บทที่ 1364 เธอเคยมีความรักไหม?

“ใคร?”

หงส์แปลกใจสุดๆ มากเสียจนค่อยๆ เอามือวางไว้ที่เอวของตนเองด้วยซ้ำไป

ที่นี่คือพระตำหนักของเธอ ทั้งด้านในและนอกต่างเป็นคนของเธอ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนแอบย่องเข้ามาอย่างเงียบๆ และสิ่งที่ทำให้แปลกใจที่สุดคือเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป!

นี่ถึงจะเป็นส่วนที่หงส์หวาดกลัวที่สุด

เธอจ้องเขม็งที่มุมห้อง เสียงเมื่อสักครู่ดังมาจากหน้าต่าง แต่เห็นว่าคนที่มาไม่ได้อยู่ด้านล่างหน้าต่าง แต่เป็นด้านหลังหน้าต่าง

หงส์เตรียมตัวลงมือทันที

ในขณะนั้นเอง นรมนค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังม่าน

“ฉันเอง”

เมื่อหงส์เห็นว่าเป็นนรมน ไม่รู้ว่าในใจรู้สึกอย่างไร

เธอมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?

ไม่ใช่สิ ต้องพูดว่าเธอมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ถ้าอยู่ตั้งแต่ตอนที่บุริศร์มา คงจะเห็นสภาพจนตรอกเมื่อสักครู่ของตนเองไปแล้ว?

คิดได้เช่นนี้ แววตาของหงส์ปรากฏความโหดเหี้ยมแวบหนึ่ง

นังผู้หญิงคนนี้ทำให้เธอไม่ชอบเอาเสียเลย!

นรมนสัมผัสถึงความเดือดดาลของหงส์โดยปริยาย แต่กลับไม่สนใจ เดินไปตรงหน้าหงส์ทันที เทเหล้าให้ตนเองแก้วหนึ่งตรงหน้าเธอ และใช้จมูกสูดดม

“อืม เหล้าดี เหล้าดีแบบนี้ไม่คิดว่าเธอจะแอบเก็บเอาไว้ดื่มคนเดียว ไม่เป็นธรรมเลย”

“นรมน เธอมาที่นี่ได้ยังไง? ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่พฤติกรรมที่ควรมีของผู้หญิงที่มาจากตระกูลใหญ่เลยนะ?”

เสียงของหงส์ราวกับเคลือบไปด้วยน้ำแข็ง เยือกเย็นน่าตกใจ คนทั่วไปคงตกใจในอำนาจของเธอไปแล้ว แต่นรมนกลับเหมือนไม่รู้สึกสักนิดเดียว จิบเหล้าหนึ่งคำ รู้สึกอบอุ่นไปทั้งร่างกาย

ประเทศ F หนาวเกินไปจริงๆ เธอก็ไม่อยากแอบเข้ามาลับๆ ล่อๆ แต่ชัญญาหลับไปแล้ว เธอจึงต้องกลับไป แต่เห็นบุริศร์ตรงมาหาหงส์ทางนี้ จึงทำให้เธอตามมาโดยไม่ได้ตั้งใจ แน่นอนว่าเห็นลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา

เดิมทีนรมนไม่คิดจะปรากฏตัว แต่ท่าทางเจ็บปวดทุกข์ทรมานของหงส์ทำให้เธอทนไม่ไหว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเมื่อหงส์พูดกับธีรตาว่าให้ยกเลิกแผนการและส่งคนมาคุ้มครองเธอ นรมนจึงรู้ว่า ความจริงหงส์ไม่ได้มีจิตใจที่เลวร้าย

ตอนนี้เห็นหงส์ถลึงตาใส่ตนเองเหมือนตัวเม่น นรมนรู้สึกว่าตนเองเหมือนเป็นคนเลวมาก

“อย่ากังวลไปเลย นอกจากฉันเป็นผู้หญิงที่มาจากตระกูลใหญ่ แต่ฉันก็คือนายหญิงของอาณาจักรรัตติกาล สิ่งนี้หัวหน้าหน่วยหงส์ ไม่มีทางไม่รู้?”

“ฉันคิดไปเองตลอดว่านั่นเพราะความสัมพันธ์ของเฮียบุริศร์”

หงส์ไม่ปกปิดความเหยียดหยามและอารมณ์ที่ไม่ดีของตนเองสักนิดเดียว

นรมนก็ไม่สนใจ สำหรับเธอ ผู้หญิงที่อยากจะได้สามีของเธอมานานหลายปีจู่ๆ ก็คิดได้ ต้องการปล่อยวางความหลงใหลต่อสามีของเธอ เรื่องนี้คู่ควรแก่การเฉลิมฉลองมาก

ตราบใดที่ไม่แย่งผู้ชายของเธอ เธอไม่ต้องการมีศัตรูเพิ่มขึ้น

“ที่เธอพูดมา เหมือนฉันเป็นคนไร้ความสามารถเลย”

“ดีใจมากที่เธอรู้จักประเมินตนเอง”

หงส์ก็มองออก นรมนไม่ได้มาหาเรื่องตบตีกับเธอ แต่คำพูดแย่ๆ ในใจของเธอไม่สามารถออกไปได้

ผู้หญิงคนนี้มีสิทธิ์อะไรได้รับความรักทั้งหมดของบุริศร์?

