ตอนที่ 1365
บทที่ 1365 เพื่อผู้ชายคนเดียวมันคุ้มค่าหรือ?
October 31, 2026
“ใคร?”
น้ำเสียงของหงส์มีความเย็นชาและขุ่นเคือง
ธีรตารีบเดินเข้ามา
“องค์หญิง คนของพระราชามาเพคะ”
ธีรตามองอย่างรอบคอบ พบแก้วสองใบบนโต๊ะ ไม่มีเวลาให้สนธรรมเนียมปฏิบัติ ก้าวขึ้นไปซ่อนแก้วหนึ่งใบไว้ในชายแขนเสื้อทันที
หงส์มองเห็นสิ่งนี้ อดมองอย่างชื่นชมไม่ได้ ในแววตากลับความสงสัยแวบหนึ่ง
สมชัยไม่เคยมาที่นี่ และไม่สนใจเธอ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาหา?
หรือจะเกิดอะไรขึ้น?
หงส์เหลือบมองไปที่ห้องของนรมนโดยไม่รู้ตัว อดกล่าวออกมาไม่ได้ “ฉันจะออกไปดู ไม่มีการอนุญาตจากฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์เข้าห้องของฉัน”
ธีรตาคาดเดาอะไรไว้ก่อนแล้ว แต่ยังคงพยักหน้า
หงส์กังวล แต่สถานการณ์ตอนนี้เธอต้องอยู่ที่นี่อย่างช่วยไม่ได้ หากเกิดอะไรขึ้นกับนรมนในที่ของเธอ บุริศร์อาจจะคิดว่าเป็นความจงใจของเธอ
น่าเกลียดชัง!
เธอดวงชงกับผู้หญิงคนนี้อย่างที่คิดเอาไว้
“ฉันจะพูดอีกครั้ง ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้าไป ไม่อย่างนั้นฆ่าทิ้ง!”
ความจริงจังของหงส์ทำให้ธีรตาตระหนักได้ถึงความซีเรียสของเรื่องนี้ รีบเอ่ยถาม “แล้วถ้าคนของพระราชาต้องการจะบุกเข้าไปล่ะเพคะ?”
“ฉันพูดไปแล้วไง ฆ่าทิ้งซะ!”
นัยน์ตาของหงส์เปล่งแสงแห่งความดุร้าย
ธีรตาสะดุ้งโหยงทันที
นี่คือการหักหน้ากับพระราชาหรือเปล่า?
เพื่อผู้ชายคนเดียวมันคุ้มค่าหรือ?
ธีรตาไม่รู้ แต่รู้สึกว่าตอนนี้หงส์โหดเหี้ยมเป็นพิเศษ ทำให้คนหวาดกลัวอย่างยิ่ง
“ธีรตา เธอต้องคิดให้ดี ว่าจะอยู่กับฉัน หรือจะอยู่กับพระราชา ถ้าตอนนี้เธอรู้สึกผิด ฉันจะปล่อยเธอไป”
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาสิ่งที่หงส์เห็นมากที่สุดคือจิตใจของประชาชน ดังนั้นแววตาที่เปลี่ยนไปชั่วขณะของธีรตาจึงไม่อาจรอดพ้นสายตาของหงส์ไปได้
ธีรตาชะงักงัน รู้สึกเหน็บหนาวไปทั้งร่างกาย
เธอคุกเข่าดังตึงลงไป
“องค์หญิง ธีรตาเกิดมาเป็นคนขององค์หญิง ตายไปก็เป็นผีขององค์หญิง”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สั่งคนพาโสธรย้ายไปห้องใต้ดิน ส่วนแพะรับบาปที่ฉันให้เธอเตรียมไว้ล่วงหน้าเอามาใช้ได้เลย”
หลังจากที่หงส์รับโสธรมาก็กลัวราเชนมาหาเรื่อง ตอนนั้นจึงให้ธีรตาหาแพะรับบาปมาเตรียมเอาไว้ มากเสียจนกลัวว่ากล้าณรงค์จะมองพิรุธออก เธอตั้งใจสั่งคนตีมือเท้าของแพะรับบาปให้หักและสั่งให้คนมารับไป ทั้งหมดนี้ลงตัวอย่างยิ่ง
“เพคะ”
เวลากระชั้นชิด ธีรตาไม่สามารถออกไปได้ จึงโทรไปสั่งงาน
หงส์เหมือนกับพูดพึมพำกับตนเอง “หวังว่าโสธรจะปลอดภัย”
นรมนที่หลบอยู่ในห้องรู้สึกกังวล
หงส์ไม่มีทางพูดเรื่องเหล่านี้อย่างไร้เหตุผล และฟังจากความหมายของหงส์ หล่อนได้เตรียมป้องกันคนมาพาตัวโสธรไปตั้งแต่เนิ่นๆ ในเรื่องนี้ นรมนรู้สึกขอบคุณหงส์
ในระหว่างที่พูดคนของพระราชาก็เข้ามา
“องค์หญิงห้า ถวายความเคารพพ่ะย่ะค่ะ”
ขุนนางผู้ส่งสารมองหงส์ ในแววตามีความเคารพ นี่คือสิ่งที่หงส์คาดไม่ถึง
“นี่เป็นครั้งแรกที่ขุนนางผู้สงสารมาหาฉันในรอบหลายปี ธีรตาชงชาให้ขุนนางผู้สงสารแก้วหนึ่งสิ”
“องค์หญิงห้าช่างมีเมตตา แต่กระหม่อมคงไม่อาจดื่มชาได้ วันนี้กระหม่อมได้รับพระราชบัญชาจากพระราชาให้มาขอคนขององค์หญิงห้าไปพ่ะย่ะค่ะ”
ขุนนางผู้สงสารพูดเข้าประเด็นโดยตรง
“อ่อ มาตำหนักของฉันเพื่อขอคน ไม่ทราบว่าเสด็จพ่อต้องการองครักษ์หรือสาวใช้?”
