ตอนที่ 1370
บทที่ 1370 ปั้นปลายชีวิตมีคุณอยู่ด้วย ช่างดีเหลือเกิน
October 31, 2026
“เริ่มปฏิบัติการ!”
บุริศร์ออกคำสั่ง หงส์กับนรมนพวกเธออยู่ในสถานะเตรียมรบ
“ฉันต้องออกไปก่อน ตามกฎแล้ว ฉันต้องไปพระราชวังหลัก ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปฉันไม่สามารถปกป้องพวกเฮียได้แล้ว พวกเฮียต้องระวังตัวหน่อยนะ”
หงส์ค่อนข้างเป็นห่วง เธอไม่เพียงแค่มองบุริศร์ แต่ยังมองนรมน แววตามีความรู้สึกซับซ้อน กลับมีความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัดเจน
นรมนรู้สึกสบายใจเล็กน้อย ยิ้มกล่าว “สบายใจได้ ฉันยังต้องมีชีวิตดูดอกไม้ที่รายล้อมสามีของฉัน”
มุมปากของหงส์กระตุกทันที
ผู้หญิงคนนี้ ไม่น่ารักเอาเสียเลย
นรมนเห็นท่าทางหมดคำพูดของหงส์ รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก “เอาล่ะ ฉันยอมรับ ฉันดื้อ”
ก่อนภารกิจที่เอาจริงเอาจังเช่นนี้ เธอแค่อยากปรับบรรยากาศเท่านั้นเอง
นรมนตบไหล่ของหงส์เบาๆ กล่าวว่า “เธอก็ระวังตัว กลัวว่าเรื่องของโสธรจะทำให้สมชัยกับกล้าณรงค์ให้ความสนใจเธอมาก แม้จะไม่เกิดอะไรขึ้น ก็จะระวังเธอมากขึ้น ดังนั้นไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอไม่ต้องเปิดเผยตนเอง เชื่อใจฉันกับบุริศร์ พวกเราไม่เป็นไร”
“แต่ว่า…”
“ไม่มีแต่ หงส์ เธอคือน้องสาวที่บุริศร์เป็นห่วงที่สุด และเป็นเพื่อนที่ฉันยอมรับ ฉันไม่หวังให้นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเราเจอกัน หลังจากนี้ทุกปีฉันยังอยากได้รับของขวัญครบรอบงานแต่งที่เธอส่งให้ฉัน”
คำพูดของนรมนระงับความรู้สึกที่เพิ่งผุดขึ้นมาในใจของหงส์ทันที
ผู้หญิงคนนี้...
“เข้าใจแล้ว ฉันจะระวังตัว เฮียบุริศร์ พี่สะใภ้ ฉันไปก่อนนะ”
หงส์มีเวลากระชั้นชิด ไม่อาจอยู่ตรงนี้ได้นานเกิน ทำได้เพียงรีบออกไป
บุริศร์มองนรมน ถามอย่างเอาอกเอาใจ “ทำไมกลายเป็นเพื่อนเร็วจังเลย? ไม่หึงแล้วเหรอ?”
“เฮอะ ผู้ชายมีอะไรดี มิตรภาพสำคัญที่สุด”
นรมนสะบัดผมยาวอย่างสง่างาม ถูกบุริศร์ดึงเอาสู่อ้อมแขนจูบเร่าร้อนทันที
“ผู้ชายไม่มีอะไรดี? หือ?”
เสียงช่วงสุดท้ายของบุริศร์นรมนได้ยินแล้วหัวใจอ่อนปวกเปียก
“โอเคๆ คุณดีทุกอย่าง สามีของฉันดีที่สุด”
นรมนรีบขอโทษขอโพย
แววตาของบุริศร์ตรงหน้าเห็นท่าจะไม่ค่อยดี พวกเขากำลังจะออกไปทำเรื่องใหญ่ ไม่อาจจู๋จี๋กันอย่างโจ่งแจ้งได้
บุริศร์ยิ้มมองท่าทางตึงเครียดของนรมน กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ยกโทษให้คุณชั่วคราว”
“ค่ะ คุณสามีผู้ยิ่งใหญ่”
นรมนรีบหนีออกจากอ้อมกอดของบุริศร์
ทั้งสองศึกษาเส้นทางการทำภารกิจ
ที่นี่พวกเขาสามารถพึ่งพาได้เพียงเส้นทางลับ หงส์ไม่ได้มีแค่เส้นทางลับไปสู่ดารัณ แต่ยังบอกเส้นทางอื่นกับบุริศร์และนรมน เท่ากับบอกความลับทั้งหมดในพระราชวังแก่พวกเขา
นรมนกับบุริศร์สามารถผ่านเส้นทางลับที่แตกต่างกันเข้าสู่สถานที่ต่างๆ
“ฉันคิดว่าพวกเราฉวยโอกาสตอนที่กล้าณรงค์ร่วมงานเข้าไปที่ตำหนักของเขา ดูว่าสามารถมองหาอะไรได้ไหม”
นรมนรีบพูดความคิดของตนเอง
“ผมก็คิดแบบนั้น”
นัยน์ตาของบุริศร์เคร่งขรึมเล็กน้อย
“กล้าณรงค์คนนี้พวกเราไม่สามารถประหารเขาได้ที่นี่ จำเป็นต้องส่งตัวข้ามประเทศ เขาก่ออาชญากรรมในประเทศ ต้องส่งมอบให้ญาติพี่น้อง ดังนั้นพวกเราจำเป็นต้องหาหลักฐาน”
“ใช่”
หลังจากทั้งสองคนปรึกษาหารือเสร็จก็พร้อมปฏิบัติภารกิจ
การเก็บรวบรวมข้อมูลเรื่องเหล่านี้ คนมากเกะกะ ดังนั้นนรมนกับบุริศร์จึงไปกันแค่สองคน
อาศัยแผนที่ที่หงส์ให้เอาไว้ บุริศร์พานรมนไปตำหนักของกล้าณรงค์ กล่าวให้ถูกที่นี่คือตำหนักขององค์ชายสาม พรินทร์
พวกเขายังไม่ออกไป ก็ได้ยินเสียงองค์ชายสามดังมาจากด้านบน
“กล้าณรงค์ล่ะ?”