ตนเองคิดได้แล้วว่าจะไม่ไล่ตามคือเรื่องหนึ่ง แต่ไม่ได้ถึงตาที่เธอจะมาเห็นเป็นเรื่องตลก

“นรมน ลุกขึ้น มาสู้กับฉันสักรอบ

“เรื่องอะไร? ฉันเป็นภรรยาของบุริศร์ พี่สะใภ้ของเธอ เธอลงไม้ลงมือกับฉัน ไม่กลัวบุริศร์รู้แล้วลงโทษเธอเหรอ?”

นรมนพูดอย่างใจร้าย กลับทำให้หงส์โมโหตัวสั่น

“ฉันเสียใจ ฉันไม่น่ารอลงมือพรุ่งนี้เลย ฉันจะฆ่าเธอตอนนี้ซะ ถึงแม้ต่อจากนี้เฮียบุริศร์จะเคียดแค้นฉัน ฉันก็ต้องระบายความโกรธนี้ออกมา”

หงส์พูดจบตรงเข้าหานรมน

นรมนรู้ว่าหล่อนแค่ไม่ยินยอม หลังจากหลบเลี่ยงอย่างห้าวหาญก็อยากรู้ว่าช่วงนี้ฝีมือของตนเองถดถอยลงหรือเปล่า

มูลเหตุของร่างกายทำให้เธอไม่ได้ฝึกฝนมานาน ถึงแม้จะมีบุริศร์อยู่ข้างกายเสมอ แต่นรมนเองก็รู้ ในประเทศ F นี้ ขอความช่วยเหลือจากคนอื่นไม่ดีเท่าช่วยตนเอง โดยเฉพาะเธอเองก็ไม่อยากถ่วงแข้งถ่วงขาบุริศร์ รอหลังจากพรุ่งนี้ชัญญาออกไป พวกเขาถึงจะเริ่มเผชิญหน้ากับอันตรายอย่างแท้จริง

วันนี้มีหงส์เป็นหินลับมีดพอดี

คิดได้เช่นนี้ นรมนวางแก้วเหล้าในมือต่อสู้กับหงส์

ไม่ว่าอย่างไรหงส์ก็คิดไม่ถึงว่าฝีมือของนรมนจะยอดเยี่ยมเช่นนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือฝีมือนี้ทำไมถึงได้เหมือนกับบุริศร์?

เธอเข้าใจอะไรขึ้นมาโดยพลัน ในใจยิ่งทุกข์ทรมาน

ตนเองก็แค่มีบุญคุณที่ช่วยชีวิตบุริศร์ ดังนั้นบุริศร์ถึงแนะนำอยู่หลายอย่าง แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะสอนทุกสิ่งทุกอย่างให้กับนรมน

ความเจ็บแสบในร่างกายของหงส์พรั่งพรูออกมาอีกครั้ง

“น่าเกลียดชัง ไม่คิดว่าเฮียบุริศร์จะสอนการต่อสู้ให้เธอเองกับมือ”

“น่าแปลก ก็เขาเป็นสามีของฉัน และไม่ได้สอนฉันแค่สิ่งเหล่านี้”

นรมนต่อสู้อย่างถึงอกถึงใจเช่นนี้น้อยมาก ภายใต้สถานการณ์ปกติร่างกายไม่อนุญาต วันนี้เลยทำในสิ่งที่ต้องการ

และบุริศร์เชื่อใจหล่อน เธอต้องรู้ให้ได้ว่าหงส์คู่ควรต่อความเชื่อใจของตนเองหรือเปล่า

ถึงแม้ตั้งแต่เริ่มเธอไม่คิดจะเป็นศัตรูกับหล่อน

หงส์ถูกกระตุ้นให้ลงมือหนักยิ่งขึ้น

“นรมน นี่เธอกำลังโม้อยู่เหรอ?”

“ว้า โดนเธอจับได้แล้ว น่าอายจังเลย”

นรมนรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองกวนบาทาสุดๆ แต่หงส์ก็ไม่ได้ทำให้เธอผิดหวัง หมัดสอยดาวด้านซ้ายต่อยมาที่ไหล่ของเธออย่างหนักหน่วง

ความเจ็บปวดทำให้ความบ้าคลั่งในการต่อสู้ภายในร่างกายของนรมนทะลักออกมา

ถ้าบอกว่าเพราะไม่กี่ประโยคของหงส์ทำให้เธอลบล้างความไม่พอใจที่ถูกคนอยากได้สามีของตนเอง นั่นก็ง่ายเกินไปหน่อย

“หงส์ มีฝีมืออะไรควักออกมาให้หมด วันนี้ให้ฉันได้เห็นว่าเธอมีอะไรน่าภาคภูมิใจ”

“ถ้าฉันชนะเธอจะยกเฮียบุริศร์ให้ฉันไหม?”

“ฝันไปเถอะ เมื่อกี้บุริศร์พูดชัดเจนแบบนั้น หูของเธอมีปัญหาหรือไง?”

คำพูดนี้ของนรมนเท่ากับเป็นการบอกหงส์โดยตรงว่าเธอได้ยินเรื่องเมื่อสักครู่

ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะแค่คาดเดา แต่ในขณะนี้หงส์ยังรู้สึกรับไม่ได้