บทที่ 1366 นอกจากมีคนเคยใช้มาก่อน

เมื่อเห็นผู้ชายคนนี้ นรมนเกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“พี่ชายสุดหล่อ พวกเราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่าคะ?”

เพิ่งจะถามจบนรมนก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ของตนเองไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ จึงรีบกล่าว “ขอโทษค่ะ ฉันแค่รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาคุณ คุณอย่าคิดมากนะคะ”

“คุณหวังให้ผมคิดมาเหรอ?”

ฝ่ายชายยิ้ม ลักยิ้มเท่ๆ ทำให้คนที่เห็นเพลิดเพลินใจ

ดารัณเห็นพวกเขาสองคนเป็นเช่นนี้ จึงอดกล่าวด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “เอาล่ะ ช่วยชีวิตคนก่อน”

“ใช่ๆ ๆ รบกวนด้วยค่ะ”

นรมนรีบหลีกทาง

ฝ่ายชายเดินเข้าไป แตะหน้าผากของโสธร คิ้วขมวดเล็กน้อย

“บาดแผลบนร่างกายของเขาอักเสบจึงเป็นไข้ ถ้าผมเดาไม่ผิด ภายในร่างกายของเขาน่าจะเกิดการอักเสบ นี่ทรมานขนาดไหนเนี่ย? คนของคุณเหรอ?”

คำพูดของฝ่ายชายทำให้นรมนเกิดความกังวลขึ้นมา จึงพยักหน้าโดยไม่รู้ตัวให้กับคำถามในตอนสุดท้ายของเขา “ใช่ คนของฉัน สามารถรักษาได้ไหม?”

“คนอื่นอาจจะไม่ได้ แต่ผมทำได้”

“งั้นฝากคุณด้วยนะคะ”

ฝ่ายชายนิ่งไปเล็กน้อยกับความห่วงใยของนรมนที่มีต่อโสธร จากนั้นจึงไม่พูดอะไรอีกและเริ่มทำการรักษา

ดารัณเดินออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และยังปิดประตูห้องเอาไว้

ภายในห้องเหลือเพียงนรมนกับผู้ชายคนนั้นและยังมีโสธรที่ไม่ได้สติ

ในห้องเงียบสงัด นรมนกังวลเหลือเกิน ฝ่ายชายกลับเตรียมความพร้อมมาอย่างดี ส่วนโสธรก็ไม่รู้อะไรสักนิด

สิบนาทีหลังจากการช่วยชีวิตของฝ่ายชาย ไข้ของโสธรก็ลดลง

“คุณสุดยอดมาก เขาไข้ลดลงแล้ว”

นรมนแตะหน้าผากของโสธร เมื่อรู้สึกว่าอุณหภูมิของเขาคงที่ถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

ฝ่ายชายเก็บกระเป๋ายาเรียบร้อย กล่าวเสียงเบา “อย่าเพิ่งรีบดีใจ ผมแค่ระงับอาการอักเสบของเขาชั่วคราว พรุ่งนี้ผมจะส่งคนมาพาเขาไป เพื่อรับการรักษาต่อ อยู่ที่นี่ถึงจะเป็นหมอเทวดาก็ไม่สามารถรักษาเขาได้”

“หมายความว่าอะไรคะ?”

นรมนได้ยินบางอย่างทะแม่งๆ

ฝ่ายชายมองนรมน ตอบด้วยแววตาซับซ้อน “ที่นี่คือพระราชวัง วิธีสกปรกเหล่านั้นในพระราชวังคุณไม่จำเป็นต้องรับรู้”

“คุณหมายความว่าหลังจากเขาถูกคนช่วยออกมาก็ถูกคนลงมือเหรอ?”

หัวใจของนรมนกระตุก

จะเป็นหงส์หรือเปล่า?

ถ้าใช่ เธอไม่มีทางให้อภัยหล่อนแน่นอน

ฝ่ายชายกลับตอบเสียงเบา “คนที่ดูแลเขาไม่น่าจะเป็นคนลงมือ บาดแผลบนร่างกายเขามองเห็นได้ชัดเจน แต่ภายในร่างกายเขาถูกวางยาพิษ”

“ถูกวางยาพิษ?”