“กล้าณรงค์ไปหาพระราชาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“น่าเกลียดชัง!”
เขาคิดว่าตนเองเก็บที่ปรึกษามาคนหนึ่ง และปกป้องเขากลับมาประเทศ F กลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อนำหมาป่าเข้ามาในบ้าน กล้าณรงค์หมาป่าตัวนั้นจะมีความทะเยอทะยานเหมือนกับเขา
เฮอะ!
ก็แค่ลูกนอกสมรส ยังคิดจะอยากได้ตำแหน่งพระราชา น่าขันเสียจริง!
พรินทร์ตบโส่วป่าหวันข้างกาย กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จัดคนของพวกเราประจำตำแหน่งหรือยัง?”
“พ่ะย่ะค่ะ นายท่านจางเริ่มปฏิบัติการแล้ว เขาแต่งองค์ทรงเครื่องหลานสาวอย่างสวยงาม และให้สาวใช้เตรียมกลิ่นปลุกเร้าอารมณ์ ขอเพียงเข้าใกล้จณัตว์ และล่อเขาเข้าห้อง ก็สามารถทำให้จณัตว์เกิดความสัมพันธ์กับหลานสาวของเขา ถึงตอนนั้นนายท่านจางจะพาคนเข้าไปทันที ภายใต้สายตาของผู้คน แม้จณัตว์ไม่ชอบก็ไม่สามารถปฏิเสธการแต่งงานนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นแม้จณัตว์จะเป็นเศรษฐีใหม่ แต่เนื่องจากตระกูลแหลมวิไลไม่ได้อยู่ในสี่ตระกูลใหญ่ ตระกูลดารายนเป็นหัวหน้าตระกูลใหญ่สี่ตระกูล สามารถแต่งงานกับหลานสาวของนายท่านจาง ก็นับว่าจณัตว์ได้กำไรแล้ว”
คำพูดขององครักษ์ทำให้นรมนกับบุริศร์ชะงักงัน
ดูเหมือนจณัตว์คนนี้จะมีคนอยากได้ไม่น้อย
พรินทร์กลับส่งเสียงเย็นชา “คนในชุดคลุมสีขาว ยังคิดว่าตัวเองเป็นเศรษฐีใหม่จริงเหรอ? ถ้าไม่เห็นแก่เงินเหม็นๆ ในมือของเขา จะมีคนเข้าหาเขามากมายได้ยังไง? ไป เตรียมสาวสวยสักคน ถือโอกาสส่งไปข้างกายจณัตว์ เรื่องดีงามอย่าให้คนอื่นครอบครองได้”
องครักษ์ไม่ค่อยเข้าใจ
“แต่นายท่านจางไม่ได้จัดการแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“นายท่านจางใช้งานได้ไม่ดีเท่าคนของพวกเราเอง ไอ้แก่นั้นก็แค่เพราะฉันอาจจะกลายเป็นพระราชาถึงช่วยฉัน หากทางฝั่งราเชนมีการเคลื่อนไหวอะไร ไม่แน่เขาอาจจะเป็นนกสองหัว คนของพวกเราเองปลอดภัยกว่า”
แน่นอนว่าพรินทร์มีการพิจารณาของตนเอง
“พ่ะย่ะค่ะ”
นรมนได้ยินว่าเขาวางแผนกับจณัตว์เช่นนี้ รู้สึกเศร้าแทนผู้ชายคนนั้นอย่างบอกไม่ถูก