บทที่ 1367 งั้นเธอต้องแย่งไปให้ได้นะ

“นรมน เธอยังอยู่ไหม?”

นงลักษณ์ไม่ได้ยินเสียงนรมนตอบกลับมา คิดว่าสัญญาณไม่ดี จึงรีบถามออกไป

“อ้อ ฉันยังอยู่ค่ะ”

นรมนได้สติทันที ถามว่า “คุณป้า จณัตว์คนนี้แท้จริงเป็นคนยังไงกันแน่? เชื่อถือได้ไหม? ฉันได้ยินว่าสมชัยกำลังจะดึงเขามาเป็นพวก”

“เขาเป็นผู้ควบคุมธุรกิจทุกอย่างของตระกูลแหลมวิไล ตอนนี้ธุรกิจยิ่งใหญ่ขึ้น ขยายออกไปทั่วโลก ทรัพย์สินสะสมกองเท่าภูเขา ตอนนี้สมชัยยังไม่ได้สายแร่ เงินทองพระคลังอยู่ในสภาวะตึงเครียด จึงหวังให้มีคนสนับสนุนเงินทองพระคลังโดยปริยาย ตอนนี้จณัตว์เป็นลูกรักในสายตาของเขา แต่เรื่องนี้ จณัตว์สามารถจัดการได้เอง เธอวางใจได้”

ได้ฟังนงลักษณ์พูดแบบนี้ นรมนจึงถามอีก “เขาทำธุรกิจอะไรเหรอคะ?”

“ยาและการรักษา วัสดุอุปกรณ์การแพทย์ เภสัชภัณฑ์ จนแม้แต่ยาต้านมะเร็ง และเกี่ยวเนื่องไปถึงการรักษาโรคที่รักษาไม่หาย ตอนนี้คนกลัวตาย ใครที่มีเงินก็หวังจะยืดอายุขัยของตนเอง ดังนั้นธุรกิจนี้จึงได้รับความนิยมมาก แต่ควรชั่งน้ำหนักตัวเองให้ดีก่อนจะทำอะไร ไม่ควรทำเกินความสามารถ จณัตว์เป็นนักศึกษาปริญญาเอกด้านการแพทย์ จนแม้แต่ทำการวิจัยหัวข้อทางการแพทย์ เป็นพรสวรรค์ที่หายาก”

น้อยครั้งมากที่นรมนได้จะยินนงลักษณ์ประเมินค่าคนอย่างสูงส่งเช่นนี้ วันนี้คำสรรเสริญจณัตว์ที่มาจากปากของเธอ กลับทำให้นรมนไม่ค่อยเชื่อ

“คุณป้าเคยเห็นกับตาตัวเองไหมคะ? ผู้ชายคนนี้อาจจะเตรียมคนที่มีความสามารถพูดชมเชยตนเองไว้ข้างกาย”

“เป็นไปไม่ได้”

คำตอบที่ไม่ลังเลของนงลักษณ์ทำให้นรมนไม่คิดจะพูดอะไร แต่จณัตว์คนนี้ยังมีความน่าสนใจและสิ่งที่น่าค้นหาอีกมาก

“เอาล่ะ คุณป้าฉันขอตัววางสายก่อนนะคะ จะไปหาพี่ชาย”

“อืม ถ้าเขามีเรื่องอะไร ให้เขาไปหาจณัตว์”

นรมนพยักหน้าวางสายไป

ในตอนนี้ดารัณกลับมาแล้ว เห็นนรมนมีท่าทางครุ่นคิด จึงถามเสียงเบา “เป็นห่วงพี่รองเหรอ?”

“ใช่”

นรมนรู้ว่าดารัณอยู่ฝั่งของราเชน จึงไม่ปิดบังโดยปริยาย

“ฉันจะไปหาพี่รองกับคุณ”

“ฉันไปคนเดียวดีกว่า คุณควรจะอยู่ที่นี่ หากคนของสมชัยมา ไม่อาจพูดได้ชัดเจนว่าคุณไม่อยู่”

นรมนนึกถึงหงส์ที่ถูกจู่โจมตรวจค้น ใครจะรู้ว่าสมชัยกำลังทำบ้าอะไรอยู่

ดารัณกลับไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ ได้ยินนรมนพูดเช่นนี้ จึงพยักหน้าอย่างอดไม่ได้

“งั้นคุณระวังตัวนะ”

“อืม’

นรมนออกมาโดยใช้เส้นทางลับ เมื่อมาถึงตำหนักของราเชน ราเชนก็กำลังจะออกไปตามหาพวกเขา เมื่อเห็นนรมนก็กังวลเป็นพิเศษ

เขาดึงนรมนเข้ามา สั่งให้ไรยาออกไปดู ถึงจะเอ่ยถามว่า “เธอปลอดภัยใช่ไหม?”

“ฉันไม่เป็นไร”

“เขาล่ะ?”

