บทที่ 1358 สมองของคุณน้ำเข้าหรือไง

ถ้าหากให้สมชัยพบเจอตัวเองซ่อนตัวอยู่ที่ตำหนักของราเชนนี้ ถึงแม้ว่าราเชนจะมีปากหนึ่งหมื่นอันก็อธิบายได้ไม่ชัดเจนแล้ว

ในเวลานี้บุริศร์ค่อย ๆ ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกคิดไม่ตกว่าการกระทำของสมชัยในตอนนี้นั้นหมายความว่ายังไง? หรือว่าเขาจะรู้แล้วว่าตัวเองมาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่แล้วเหรอ?

หรือจะบอกว่าใครหักหลังเขาแล้ว?

บุริศร์นึกถึงหงส์ขึ้นมา แต่ว่าจากนั้นก็ส่ายหัวขึ้นมา

ถึงแม้ว่าหงส์จะไม่ชอบนรมน ถึงแม้ว่าเธอจะต่อต้านนรมนอยู่บ้าง แต่ว่าสำหรับเขาบุริศร์นั้นก็ยังมีความเชื่อมั่นว่าเธอจะไม่มีทางหักหลังอยู่

ถ้างั้นทำไมสมชัยจะต้องมาที่นี่ด้วยล่ะ?

บุริศร์คิดไม่ตก

ราเชนกลับไม่รู้ความกังวลของบุริศร์ ตอนนี้กลับไม่ได้สนใจอะไร แต่ว่าในแววตามีแววเยาะเย้ยพาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง

พ่อที่พูดว่านรมนเป็นคนนอกอยู่เต็มปากเต็มคำ แต่กลับไม่เชื่อแม้แต่ลูกชายของตัวเอง และยังเอาแต่คิดว่าจะสามารถค้นหาอะไรเจอจากที่นี่สักหน่อยเพื่อเอามาควบคุมตัวเอง

และนี่ก็คือความรักของพ่อลูกแบบราชสกุล

นี่มันช่างน่าขำจริง ๆ!

และก็ยังโชคดีที่เขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับสิ่งนี้ ไม่งั้นก็ไม่รู้ว่าจะเศร้าเสียใจอีกครั้งหรือเปล่า

สมชัยเห็นว่าราเชนเพียงแค่หลบไปอยู่ข้าง ๆ อย่างเรียบเฉย และไม่ได้ขัดขวางอะไรต่อการกระทำของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

หรือว่าเขาจะเดาผิดแล้วเหรอ?

คนที่ช่วยชัญญาไปไม่ใช่พวกนรมนกับบุริศร์เหรอ?

และราเชนก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาเหรอ?

ข้อสงสัยมากมายกะพริบผ่านไปในหัวสมองของสมชัย แต่ว่าสีหน้าของราเชนยังคงเรียบเฉย และไม่ได้ขัดขวางการกระทำของเขาสักนิด และนี่ก็เป็นเพราะว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบุริศร์อยู่ที่นี่ถึงได้สงบนิ่งขนาดนี้ ถ้าหากรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ละก็ คาดว่าราเชนเองก็คงจะไม่นิ่งเฉยขนาดนี้หรอก

ทหารยามเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยกไม้ยกมือแสดงความเคารพต่อราเชนเล็กน้อยแล้วก็เริ่มค้นหาขึ้นมาเลย

หัวใจของบุริศร์บิดตัวเข้าด้วยกันอย่างแน่นขึ้นมา

แล้วก็ในเวลานี้พอดี เขาก็รู้สึกว่าแขนเสื้อของตัวเองโดนคนดึงทีหนึ่ง

บุริศร์หมุนตัวไปอยากจะตอบโต้ขึ้นมา แต่กลับเห็นว่าเป็นนรมน จึงอดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งไปเลย

“นรมน!”

ในใจของบุริศร์รู้สึกดีใจ เป็นความดีใจที่สูญเสียไปแล้วได้กลับคืนมา แต่ว่าก็รู้สึกถึงความกังวลและตื่นเต้นขึ้นมา

ถ้าหากว่านรมนปรากฏตัวออกมาก่อนหน้าที่สมชัยจะมาก็ดีแล้ว แต่เธอปรากฏตัวออกมาตอนนี้เกรงว่าคงจะทำให้สถานภาพของตัวเองและเธอต้องตกอยู่ในอันตรายเล็กน้อย

“ตามฉันมาค่ะ”

เหมือนกับว่านรมนจะรู้ว่าบุริศร์กำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดเสียงเบาขึ้น และยังดึงตัวเขาเล็กน้อยด้วย

บุริศร์ไม่ได้สงสัยอะไรเธอเลย แล้วก็ตามนรมนถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ เพียงแต่ว่าในดวงตาของเขามีความสงสัยอยู่เล็กน้อย นี่น่าจะเป็นทางสับเส้นหนึ่งมั้ง

แล้วนรมนมารู้จักได้ยังไงล่ะ?

แต่ว่าบุริศร์เองก็ไม่ได้ถาม แล้วก็ตามนรมนออกไปจากตำหนักของราเชนอย่างเชื่อใจเป็นอย่างมาก แต่พอออกมาแล้ว บุริศร์ก็เห็นเด็กสาวอ่อนหวานคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น พอเห็นนรมนออกมาแล้ว ถึงได้โล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง

“ในที่สุดพวกคุณก็กลับมาสักที เป็นยังไงบ้าง? ไม่ได้โดนท่านพ่อของฉันพบเห็นเข้าหรอกใช่ไหม?”

