บทที่ 1362 ในสมองคุณคิดอะไรอยู่

“องค์หญิงเพคะ หม่อมชั้นรู้ว่าท่านมีจิตใจเมตตา เรื่องนี้ท่านทำเป็นไม่รู้เรื่อง หม่อมชั้นจะจัดการเอง หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ท่านแค่บอกไปว่าเป็นความคิดของหม่อมชั้นเพียงคนเดียว ถึงตอนนั้นเฮียบุริศร์จะไม่เคียดแค้นท่าน หม่อมชั้นคือสาวใช้ของท่าน เห็นท่านอารมณ์ไม่ดีคิดอยากพูดแทนท่านก็เป็นเรื่องปกติ เพียงหวังว่าวันข้างหน้าองค์หญิงจะเมตตาน้องชายของหม่อมชั้น หวังว่าองค์หญิงจะให้อนาคตที่สดใสแก่เขา”

ธีรตาในครอบครัวไม่มีใคร เหลือเพียงน้องชายคนเดียว เธอรับปากพ่อแม่ว่าจะเลี้ยงดูน้องชายให้ดี วันนี้โอกาสมาถึง แม้จะต้องเอาชีวิตเข้าแลก เธอก็ยอมแลกเพื่ออนาคตที่สดใสของน้องชาย

หงส์มองธีรตาด้วยสีหน้ายากจะเข้าใจ รู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย

หัวใจของเธอตายด้านไปนานหลายปีแล้ว อุณหภูมิที่ยังเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยก็เพื่อบุริศร์ ดังนั้นถึงแม้ธีรตาจะปรนนิบัติอยู่ข้างกายเธอมาหลายปี มากเสียจนทำอย่างดีที่สุดด้วยซ้ำไป เธอก็ไม่เก็บมาใส่ใจ ในเมื่อเธอคือหญิงสูงศักดิ์ ความซื่อสัตย์ของสาวใช้คือเงื่อนไขพื้นฐานที่สุด

แต่ในวินาทีนี้เอง หงส์กลับมองธีรตาเป็นคนของตนเอง

“วางใจเถอะ ฉันจะดูแลน้องชายของเธอเอง”

“ขอบคุณเพคะองค์หญิง”

ธีรตายิ้มมีความสุขทันที แต่ในรอยยิ้มมีความขมขื่นไม่น้อย

ชีวิตคนชั้นต่ำอย่างพวกเธอมีเพียงแค่นี้ถึงจะเปลี่ยนแปลงได้ ไม่เจ้านายที่คุ้มครองตาย ก็ใช้ประโยชน์อย่างคุ้มค่า แบบนี้คนในครอบครัวถึงจะโชคดี

หงส์มองนรมนกับบุริศร์ที่ตามมาด้านหลัง กระซิบว่า “เอาล่ะ ตอนนี้อย่าให้ผู้หญิงคนนั้นระแคะระคาย”

“เพคะ”

ธีรตากลับไปประจำตำแหน่งของตนเองอย่างรวดเร็ว

บุริศร์เห็นหงส์ไม่หงุดหงิดอะไร อดชะงักไปไม่ได้ รู้สึกแปลกใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

กลุ่มคนต่างพร้อมใจกันเงียบ ตรงไปที่พักของโสธร

เนื่องจากโสธรได้รับการดูแลจากหงส์อาการจึงดีขึ้นเยอะมาก แต่ยังสลบอยู่ และร่องรอยบนใบหน้าและร่างกายทำให้นรมนกับบุริศร์ตกใจไม่น้อย

“ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?”

เนื่องจากนรมนเป็นเจ้านายของโสธร ตอนนี้แทบจะเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัด จึงอดเป็นห่วงและขุ่นเคืองขึ้นมาไม่ได้

หงส์เหลือบมองเธอ บ่นในใจ เป็นอย่างที่ธีรตาพูดจริงด้วย ผู้หญิงคนนี้จิตใจไม่มั่นคง เป็นเดือดเป็นร้อนกับผู้ชายคนนี้ วันนี้โสธรกลายเป็นสภาพนี้ เธอจึงห่วงใย

เธอมันมีค่าอะไร?

หงส์ส่งเสียงเย็นชา พูดกับบุริศร์ “เฮียบุริศร์ ตอนพี่รองพาเขามาส่งสภาพหนักกว่านี้อีก ตอนนั้นคุณหมอบอกว่าหากช้ากว่านี้นิดเดียวก็จะช่วยชีวิตไม่ได้แล้ว ฉันให้ยาอย่างดี ตอนนี้ยังพอรักษาชีวิตได้ แต่จะฟื้นหรือเปล่าขึ้นอยู่กับความโชคดีของเขา”

“ใครทำ?”

