บทที่ 1363 ฉันมีไม่น้อยไปกว่าเธอ

“ได้เลย”

หลายวันที่ผ่านมาเพราะการมีหงส์อยู่และความอึดอัดมากในใจของนรมนในที่สุดจึงถอนหายใจโล่งอกได้

เห็นท่าทางเช่นนี้ของภรรยา บุริศร์ทั้งโล่งอก ทั้งสงสารจับใจ

เดิมทีเธอไม่ต้องแบกรับทั้งหมดนี้ แต่เป็นเพราะเขา

นรมนตื่นเต้นจนมองไม่เห็นความละอายใจที่ฉายขึ้นในแววตาของบุริศร์แวบหนึ่ง วิ่งไปบอกชัญญาอย่างรวดเร็ว

บุริศร์จึงถือโอกาสไปหาหงส์

เห็นบุริศร์มา หงส์ประหลาดใจมาก แต่ก็ดีใจสุดๆ สิ่งสำคัญคือบุริศร์มาหาเธอเพียงลำพัง ทำให้เธอคิดไปไกล

ชัดเจนว่า บุริศร์ก็มองเห็นความดีใจของเธอ กลับกล่าวอย่างเย็นชา “หงส์ ฉันมาที่นี่เพื่อจะพูดบางอย่าง”

“เฮียบุริศร์ว่ามาเลย”

“ฉันไม่เคยลืมบุญคุณที่เธอช่วยชีวิตฉัน ถ้ามีโอกาส ฉันจะเปลี่ยนโชคชะตา แต่นรมนเป็นขอบเขตของฉัน อย่าทำร้ายหล่อน”

คำพูดนี้ทำให้ความดีใจทั้งหมดของหงส์ถูกชะล้างออกไปอย่างหมดจด

“เฮียบุริศร์มาหาฉันที่นี่เพื่อพูดเรื่องนี้กับฉัน?”

“ไม่อย่างงั้นล่ะ?”

บุริศร์ควักบุหรี่ขึ้นมาแต่ไม่ได้จุด แต่เล่นกับมันที่ระหว่างนิ้วมือ สายตาที่มองหงส์เฉียบขาดขึ้นหลายส่วน

“ถึงแม้ฉันจะไม่อยากคาดเดาเธอแบบนี้ แต่อุบายเหล่านั้นในพระราชวังไม่ใช่ว่าฉันจะไม่รู้ และไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ พรุ่งนี้สมชัยจะเชิญทุกคนมาดึงจณัตว์เข้าพวก ทางที่ดีเธออย่าลงมือกับนรมน หล่อนคือผู้หญิงที่ฉันรักที่สุด ชีวิตนี้ฉันสามารถปล่อยวางผู้คนและเรื่องราวมากมายได้ แม้จะต้องเป็นคนต่ำทรามที่เนรคุณก็ไม่เสียดาย สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือความมั่นคงปลอดภัยของหล่อน พวกเราเป็นพี่น้องกันมาหลายปี ฉันไม่อยากให้ผิดใจกันเพราะเรื่องนี้ หงส์ เธอเป็นคนฉลาด คนฉลาดไม่ควรทำเรื่องโง่ๆ บางเรื่องทำครั้งแรกฉันยังให้อภัย แต่ถ้ามีอีกครั้ง มิตรภาพระหว่างเราเป็นอันจบลง”

คำพูดของบุริศร์ทำให้หงส์เหน็บหนาวไปทั้งร่างกาย มากเสียจนรับไม่ได้อย่างกระอักกระอ่วนที่ถูกบุริศร์มองทะลุปรุโปร่ง

“เฮียบุริศร์ เฮียไม่เคยพูดล่วงเกินฉันแบบนี้มาก่อน หรือเป็นเพราะนรมน? เธอมีอะไรดี?”

“เธอจะค่อยๆ ค้นพบความดีของหล่อนเอง ตราบใดที่เธอยอมใช้ใจคบหาหล่อน หงส์ ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงที่ปีนขึ้นเตียงฉันทุกคน เธอเองก็รู้การวางตัวของฉัน ถ้าฉันไม่ยินยอมด้วยความสมัครใจเอง ถึงแม้หล่อนจะปีนขึ้นเตียงฉัน ก็คงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ และหล่อนคือคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลพรโสภณ เธอคิดจะจัดการหล่อน ทางที่ดีควรคิดถึงอำนาจที่คอยสนับสนุนอยู่ข้างหลังหล่อนให้ดี ไม่อย่างนั้นจะแกว่งเท้าหาเสี้ยน”

บุริศร์ใจไม่แข็งพอที่จะตรงไปตรงมากับหงส์ เขาอดทนอย่างมาก ถ้าไม่ใช่เพราะติดหนี้ชีวิตเธอ ถ้าไม่เห็นแก่มิตรภาพหลายปี เขาไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาพูดอะไรเยอะแยะที่นี่

หงส์กลับคิดไปอีกอย่าง

“เฮียบุริศร์ เฮียอยู่กับเธอเพราะอำนาจที่คอยสนับสนุนอยู่ข้างหลังหรอกเหรอ? ถ้าพูดถึงอำนาจ ฉันก็มีไม่น้อยไปกว่าเธอ”