ราเชนหมายถึงบุริศร์

นรมนก็ตอบกลับไปว่าปลอดภัย ราเชนถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ไม่รู้ว่าพ่อของฉันเป็นอะไรไป แต่ก่อนไม่เคยมาหาฉันที่นี่ วันนี้อยู่ดีๆ ก็มาหาฉัน ตอนนั้นถ้าพวกเธออยู่ อาจจะถูกพบเข้า อันตรายเกินไปจริงๆ”

ตอนนี้ราเชนนึกถึงยังคงช็อก

นรมนกลับไม่มีกะจิตกะใจจะพูดกับเขาเรื่องนี้ แต่รีบถามว่า “พี่ชาย ร่างกายของพี่ปกติไหม?”

“ปกตินะ ทำไมเหรอ?”

นรมนรีบเล่าเรื่องของโสธรให้ฟัง

ราเชนได้ยินหน้าซีดไปหมด

“ไอ้กล้าณรงค์คนนี้! มันสารเลวจริงๆ!”

ความโกรธของราเชนโผล่ขึ้นมาทันใด แทบอยากจะไปฆ่าไอ้สารเลวทันที แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา

นรมนกล่าวอย่างเป็นห่วง “พี่ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ฉันกำลังเป็นห่วงพี่ เขาวางยาพิษให้โสธรได้ อาจจะวางยาพิษพี่เหมือนกัน และฉันหาหลักฐานมาแล้ว ทางฝั่งคุณป้าก็น่าจะถูกวางยาพิษ แต่ผลลัพธ์สุดท้ายยังไม่ปรากฏออกมา ดังนั้นฉันจึงมาบอกพี่”

ราเชนกลับยอมรับความเป็นความตายของตนเอง

เขากล่าวเสียงเบา “ถึงแม้ฉันจะถูกวางยาพิษจริง ตอนนี้ก็ไม่สามารถหาหมอมาตรวจได้ นรมน ที่นี่คือในพระราชวัง คนในพระราชวังร้อยพ่อพันแม่ เธอไม่รู้ว่าใครเป็นเพื่อนที่แท้จริงของเธอ ไม่แน่ว่าเธอเพิ่งจะไปหาหมอ ต่อมามีคนรู้เรื่องเธอถูกวางยาพิษ ถึงตอนนั้นเสด็จพ่อจะใช้เป็นข้ออ้างในการพักฟื้นขังฉันเอาไว้ ฉันจะทำอะไรไม่ได้เลย เธอเข้าใจไหม?”

นรมนเห็นราเชนมีท่าทีไม่แยแส อดทุกข์ใจไม่ได้

เขาน่าจะใช้ชีวิตมาพอแล้วใช่ไหม?

บางทีตั้งแต่ซินดี้ตายไปเขาก็ไม่ต้องการมีชีวิตต่อแล้ว มีเพียงความเกลียดชังผลักดันให้เขาเดินมาถึงตอนนี้ ถ้าให้เขารู้ว่าการตายของซินดี้เป็นการจัดการของคุณป้าเพียงคนเดียว ราเชนจะรับได้ไหม?

นรมนไม่รู้ และไม่กล้าให้ราเชนรับรู้

เธอกล่าวเสียงเบา “อาจมีวิธีอื่น คุณป้าบอกฉันว่าพี่สามารถไปหาจณัตว์ เขาคือคนของคุณป้า”

“จณัตว์?”

ราเชนแปลกใจเล็กน้อย มองนรมนอย่างเหลือเชื่อทันที

“แม่ของฉันพูดแบบนี้จริงเหรอ?”

“ใช่”

“เธอติดต่อแม่ของฉันได้?”

ตอนนี้ประเทศ F ปิดประเทศ ในสถานการณ์ปกติสัญญาณออกไม่ได้ ที่นี่ต้องใช้สายเคเบิลพิเศษของประเทศ F ถึงจะทำได้ แต่นรมนสามารถติดต่อกับนงลักษณ์ได้อย่างไม่คาดคิด ทำให้ราเชนประหลาดใจและดีใจอย่างห้ามไม่ได้

นรมนกล่าวเสียงเบา “เป็นเพราะบุริศร์ เขาแฮคสายเคเบิล เชื่อมต่อกับสายเคเบิลของประเทศพวกเรา แต่เวลาจะไม่นานเกินไป ทุกวันโทรได้ครั้งเดียว”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ แม่ของฉันว่ายังไงบ้าง?”

ราเชนอยากติดต่อกับนงลักษณ์มาตลอด แต่กลับติดต่อไม่ได้เลย วันนี้มีข่าวคราวจากนงลักษณ์ จึงต้องการไถ่ถามโดยปริยาย

นรมนกลับส่ายหน้า “ไม่มีอะไร แค่บอกว่าจณัตว์เป็นคนที่สามารถใช้งานได้ พี่สามารถใช้ได้อย่างวางใจ”

“จณัตว์”

ราเชนเอ่ยชื่อนี้ขึ้นมา คิ้วขมวดเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร

ดารัณก็เคยพูดถึงจณัตว์ คนที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ทำไมถึงจะช่วยตนเอง ก่อนหน้านี้ราเชนไม่เข้าใจ ตอนนี้กลับเข้าใจแล้ว