เวลาผ่านมาไม่เท่าไหร่ ลูกชายคนนี้ก็ได้เติบโตขึ้นมาเป็นแบบนี้แล้วเหรอ? มาวันนี้ทั้งหน้าเต็มไปด้วยความห่างเหินและเย็นชาล้วนเตือนใจสมชัยถึงความห่างเหินระหว่างพวกเขา
“แกกำลังโทษฉันเหรอ?”
“ไม่กล้าหรอกครับ”
ราเชนยังคงไม่ทุกข์ไม่ร้อนอยู่
ไม่ค่อยเหมือนกับบทบาทที่สมชัยคิดเอาไว้เท่าไหร่
ในตอนที่เขารู้ว่าลูกชายตัวเองชอบผู้ชายนั้น ทั้งตัวก็โกรธจนแทบจะตัวสั่น
เขานึกมาตลอดว่าราเชนเป็นคนที่ไม่เอาไหนคนหนึ่ง
ผู้หญิงในโลกนี้มีเยอะแยะ แต่เขากลับแตกหักกับพี่น้องเพราะผู้ชายคนเดียว นี่มันไม่มีทางเข้าใจได้จริง ๆ แต่พอวันนี้มาเห็นราเชนแล้ว อยู่ ๆ สมชัยก็ไม่คิดแบบนั้นแล้ว
เขารู้สึกไม่ค่อยเข้าใจลูกชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้สักเท่าไหร่แล้ว
พอคิดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของสมชัยก็อ่อนนุ่มขึ้นมาเล็กน้อย พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ราเชน บางทีแกอาจจะโทษฉันว่าเป็นพ่อที่ไม่ได้มาตรฐานคนหนึ่ง แต่ว่าชีวิตคนที่ฉันแบกรับไว้บนไหล่นั้นมีมากมายเกินไป จึงทำให้ฉันไม่มีเวลาว่างออกมาอยู่เป็นเพื่อนพวกแกเท่าไหร่ แต่ว่าแกเป็นลูกชายของฉัน ยังไงในใจฉันก็ยังมีแกอยู่”
“ผมรู้ครับ”
ราเชนพูดไปอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน แต่ว่าปฏิกิริยาในดวงตานั้นกลับไม่เชื่อเลยสักนิด
มีเขาอยู่เหรอ?
ถ้ามีเขาอยู่ละก็เขาคงจะไม่ต้องมีชีวิตยากลำบากขนาดนี้หรอก?
สมชัยเห็นดวงตาของเขาแล้วก็รู้ว่าเขาไม่เชื่อ แต่ว่าช่องว่างตั้งหลายปีขนาดนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้แค่วันเดียว
สมชัยทอดถอนใจทีหนึ่งแล้วก็พูดขึ้นว่า “อย่าทำให้กล้าณรงค์ลำบาก”
ที่แท้นี่ถึงจะเป็นเป้าหมายที่แท้จริงที่เขามาในวันนี้!
ราเชนหัวเราะเย็น ๆ คำหนึ่งแล้วก็พูดขึ้นว่า “ท่านพ่อพูดผิดไปหรือเปล่าครับ? ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้คนที่โดนทำให้ลำบากคือผมต่างหาก คุณควรจะไปบอกกับกล้าณรงค์ว่าอย่ามาทำให้ผมลำบากถึงจะถูก ซินดี้ของผมโดนเขาทำให้ตายไป ชีวิตของผมโดนเขาทำลายไป แต่ท่านพ่อกลับมาตักเตือนผมอย่างลำเอียง ให้ผมอย่าไปทำให้เขาลำบาก ดูท่าแล้วท่านพ่อคงจะชื่นชอบเขามากนะครับ ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วทำไมถึงไม่ให้สถานะที่เป็นทางการกับเขาอันหนึ่งไปเลยล่ะครับ? และก็พอดีเลย ประเทศของเราจะได้มีองค์ชายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนด้วย”