หงส์แกล้งถามโง่ๆ
“เป็นองครักษ์ที่มีชื่อว่าโสธรพ่ะย่ะค่ะ”
ได้ยินชื่อของโสธร หัวใจของนรมนกระตุก
มุ่งมาหาโสธรอย่างที่คิดเอาไว้
เธอแปลกใจ โสธรซ่อนตัวค่อนข้างลึกลับ ทำไมตอนนี้ถึงดึงดูดความสนใจของผู้คน? ก่อนหน้าคือการบีบบังคับของกล้าณรงค์ และตอนนี้เปลี่ยนเป็นสมชัย แท้จริงแล้วพวกเขาต้องการได้ข้อมูลอะไรจากปากของโสธร?
หรือจะบอกว่าโสธรถูกเปิดเผยตั้งแต่เริ่ม?
นรมนไม่มีเวลาคิดอย่างละเอียด เธอรู้ความตั้งใจของหงส์ ให้เธอพาคนไป และใช้แพะรับบาปมาแทน
แต่เธอจะพาโสธรไปที่ไหนได้?
ทันใดนั้นเองบุริศร์กระโดดเข้ามาจากหน้าต่าง ทำเอานรมนตกใจ
“คุณมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”
นรมนขยับริมฝีปากถามบุริศร์
บุริศร์ก็ขยับริมฝีปากตอบกลับ “กลับไปไม่เจอคุณก็เลยมา เห็นคุณกับหงส์ต่อสู้กันและดื่มเหล้า ผมก็ไม่ได้ส่งเสียง พาโสธรไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“อืม”
เห็นบุริศร์ นรมนเหมือนมีแกนนำ กระโดดตามบุริศร์ออกไปจากหน้าต่าง
“เฮียบุริศร์ ทางนี้”
เฉียงเป็นกำลังหนุนอยู่ด้านนอก ดูแล้วหงส์เต็มที่กับบุริศร์มากทีเดียว
นรมนกับบุริศร์ตามเฉียงไปหาโสธร ในเวลานี้โสธรยังคงไม่ได้สติ เฉียงแบกโสธรขึ้นมา พูดกับบุริศร์ว่า “เฮียบุริศร์ ตอนนี้หัวหน้าหน่วยที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว เนื่องจากพระราชาจับจ้องที่นี่ ทำได้เพียงพาเขาไปไว้ที่อื่น แต่ตอนนี้ไม่สามารถส่งออกไปนอกพระราชวังได้ เฮียบุริศร์มีพอมีสถานที่ปักหลักไหม”
ในสถานการณ์คับขัน ตอนที่มองหาแพะรับบาปของโสธร หงส์มีความคิดที่จะพาคนย้ายไปทางฝั่งราเชน แต่ตอนนี้สมชัยไปพระตำหนักของราเชน และมาหาเธอเพื่อขอคน เห็นชัดเจนว่ารู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาพี่น้อง จึงเกิดความหวาดระแวง ตอนนี้ถึงส่งคนกลับไป เกรงว่าจะพัวพันไปถึงราเชน
สำหรับพี่รอง คนนี้ หงส์กลับไม่ได้มีความผูกพันอะไร แต่เขาคนนี้คือลูกพี่ลูกน้องของนรมน เป็นคนที่บุริศร์ห่วงใย หงส์จึงต้องห่วงใยไปด้วย
บุริศร์ก็ไม่สามารถคิดหาทางออกได้