“หงส์! หลายปีที่ผ่านมาเธอวางความหลงใหลของตนเองไม่ลงเลยหรือไง? หัวใจของฉันแคบมาก แคบจนจุได้เพียงคนเดียว และวันนี้ก็เต็มไปด้วยนรมน ถึงแม้หล่อนจะเป็นอะไรไปจริงๆ ฉันก็จะละอายใจสงสารและโทษตัวเองไปตลอดชีวิต จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรอีกเพราะคนอื่น วันนี้ฉันไม่กลัวที่จะพูดกับเธอตรงๆ ว่า นรมนเป็นคนที่ฉันตกหลุมรักก่อน ตอนแรกในงานเลี้ยงหล่อนถูกคนวางแผน และเพราะคนนั้นคือหล่อน ฉันถึงดื่มเหล้าที่ผสมยาแก้วนั้นลงไป และแต่งงานกับเธออย่างมีเหตุผล แต่หลังจากแต่งงานฉันกลับยุ่งมาก คิดว่าได้หล่อนมาแล้ว ดังนั้นจึงไม่ค่อยสนใจ ทำให้หล่อนถูกคนวางแผนใส่ร้าย พาลูกของฉันไปไกลต่างถิ่น พวกเราแยกกันห้าปี ฉันไม่สามารถยินยอมให้เรื่องห้าปีก่อนเกิดขึ้นอีก ถ้าคนที่ทำร้ายหล่อนเป็นเธอ ฉันอาจจะไม่ทำอะไร แต่ชีวิตนี้ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอเป็นอันขาด”

บุริศร์พูดจบหันตัวเดินไป

เขาพูดสิ่งที่ต้องการพูดจบแล้ว ที่เหลือคือดูว่าหงส์จะทำอย่างไร เขาเชื่อว่าหงส์จะคิดได้

หงส์รู้สึกเหมือนทั้งตัวหล่นไปในอุโมงค์เก็บน้ำแข็ง หนาวจากหัวใจไปถึงภายนอก

คิดไปเองตลอดว่านรมนเป็นผู้หญิงที่ปีนขึ้นเตียง กลับคาดไม่ถึงว่าเฮียบุริศร์จะสนใจก่อน

ที่แท้ก็เพราะเธอ ทั้งหมดไม่มีอะไรผิด จนแม้แต่ยินยอมทำเรื่องผิดในชีวิตของตนเอง เช่นนั้นหลายปีที่ตนเองยืนหยัดและเฝ้ารอมันคืออะไร?

อยู่ดีๆ หงส์ก็หัวเราะขึ้นมา

หัวเราะไปหัวเราะมาก็ร้องไห้

เธอรู้สึกว่าตนเองโง่เหลือเกิน และเป็นครั้งแรกที่พบว่าบุริศร์โหดเหี้ยม

ถ้าสามารถเป็นผู้หญิงในใจของบุริศร์ได้ แน่นอนว่าจะต้องได้รับความรักความโปรดปรานทั้งปวง แต่เธอไม่ใช่คนนั้น หลังจากสัมผัสกับความโหดเหี้ยมของบุริศร์จึงทุกข์ใจเช่นนี้

สุดท้ายแล้วบุญคุณที่ช่วยชีวิตก็ไม่สู้การยอมรับจากความรู้สึก

เขาบอกว่านรมนคือขอบเขตของเขา งั้นขอบเขตของเธอหงส์อยู่ที่ไหน?

เพื่อความหลงใหลที่เพ้อเจ้อ เธอทิ้งความเมตตาและความรู้สึกโดยสัญชาตญาณของตนเองไป รู้สึกว่าตนเองเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้

หงส์กอดตัวเองร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้ แต่เสียงเบามาก กลัวคนอื่นรู้เข้า

เธอรู้ว่า ชีวิตนี้ตนเองกับบุริศร์ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว

บุริศร์ไม่เคยมาหาเธอเพียงลำพังเพื่อเรื่องเล็กน้อยระหว่างผู้หญิง แต่ก่อนไม่เคยจัดการกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ข้างกายบุริศร์ เขาเองก็ไม่ได้สนใจ ปล่อยให้เธอทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดไปเองว่าในที่สุดจะกลายเป็นผู้หญิงเคียงบ่าเคียงไหล่ของเขา เธอคิดไปเองว่าบุริศร์ยอมรับเธออย่างเงียบๆ

ทุกอย่างที่เคยคิดเป็นเพียงเรื่องเพ้อเจ้อและการคาดเดาของตนเอง บุริศร์ไม่เคยสนใจสิ่งเหล่านี้ ในกรณีที่เขาสนใจ เกรงว่ารายละเอียดปลีกย่อยเล็กก็สามารถสังเกตอย่างละเอียด ทำให้เขามาหาเธอเพียงลำพังได้

นี่คือความแตกต่างของรักกับไม่รักใช่ไหม?

ที่แท้ถูกคนที่ตนเองรักอย่างสุดหัวใจปฏิเสธมันอึดอัดเช่นนี้ ทุกข์ใจเช่นนี้ เป็นเรื่องที่หัวใจแหลกสลายเช่นนี้

หงส์อิจฉา ไม่ยินยอม แต่วินาทีนี้ท้ายที่สุดต้องรักษาความมีเหตุผลสักเล็กน้อย

บุริศร์เตือนสติเธอครั้งแล้วครั้งเล่า นรมนคือต่อมโมโหของเขา นั่นหมายความว่าเรื่องปากทางขาวดำไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้อะไรเลย แต่รู้ทุกอย่าง!