ดารัณถามขึ้นอย่างรู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย

นรมนส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นอย่างซาบซึ้งว่า “องค์หญิงหก ของคุณคุณมากค่ะ”

“คุณเป็นคนของพี่รองแน่นอนว่าฉันจะต้องปกป้องคุ้มครองอยู่แล้ว”

ดารัณยิ้มอ่อน ๆ แล้วก็พูดขึ้น

บุริศร์รู้จักสถานะของดารัณขึ้นมาทันที เพียงแต่ว่าเขารู้สึกสงสัยเล็กน้อย ทำไมนรมนถึงได้ไปเกี่ยวข้องกับองค์หญิงหกได้ล่ะ?

พอเห็นว่าเขาเหมือนกับมีคำพูดมากมายอยากจะพูด นรมนก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “องค์หญิง พวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“ได้”

ดารัณเองก็ไม่ได้ขัดขวางอะไร

บุริศร์ตามนรมนเข้าไปในห้อง ในตอนที่เขาเห็นชัญญาอยู่รอดปลอดภัยดีนั้น ก็อดไม่ได้จะที่โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

“นรมน นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

พอเผชิญหน้ากับความสงสัยของบุริศร์ นรมนก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ตอนที่พวกเราอยู่ที่ปากทางขาวดำนั้นรอแล้วไม่เจอกับคนของหงส์ แต่กลับพบกับกลุ่มทหารยาม ตอนนั้นกลัวว่าคนของหงส์จะโดนดึงเข้ามาด้วย ฉันกับคุณอาก็เลยซ่อนตัวไว้ แล้วคิดไม่ถึงว่าจะโดนองค์หญิงหกช่วยกลับมาได้ องค์หญิงหกเป็นคนของพี่ราเชน ฉะนั้นพวกเราก็เลยปลอดภัยเป็นอย่างมาก”

คำพูดของนรมนทำให้หัวคิ้วของชัญญาขมวดขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็เก็บซ่อนไปอย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงโง่คนนี้ กลับยังปกป้องหงส์เอาไว้ หรือว่าดูไม่ออกเหรอว่าหงส์นั้นอยากจะมาเปลี่ยนตัวเธอไปน่ะ?

และก็ไม่รู้ว่าคิดยังไงอยู่

แต่ว่าสำหรับเรื่องความรู้สึกของคนอื่นแล้ว ยังไงชัญญาก็ยังไม่ค่อยที่จะยื่นมือเข้าไปยุ่งซะเท่าไหร่

พอบุริศร์ได้ยินเช่นนั้นก็อึ้งไปเล็กน้อย

หงส์ไม่ได้เป็นคนทำเหรอ?

เขาจ้องมองดวงตาของนรมน แล้วก็พูดขึ้นทีละคำทีละคำว่า “นรมน คุณเป็นภรรยาของผม ยังจำคำพูดที่ผมเคยพูดไว้ได้หรือเปล่า? ไม่ว่าจะเป็นใครหรือว่าเรื่องอะไร ก็อย่าได้ทำให้ตัวเองต้องลำบากใจทั้งนั้น”

“ฉันไม่ได้ลำบากใจ ที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริง ถ้าไม่เชื่อคุณก็ถามคุณอาดูซิ”

นรมนเอาเรื่องโยนไปให้ชัญญาเลย

ชัญญารู้สึกหมดคำพูดเล็กน้อย

มาลากเธอตกน้ำไปด้วยในเวลาแบบนี้มันหมายความว่ายังไงกัน?

จะต้องช่วยผู้หญิงโง่คนนี้หลอกลวงบุริศร์ และช่วยหงส์คนนั้นด้วยเหรอ?

“ฉันกลับห้องก่อนแล้ว พวกเราสองสามีภรรยาค่อย ๆ คุยกันไปก็แล้วกัน”

ชัญญาลุกขึ้นเดินจากไป เธอไม่อยากจะแปดเปื้อนกับน้ำเน่านี้ไปด้วยหรอก

และบุริศร์เองก็รู้สึกว่าชัญญาอยู่ที่นี่นั้นไม่ค่อยสะดวกจริง ๆ พอเห็นชัญญาไปแล้ว ถึงได้เริ่มสำรวจนรมนอย่างละเอียดขึ้นรอบหนึ่ง พอพบว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บอะไรถึงได้โล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง

“หงส์ส่งคนมาทำอะไรคุณใช่หรือเปล่า?”

“ไม่มีนี่ คุณยังไม่วางใจคนของตัวเองมากขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

นรมนพูดปฏิเสธออกไปโดยตรงเลย

หงส์มีบุญคุณต่อบุริศร์ เธอจะต้องไม่มีทางปล่อยให้บุริศร์ไปสู่ขั้นลืมบุญคุณคนแน่ การต่อสู้ของเธอกับหงส์นั้นเป็นการต่อสู้ระหว่างผู้หญิง ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องดึงบุริศร์เข้ามา

บุริศร์ยังคงไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

“งั้นทำไมคุณถึงได้ปิดสัญญาณตำแหน่งของตัวเองไป?”