บุริศร์คาดเดาในใจ แต่ยังคงถามออกมา

“กล้าณรงค์ แต่ตอนนี้กล้าณรงค์อยู่ในความดูแลของพ่อฉัน ฉันเลยทำอะไรเขาไม่ได้ และเรื่องที่ฉันช่วยชีวิตโสธร พ่อของฉันก็ไม่ค่อยพอใจ”

หงส์ไม่ค่อยก่อเรื่อง ครั้งนี้รับโสธรปัญหานี้มา แน่นอนว่าถูกสมชัยต่อว่า แต่องครักษ์ที่ไม่สำคัญ สมชัยก็ไม่ใส่ใจ และไม่ได้ซักถามโดยปริยาย

เรื่องนี้กล้าณรงค์ก็ไม่วางแผนต่อ ทำให้หงส์ประหลาดใจ แต่ได้ส่งคนไปจับตาดูกล้าณรงค์แล้ว

เมื่อนรมนได้ยินชื่อของกล้าณรงค์ การแสดงออกทางอารมณ์เกิดการเปลี่ยนแปลง ความบอบบางเมื่อสักครู่หายไป ทั่วร่างกายแผ่ซ่านเจตนาฆ่าอย่างเคร่งขรึม

“วันเวลาที่มีความสุขของกล้าณรงค์ใกล้จบลงแล้ว”

นรมนพูดออกมา หงส์เหลือบมองเธออย่างประหลาดใจ มีความแปลกใจเล็กน้อย

การแสดงออกทางสีหน้าของผู้หญิงคนนี้ในเวลานี้กลับค่อนข้างเอาจริงเอาจัง

เธอตรวจสอบนรมนมาแล้ว รู้ว่านรมนคือนายหญิงของอาณาจักรรัตติกาล ตอนนี้มองดู กลับมีความเป็นนายหญิงอยู่บ้าง น่าเสียดาย ก็แค่ภายนอกงดงาม แต่ภายในเน่าเฟะ

หงส์ไม่เก็บคำพูดของนรมนมาใส่ใจ คิดว่านรมนก็แค่ปากเร็วเท่านั้น ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอะไรมาก

บุริศร์กลับกล่าวเสียงเบา “อดทนไปก่อนอย่าเพิ่งวู่วาม ตอนนี้พวกเรายังไม่สามารถเปิดเผยได้ ผมจะจำความแค้นของโสธรไว้ ตอนนี้ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ หงส์ จะต้องรักษาโสธรให้หาย”

“ฉันจะพยายามให้ดีที่สุด”

หงส์ไม่กล้าพูดอย่างร้ายแรงเกินไป

โสธรบาดเจ็บหนักมากจริงๆ ถ้าไม่ใช่แบบนี้เดาว่ากล้าณรงค์คงจะไม่ยอมวางมือ

แววตาของนรมนมีความทุกข์ใจ

โสธรมาที่ประเทศ F เพื่อเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็นสภาพแบบนี้ นึกถึงตอนแรกที่โสธรต้องแบกรับภาระทุกอย่างเพื่อมาที่นี่ นรมนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อเขา

บุริศร์เข้าใจความรู้สึกของนรมน จับมือประสานนิ้วกับเธอ กล่าวอย่างนุ่มนวล “เอาล่ะ อย่าทุกข์ใจเลย กลับกันก่อนเถอะ ผมเชื่อว่าโสธรจะต้องฟื้นแน่นอน”

“อืม”

ที่นี่นรมนไม่อาจเปิดเผยได้มากเกินไป ถือโอกาสกลับออกไปพร้อมบุริศร์ ในตอนนี้เธอดีใจที่หงส์ไม่เคยรู้ว่าโสธรเป็นคนของตนเอง ไม่อย่างนั้นกลัวว่าโสธรคงจะไม่รอด

ตอนกลับไปนรมนยังคงอารมณ์ไม่ดีมาก หงส์เห็นบุริศร์เงียบไม่พูดจา จึงไม่กล้าพูดอะไร รอกลับมาถึงห้องของนรมน หงส์กลับอาลัยอาวรณ์ไม่อยากออกไป

“เฮียบุริศร์ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเฮีย สามารถคุยกันสองต่อสองได้ไหม?”

“ไม่ได้ ภรรยาของฉันอารมณ์ไม่ดี ฉันต้องปลอบโยนเธอ”

บุริศร์ปฏิเสธความต้องการของหงส์ทันที

หลีกเลี่ยงพฤติกรรมที่จะทำให้คนเห็นไปในทางที่ไม่ดี เขาจำต้องหลีกเลี่ยงการสงสัย โดยเฉพาะนรมนตอนนี้อารมณ์ไม่ดีจริงๆ เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้ตนเอง