นรมนแปลกใจสุดๆ

ฝ่ายชายพยักหน้า “ใช่ ยาพิษนี้ไร้กลิ่นไร้สี แพร่กระจายไปตามกลิ่น และกลิ่นนี้คือกำยานที่จุดในพระตำหนักขององค์ชายรองราเชน กล่าวกันว่าพระมารดาของเขาท่านหญิงเจ็ดเคยใช้ และเพื่อเป็นการระลึกถึงมารดา องค์ชายรองจึงไปตำหนักของท่านหญิงเจ็ดนำกำยานที่มาจุดเอง พิษภายในร่างกายขององครักษ์คนนี้คือพิษที่เกิดขึ้นหลังจากเจอกับกลิ่นนี้ ซึ่งไม่ทำให้คนตายทันที แต่จะสะสมภายในร่างกายไปเรื่อยๆ ทรมานร่างกายของผู้ป่วย จนสุดท้ายเสียชีวิตลงเงียบๆ”

ได้ยินฝ่ายชายพูดแบบนี้ นรมนรู้ทันทีว่าคนที่ลงมือกับโสธรเป็นใคร

“เป็นกล้าณรงค์”

ดูเหมือนจะรู้ว่าโสธรเป็นไส้ศึกของเธอ และรู้ว่าราเชนมีความเกี่ยวข้องกับตนเอง จึงทำร้ายโสธรจนกลายเป็นแบบนี้ จากนั้นจงใจให้ราเชนพาตัวไป

เพราะกำยานในตำหนักของราเชนทำให้เกิดพิษภายในร่างกายของโสธร แต่พวกเขากลับไม่รู้อะไรเลย

ถ้าไม่เพราะวันนี้ได้เจอกับชายคนนี้ เกรงว่าโสธรคงจะตายตั้งแต่ยังหนุ่ม

“ขอบคุณค่ะ คุณหมอ ฉันขอถามชื่อคุณได้ไหมคะ?”

นรมนรู้ว่าตนเองถามแบบนี้ล่วงเกินมาก แต่เรื่องนี้มีความสำคัญมาก และเกี่ยวข้องกับชีวิตของโสธร เธอจึงอยากรู้โดยปริยาย

ฝ่ายชายกลับตอบด้วยรอยยิ้ม “ไม่ช้าก็เร็วคุณจะได้รู้ วันนี้ยังไม่บอกคุณ”

ในเมื่อเขาตอบมาแบบนี้ นรมนก็ไม่บีบบังคับ แค่ถามอย่างกังวล “ตอนนี้องครักษ์ของฉันปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ?”

“พิษชนิดนี้หากพบเร็ว จะกำจัดออกได้ง่าย ดังนั้นผมจึงพูดว่าจะพาเขาออกไปรักษา เนื่องจากที่นี่หูตามากมาย การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ยังไม่ต้องรอให้ผมถอนพิษ ทางนี้ก็มีคนลงมือแล้ว ถึงตอนนั้นเกรงว่าแม้ผมจะเก่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์”

นรมนได้ยินฝ่ายชายพูดเช่นนี้ ก็รู้ว่านี่คือวิธีการที่ดีที่สุด แต่เธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ จะเชื่อเขาได้จริงไหม

“ฉันสามารถเชื่อคุณได้ไหม?”

นรมนเอ่ยถามออกไปตรงๆ

ทั้งหมดคือสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดเองเออเอง แท้จริงแล้วโสธรถูกพิษหรือเปล่านอกจากเขาพูดนรมนก็ไม่รู้ ถ้าเขาหลอกเธอ โสธรจะไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอ?

“คุณคิดว่าสามารถเชื่อผมได้ไหม?”

ฝ่ายชายยิ้มบางๆ ดวงตาคู่นั้นใสสะอาดเหมือนน้ำ ทำให้คนอบอุ่นดั่งสายลม

หัวใจของนรมนเต้นเบาๆ เกิดความคุ้นเคยนั้นขึ้นมาอีก

เธอต้องเคยเจอผู้ชายคนนี้ที่ไหนมาก่อนแน่นอน!

ความคุ้นเคยที่เด่นชัดสั่นสะเทือนจิตวิญญาณของนรมน จึงพูดโดยไม่รู้ตัว “ฉันเชื่อคุณ”

พูดสามคำนี้ออกไป นรมนอึ้งไป ฝ่ายชายก็แปลกใจ

อาจจะรู้สึกว่าความเชื่อใจของนรมนมาอย่างกะทันหันเกินไป และตรงเกินไป กลับทำให้เขาแปลกใจอยู่บ้าง

“เพราะอะไร?”

“พูดไม่ถูก ฉันมักจะรู้สึกว่าพวกเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน ฉันรู้สึกคุ้นเคยกับคุณมาก คุ้นเคยจนทำให้ฉันมีความไว้วางใจ ความรู้สึกนี้น่ามหัศจรรย์มาก และน่าแปลกมาก แต่มันมีอยู่”

คำพูดของนรมนทำให้ฝ่ายชายอึ้งไปอีกครั้ง จากนั้นปรากฏความรู้สึกขึ้นมาในแววตา กลับหายไปอย่างรวดเร็ว

คุ้นเคยเหรอ?

ที่แท้เธอก็รู้สึกแบบนี้กับตนเอง

ฝ่ายชายยิ้ม ยิ้มอย่างมีความสุขมาก

“วางใจเถอะ ผมจะรับผิดชอบต่อความเชื่อใจของคุณแน่นอน”